1 Koningen 20

¹En Benhadad, de koning van Syrië, verzamelde al zijn macht; en twee en dertig koningen waren met hem, en paarden en wagens; en hij trok op, en belegerde Samaria en streed tegen haar.

²En hij zond boden tot Achab, de koning van Israël, in de stad.

³En hij zei hem aan: Zo zegt Benhadad: Uw zilver en uw goud, dat is van mij, daartoe uw vrouwen en uw beste kinderen, die zijn van mij.

⁴En de koning van Israël antwoordde en zei: Naar uw woord, mijn heer de koning, ik ben uwe, en al wat ik heb.

⁵Daarna kwamen de boden weer, en zeiden: Zo spreekt Benhadad, zeggende: Ik heb wel tot u gezonden, zeggende: Uw zilver, en uw goud, en uw vrouwen, en uw kinderen zult u mij geven;

⁶Maar morgen om deze tijd zal ik mijn knechten tot u zenden, dat zij uw huis en de huizen van uw knechten bezoeken; en het zal gebeuren, dat zij al het begeerlijke van uw ogen in hun handen leggen en wegnemen zullen.

⁷Toen riep de koning van Israël alle oudsten van het land, en zei: Merk toch en ziet, dat deze het kwade zoekt; want hij had tot mij gezonden, om mijn vrouwen, en om mijn kinderen, en om mijn zilver, en om mijn goud, en ik heb het hem niet geweigerd.

⁸Maar al de oudsten, en het hele volk, zeiden tot hem: Hoor niet, en bewillig niet.

⁹Daarom zei hij tot de boden van Benhadad: Zeg mijn heer de koning: Alles, waarom u in het eerst tot uw knecht gezonden hebt, zal ik doen; maar deze zaak kan ik niet doen. Zo gingen de boden heen en brachten hem bescheid weer.

¹⁰En Benhadad zond tot hem en zei: De goden doen mij zo, en doen zo daartoe, als het stof van Samaria genoeg zal zijn tot handvollen voor al het volk, dat mijn voetstappen volgt!

¹¹Maar de koning van Israël antwoordde en zei: Spreek tot hem: Die zich aangordt, beroeme zich niet, als die zich los maakt.

¹²En het gebeurde, als hij dit woord hoorde, daar hij was drinkende, hij en de koningen in de tenten, dat hij zei tot zijn knechten: Leg aan! En zij legden aan tegen de stad.

¹³En ziet, een profeet trad tot Achab, de koning van Israël, en zei: Zo zegt JAHWEH: Hebt u gezien al deze grote menigte? Zie, Ik zal ze vandaag in uw hand geven, opdat u weet, dat Ik JAHWEH ben.

¹⁴En Achab zei: Door wie? En hij zei: Zo zegt JAHWEH: Door de jongens van de oversten van de gewesten. En hij zei: Wie zal de strijd aanbinden? En hij zei: U.

¹⁵Toen telde hij de jongens van de oversten van de gewesten, en zij waren tweehonderd twee en dertig; en na hen telde hij al het volk, al de Israëlieten, zeven duizend.

¹⁶En zij trokken uit op de middag. Benhadad nu dronk zich dronken in de tenten, hij en de koningen, de twee en dertig koningen, die hem hielpen.

¹⁷En de jongens van de oversten van de gewesten trokken eerst uit. Maar Benhadad zond enige uit, en zij boodschapten hem, zeggende: Uit Samaria zijn mannen uitgetogen.

¹⁸En hij zei: Hetzij dat zij tot vrede uitgetogen zijn, grijpt hen levend; hetzij ook, dat zij ten strijde uitgetogen zijn, grijpt hen levend.

¹⁹Zo trokken deze jongens van de oversten van de gewesten uit de stad, en het leger, dat hen navolgde.

²⁰En een ieder sloeg zijn man, zodat de Syriërs vluchtten, en Israël jaagde hen na. Maar Benhadad, de koning van Syrië, ontkwam op een paard, met enige ruiteren.

²¹En de koning van Israël trok uit, en sloeg paarden en wagens, dat hij een grote slag aan de Syriërs sloeg.

²²Toen trad die profeet tot de koning van Israël, en zei tot hem: Ga heen, sterk u; en bemerk, en zie, wat u doen zult; want met de wederkomst van het jaar zal de koning van Syrië tegen u optrekken.

²³Want de knechten van de koning van Syrië hadden tot hem gezegd: Hun goden zijn berggoden, daarom zijn zij sterker geweest dan wij; maar zeker, laat ons tegen hen op het effen veld strijden, zo wij niet sterker zijn dan zij!

