1 Koningen 18

¹En het gebeurde na vele dagen, dat het woord van JAHWEH kwam tot Elia, in het derde jaar, zeggende: Ga heen, vertoon u aan Achab; want Ik zal regen geven op de aardbodem.

²En Elia ging heen, om zich aan Achab te vertonen. En de honger was sterk in Samaria.

³En Achab had Obadja, de hofmeester, geroepen; en Obadja was JAHWEH zeer vrezende.

⁴Want het gebeurde, als Izebel de profeten van JAHWEH uitroeide, dat Obadja honderd profeten nam, en verborg ze bij vijftig man in een grot, en onderhield hen met brood en water.

⁵En Achab had gezegd tot Obadja: Trek door het land, tot alle waterfonteinen en tot alle rivieren; misschien zullen wij gras vinden, opdat wij de paarden en de muilezelen in het leven behouden, en niets uitroeien van de beesten.

⁶En zij deelden het land onder zich, dat zij het doortogen; Achab ging bijzonder op één weg, en Obadja ging ook bijzonder op één weg.

⁷Als nu Obadja op de weg was, ziet, zo was hem Elia tegemoet; en hem kennende, zo viel hij op zijn aangezicht, en zei: Bent u mijn heer Elia?

⁸Hij zei: Ik ben het; ga heen, zeg uw heer: Zie, Elia is hier.

⁹Maar hij zei: Wat heb ik gezondigd, dat u uw knecht geeft in de hand van Achab, dat hij mij dode?

¹⁰Zo waarachtig als JAHWEH, uw God, leeft, zo er een volk of koninkrijk is, waar mijn heer niet gezonden heeft, om u te zoeken; en als zij zeiden: Hij is hier niet; zo nam hij dat koninkrijk en dat volk een eed af; dat zij u niet hadden gevonden.

¹¹En nu zegt u: Ga heen, zeg uw heer: Zie, Elia is hier.

¹²En het mocht gebeuren, wanneer ik van u zou weggegaan zijn, dat de Geest van JAHWEH u wegnam, ik weet niet waarheen; en ik kwam, om dat Achab aan te zeggen, en hij vond u niet, zo zou hij mij doden; ik, uw knecht, nu vrees JAHWEH van mijn jeugd af.

¹³Is mijn heer niet aangezegd, wat ik gedaan heb, als Izebel de profeten van JAHWEH doodde? Dat ik van de profeten van JAHWEH honderd man heb verborgen, elk vijftig man in een grot, en die met brood en water onderhouden heb?

¹⁴En nu zegt u: Ga heen, zeg uw heer: Zie, Elia is hier, en hij zou mij doodslaan.

¹⁵En Elia zei: Zo waarachtig als JAHWEH van de legermachten leeft, voor Wiens aangezicht ik sta, ik zal voorzeker mij vandaag aan hem vertonen!

¹⁶Toen ging Obadja Achab tegemoet, en zei het hem aan; en Achab ging Elia tegemoet.

¹⁷En het gebeurde, als Achab Elia zag, dat Achab tot hem zei: Bent u die beroerder van Israël?

¹⁸Toen zei hij: Ik heb Israël niet in het ongeluk gestort, maar u en het huis van uw vader, daarmee, dat u de geboden van JAHWEH verlaten hebt en de Baäls nagevolgd bent.

¹⁹Nu dan, zend heen, verzamel tot mij het hele Israël op de berg Karmel, en de vierhonderd en vijftig profeten van Baäl, en de vierhonderd profeten van het bos, die van de tafel van Izebel eten.

²⁰Zo zond Achab onder alle Israëlieten, en verzamelde de profeten op de berg Karmel.

²¹Toen naderde Elia tot het hele volk, en zei: Hoe lang hinkt u op twee gedachten? Zo God JAHWEH is, volgt Hem na, en zo het Baäl is, volgt hem na! Maar het volk antwoordde hem niet één woord.

²²Toen zei Elia tot het volk: Ik ben alleen een profeet van JAHWEH overgebleven, en de profeten van Baäl zijn vierhonderd en vijftig mannen.

²³Dat men ons dan twee stieren geve, en dat zij voor zich de ene stier kiezen, en die in stukken delen, en op het hout leggen, maar geen vuur daaraan leggen; en ik zal de andere stier bereiden, en op het hout leggen, en geen vuur daaraan leggen.

