1 Makkabeeën 1

¹En het gebeurde, nadat Alexander, de zoon van Filippus, de Macedoniër, die uit het land Chittim uittrok, Darius de koning van de Perzen en Meden geslagen had, en in zijn plaats als koning regeerde, nadat hij tevoren in Griekenland geregeerd had;

²Dat hij vele veldslagen voerde, en vestingen bemachtigde, en vele koningen van de aarde versloeg;

³En doortrok tot aan het uiterste van de aarde, en grote buit verkreeg van menigte van de volken, en dat het land voor hem stil was.

⁴En zijn hart werd zeer verhoogd en verheven.

⁵En hij verzamelde een zeer sterke krijgsmacht bijeen, en veroverde landen, volken, en heerschappijen; en zij werden hem schatplichtig.

⁶En na deze viel hij te bed; en wetende dat hij sterven zou,

⁷Riep hij zijn dienaren, de edelsten, die van de jeugd aan met hem opgevoed waren en deelde hun zijn koninkrijk uit terwijl hij nog leefde.

⁸En Alexander regeerde als koning twaalf jaren, en stierf; en zijn dienaren regeerden een ieder in zijn plaats.

⁹En nadat hij gestorven was zetten zij allen koninklijke hoeden op, en hun zonen na hen, vele jaren;

¹⁰En zij vermenigvuldigden de ellenden in het land.

¹¹En uit hen is voortgekomen een zondige spruit namelijk Antiochus Epifanes, de zoon van de koning Antiochus, die binnen Rome gijzelaar geweest was; en hij regeerde als koning in het honderdenzevenendertigste jaar van het rijk van de Grieken.

¹²In deze dagen gingen uit Israël enige slechte kinderen, die velen aanrieden, zeggende: Laat ons heentrekken, en een verbond oprichten met de heidenen, die rondom ons zijn.

¹³Want van die dag af dat wij van hen gescheiden zijn, hebben ons vele ellenden getroffen. En dit woord dacht hun goed voor hun ogen.

¹⁴En sommigen van het volk waren bereidwillig en trokken naar de koning, en hij gaf hun macht om van de heidenen voorschriften te plegen.

¹⁵En zij bouwden te Jeruzalem een school naar de wetten van de heidenen.

¹⁶En zij maakten zichzelf voorhuiden, en vielen af van het heilig verbond, en voegden zich bij de heidenen, en waren verkocht om het kwade te doen.

¹⁷En als het koninkrijk van Antiochus was bevestigd, nam hij ook voor te heersen over Egypte, om koning te zijn over twee koninkrijken.

¹⁸En hij kwam in Egypte met een grote menigte, met wapens, en olifanten, en ruiters, en met een grote vloot.

¹⁹En hij stelde de oorlog aan tegen Ptolomeüs, de koning van Egypte; en Ptolomeüs vreesde voor zijn aangezicht, en vluchtte.

²⁰En daar vielen vele gewonden, en zij namen de sterke steden in het land van Egypte in, en hij kreeg de roof van Egypte.

²¹En Antiochus, nadat hij Egypte geslagen had, keerde weer in het honderdendrieënveertigste jaar;

²²En trok op naar Israël en Jeruzalem, met een grote menigte.

²³En hij ging met grote trots in het heiligdom, en nam het gouden altaar, en de kandelaar van het licht, en alle gereedschap, en de tafel van de toonbroden, en de sprengbekers, en de schalen, en de gouden wierookschalen, en het voorhangsel, en de kronen, en het gouden sieraad, dat in de tempel gezien werd, en hij trok het alles af.

²⁴Hij nam het zilver en het goud, en de kostelijke voorwerpen; en hij nam ook de verborgen schatten, die hij vond, en dit alles genomen hebbende trok hij naar zijn land.

²⁵En hij liet vele mensen vermoorden, en sprak met grote hoogmoedigheid.

²⁶En daar gebeurde grote rouw in Israël, in al hun plaatsen.

²⁷Want de oversten en ouderlingen zuchtten; de maagden en de jongemannen werden verzwakt, en de schoonheid van de vrouwen werd veranderd.

²⁸Alle bruidegoms namen rouw aan, en die in haar bruidskamer zat was in rouw.

²⁹En het land beefde over degenen die het bewoonden, en het hele huis van Jakob deed smaad kleren aan.

³⁰Na twee volle jaren zond de koning de oversten over de belastingen in de steden van Juda, en hij kwam te Jeruzalem met een zeer grote menigte.

³¹En hij sprak tot hen vreedzame woorden, met bedrog, en zij geloofden hem.

³²En hij viel onvoorzien in de stad, en sloeg hen met een grote nederlaag, en vernielde veel volk in Israël.