²⁴Daarom doe deze zaak: Doe de koningen weg, elk uit zijn plaats, en stel landvoogden in hun plaats.

²⁵En u, tel u een leger, als dat leger, dat van u gevallen is, en paarden, als die paarden, en wagens, als die wagens; en laat ons tegen hen op het effen veld strijden, zo wij niet sterker zijn dan zij! En hij hoorde naar hun stem, en deed zo.

²⁶Het gebeurde nu met de wederkomst van het jaar, dat Benhadad de Syriërs monsterde; en hij trok op naar Afek, ten strijde tegen Israël.

²⁷De Israëlieten werden ook gemonsterd, en waren verzorgd van leeftocht, en trokken hun tegemoet; en de Israëlieten sloegen hun kamp op tegenover hen, als twee blote geitenkudden, maar de Syriërs vervulden het land.

²⁸En de man van God trad toe, en sprak tot de koning van Israël, en zei: Zo zegt JAHWEH: Omdat de Syriërs gezegd hebben: JAHWEH is een God van de bergen, en Hij is niet een God van de laagten; zo zal Ik al deze grote menigte in uw hand geven, opdat u weet, dat Ik JAHWEH ben.

²⁹En deze waren gelegerd tegenover die, zeven dagen; het gebeurde nu op de zevende dag, dat de strijd aanging; en de Israëlieten sloegen van de Syriërs honderd duizend voetvolks op één dag.

³⁰En de overgeblevenen vluchtten naar Afek in de stad, en de muur viel op zeven en twintig duizend mannen, die overgebleven waren; ook vluchtte Benhadad, en kwam in de stad van kamer in kamer.

³¹Toen zeiden de knechten tot hem: Zie toch, wij hebben gehoord, dat de koningen van het huis van Israël goedertierene koningen zijn; laat ons toch zakken om ons middel leggen, en koorden om onze hoofden, en uitgaan tot de koning van Israël; mogelijk zal hij uw ziel in het leven behouden.

³²Toen gordden zij zakken om hun middel, en koorden om hun hoofden, en kwamen tot de koning van Israël, en zeiden: Uw knecht Benhadad zegt: Laat toch mijn ziel leven. En hij zei: Leeft hij dan nog? Hij is mijn broeder.

³³De mannen nu namen ijverig waar, en vatten het haastig, of het van hem was, en zeiden: Uw broer Benhadad leeft. En hij zei: Kom, brengt hem. Toen kwam Benhadad tot hem uit, en hij deed hem op de wagen klimmen.

³⁴En hij zei tot hem: De steden, die mijn vader van uw vader genomen heeft, zal ik wedergeven, en maak u straten in Damascus, zoals mijn vader in Samaria gemaakt heeft. En ik, antwoordde Achab, zal u met dit verbond dan laten gaan. Zo maakte hij een verbond met hem, en liet hem gaan.

³⁵Toen zei een man uit de zonen van de profeten tot zijn naaste, door het woord van JAHWEH: Sla mij toch. En de man weigerde hem te slaan.

³⁶En hij zei tot hem: Omdat u de stem van JAHWEH niet gehoorzaam bent geweest, zie, als u van mij weggegaan bent, zo zal u een leeuw slaan. En als hij van bij hem weggegaan was, zo vond hem een leeuw, die hem sloeg.

³⁷Daarna vond hij een andere man, en zei: Sla mij toch. En die man sloeg hem, slaande en wondende.

³⁸Toen ging de profeet heen, en stond voor de koning op de weg; en hij verstelde zich met as boven zijn ogen.

³⁹En het gebeurde, als de koning voorbijging, dat hij tot de koning riep, en zei: Uw knecht was uitgegaan in het midden van de strijd; en zie, een man was afgeweken, en bracht tot mij een man, en zei: Bewaar deze man, als hij enigszins gemist wordt, zo zal uw ziel in de plaats van zijn ziel zijn, of u zult een talent zilver opwegen.

⁴⁰Het gebeurde nu, als uw knecht hier en daar doende was, dat hij er niet was. Toen zei de koning van Israël tot hem: Zo is uw oordeel; u hebt zelf het geveld.

⁴¹Toen haastte hij zich, en deed de as af van zijn ogen; en de koning van Israël kende hem, dat hij één van de profeten was.

⁴²En hij zei tot hem: Zo zegt JAHWEH: Omdat u de man, die Ik verbannen heb, uit de hand hebt laten gaan, zo zal uw ziel in de plaats van zijn ziel zijn, en uw volk in de plaats van zijn volk.

⁴³En de koning van Israël trok heen, somber gestemd en boos, naar zijn huis, en kwam te Samaria.