²⁴Roep u daarna de naam van uw god aan, en ik zal de Naam van JAHWEH aanroepen; en de God, Die door vuur antwoorden zal, Die zal God zijn. En het hele volk antwoordde en zei: Dat woord is goed.

²⁵En Elia zei tot de profeten van Baäl: Kies u voor u de ene stier, en bereidt u hem eerst, want u bent velen; en roept de naam van uw god aan, en legt geen vuur daaraan.

²⁶En zij namen de stier, die hij hun gegeven had, en bereidden hem, en riepen de naam van Baäl aan, van de morgen tot op de middag, zeggende: O Baäl, antwoord ons! Maar er was geen stem en geen antwoorder. En zij sprongen tegen het altaar, dat men gemaakt had.

²⁷En het gebeurde op de middag, dat Elia met hen spotte, en zei: Roep met luide stem, want hij is een god; omdat hij in gepeins is, of omdat hij wat te doen heeft, of omdat hij een reize heeft; misschien slaapt hij en zal wakker worden.

²⁸En zij riepen met luide stem, en zij sneden zichzelf met messen en met priemen, naar hun wijze, totdat zij bloed over zich uitstortten.

²⁹Het gebeurde nu, als de middag voorbij was, dat zij profeteerden totdat men het voedseloffer zou offeren; maar er was geen stem, en geen antwoorder, en geen opmerking.

³⁰Toen zei Elia tot het hele volk: Nader tot mij. En al het volk naderde tot hem; en hij herstelde het altaar van JAHWEH, dat verbroken was.

³¹En Elia nam twaalf stenen, naar het getal van de stammen van de kinderen van Jakob, tot wie het woord van JAHWEH gebeurd was, zeggende: Israël zal uw naam zijn.

³²En hij bouwde met die stenen het altaar in de Naam van JAHWEH; daarna maakte hij een groeve rondom het altaar, naar de wijdte van twee maten zaads.

³³En hij stelde het hout op, en deelde de stier in stukken, en legde hem op het hout.

³⁴En hij zei: Vul vier kruiken met water, en giet het op het brandoffer en op het hout. En hij zei: Doet het voor de tweede keer. En zij deden het voor de tweede keer. Verder zei hij: Doet het voor de derde keer. En zij deden het voor de derde keer;

³⁵Dat het water rondom het altaar liep; daartoe vulde hij ook de groeve met water.

³⁶Het gebeurde nu, als men het voedseloffer offerde, dat de profeet Elia naderde, en zei: JAHWEH, God van Abraham, Izak en Israël, dat het vandaag bekend worde, dat U God in Israël bent, en ik Uw knecht; en dat ik al deze dingen naar Uw woord gedaan heb.

³⁷Antwoord mij, JAHWEH, antwoord mij; opdat dit volk erkenne, dat U, o JAHWEH, die God bent, en dat U hun hart achteruit omgewend hebt.

³⁸Toen viel het vuur van JAHWEH, en verteerde dat brandoffer, en dat hout, en die stenen, en dat stof, ja, lekte dat water op, dat in de groeve was.

³⁹Als nu het hele volk dat zag, zo vielen zij op hun aangezichten, en zeiden: JAHWEH is God, JAHWEH is God!

⁴⁰En Elia zei tot hen: Grijp de profeten van Baäl, dat niemand van hen ontkome. En zij grepen ze; en Elia voerde hen af naar de beek Kison, en slachtte hen daar.

⁴¹Daarna zei Elia tot Achab: Trek op, eet en drink; want er is een geruis van een overvloedige regen.

⁴²Zo trok Achab op, om te eten en te drinken; maar Elia ging op naar de hoogte van Karmel, en breidde zich uit vooruit ter aarde; daarna legde hij zijn aangezicht tussen zijn knieën.

⁴³En hij zei tot zijn jongen: Ga nu op, en zie uit naar de zee. Toen ging hij op, en zag uit, en zei: Er is niets. Toen zei hij: Ga weer heen, zevenmaal.

⁴⁴En het gebeurde op de zevende maal, dat hij zei: Zie, een kleine wolk, als de hand van een man, gaat op van de zee. En hij zei: Ga op, zeg tot Achab: Span aan, en kom af, dat u de regen niet ophoude.

⁴⁵En het gebeurde ondertussen, dat de hemel van wolken en wind zwart werd; en er kwam een grote regen; en Achab reed weg, en trok naar Jizreël.

⁴⁶En de hand van JAHWEH was over Elia, en hij gordde zijn middel, en liep voor het aangezicht van Achab heen, tot daar men te Jizreël komt.