³³En hij plunderde de stad, en verbrandde ze met vuur, en hij brak haar huizen en muren rondom af;

³⁴En zij namen de vrouwen en kinderen gevangen, en verkregen al hun vee.

³⁵En zij bouwden de stad van David op met een grote en sterke muur, en met sterke torens; en deze was hun tot een burcht.

³⁶En stelden daarin een zondig volk, mannen die de wet niet hielden, en werden sterk daarin.

³⁷En brachten daarin wapenen en voedsel; en de plundering van Jeruzalem bijeengebracht hebbende, stelden die daar; en zij werden tot een grote schrik;

³⁸En deze burcht was om altijd het heiligdom hinderlagen te leggen, en om tegen Israël een boos beschuldiger te zijn.

³⁹En zij vergoten onschuldig bloed rondom het heiligdom, en verontreinigden het heiligdom.

⁴⁰En de inwoners van Jeruzalem vluchtten om hunnentwil;

⁴¹En de stad werd een woonplaats van vreemdelingen, en werd een vreemde stad voor degenen, die in haar geboren waren, en haar kinderen verlieten haar.

⁴²Haar heiligdom is verwoest als een woestijn; haar feestdagen werden verkeerd tot rouw, haar sabbatten tot versmaadheid, en haar eer tot verachting.

⁴³Haar ontering is geweest naar dat haar heerlijkheid was, en haar hoogheid is verkeerd in rouw.

⁴⁴En de koning schreef aan zijn hele koninkrijk, dat zij allen zouden tot één volk zijn, en dat een ieder zijn wetten zou verlaten.

⁴⁵En alle volken namen het aan, naar het woord van de koning.

⁴⁶En velen van Israël hadden een welgevallen aan zijn godsdienst, en offerden de afgoden, en ontheiligden de sabbat.

⁴⁷En de koning zond brieven door de hand van zijn boden aan Jeruzalem, en aan de steden van Juda, dat zij wandelen zouden naar de vreemde wetten van het land;

⁴⁸Dat zij de brandoffers, de offergave en het drankoffer uit het heiligdom weren zouden.

⁴⁹Dat zij de sabbatten en de feestdagen zouden ontheiligen;

⁵⁰Dat zij het heiligdom en de heilige plaatsen ontreinigen zouden.

⁵¹Dat zij altaren, bossen en afgodshuizen zouden bouwen, en varkens en andere onreine beesten slachten.

⁵²Dat zij hun zonen onbesneden zouden laten, en dat zij hun zielen gruwelijk zouden maken door al wat onrein en onheilig was, zodat zij de wet zouden vergeten, en al de rechten veranderen.

⁵³Zo wie niet zou doen naar dit woord van de koning, die zou moeten sterven.

⁵⁴Naar al deze woorden heeft hij geschreven aan zijn hele koninkrijk, en heeft opzichters gemaakt over al het volk.

⁵⁵En hij beval de steden van Juda, dat zij offeren zouden van stad tot stad.

⁵⁶En velen van het volk verzamelden tot hen, een ieder die de wet verliet, en zij deden veel kwaad in het land;

⁵⁷En maakten dat Israël zich zette in holen, in al hun schuilplaatsen.

⁵⁸En de vijftiende dag van de maand Chasleu in het honderdenvijfenveertigste jaar, bouwden zij een gruwel van de verwoesting op het reukaltaar, en rondom in alle steden van Juda bouwden zij altaren.

⁵⁹En in de deuren van de huizen, en op de straten offerden zij reukwerk;

⁶⁰En verbrandden de boeken van de wet, die zij vonden, nadat zij ze verscheurd hadden.

⁶¹En waar bij iemand gevonden werd het boek van het verbond, en zo iemand de wet toestond, die doodden zij naar het bevel van de koning, door hun geweld.

⁶²Zo deden zij aan Israël, aan al degenen, die gevonden werden van maand tot maand in al de steden.

⁶³En zij offerden de vijfentwintigste dag van de maand op het altaar, dat op het reukaltaar was.

⁶⁴En de vrouwen, die haar kinderen lieten besnijden, doodden zij naar het bevel van de koning;

⁶⁵En zij hingen de kleine kinderen op aan de halzen van de moeder, en doodden haar huisgezinnen, en degenen die hen besneden hadden.

⁶⁶Maar velen in Israël zijn versterkt geworden, vast voornemende niet te eten enige onreine dingen;

⁶⁷En gekozen liever te sterven, opdat zij zich niet zouden besmetten met de spijzen, noch het heilig verbond ontheiligen en zijn gestorven.

⁶⁸En de toorn van de koning was zeer groot over Israël.