1 Samuël 4

¹En het woord van Samuël kwam tot geheel Israël. En Israël trok uit, de Filistijnen tegemoet, ten strijde, en sloeg zijn kamp op bij Eben-Haëzer, maar de Filistijnen sloegen hun kamp op bij Afek.

²En de Filistijnen stelden zich in slagorden, om Israël te ontmoeten; en als zich de strijd uitspreidde, zo werd Israël voor het aangezicht van de Filistijnen geslagen; want zij sloegen in de slagorden in het veld ongeveer vier duizend man.

³Als het volk opnieuw in het leger gekomen was, zo zeiden de oudsten van Israël: Waarom heeft ons JAHWEH vandaag geslagen voor het aangezicht van de Filistijnen? Laat ons van Silo tot ons nemen de ark van het verbond van JAHWEH, en laat die in het midden van ons komen, opdat zij ons verlosse van de hand van onze vijanden.

⁴Het volk dan zond naar Silo, en men bracht van daar de ark van het verbond van JAHWEH van de legermachten, die tussen de cherubim woont; en de twee zonen van Eli, Hofni en Pinehas, waren daar met de ark van het verbond van God.

⁵En het gebeurde, als de ark van het verbond van JAHWEH in het leger kwam, zo juichte geheel Israël met een groot gejuich, zo dat de aarde dreunde.

⁶Als nu de Filistijnen de stem van het juichen hoorden, zo zeiden zij: Wat is de stem van dit grote juichen in het leger van de Hebreën? Toen vernamen zij, dat de ark van JAHWEH in het leger gekomen was.

⁷Daarom vreesden de Filistijnen, want zij zeiden: God is in het leger gekomen. En zij zeiden: Wee ons, want iets dergelijks is gisteren en eergisteren niet gebeurd!

⁸Wee ons, wie zal ons redden uit de hand van deze heerlijke goden? Dit zijn dezelfde goden, die de Egyptenaars met alle plagen geplaagd hebben, bij de woestijn.

⁹Wees sterk, en wees mannen, u Filistijnen, opdat u de Hebreën niet misschien dient, zoals zij u gediend hebben; zo wees mannen, en strijdt.

¹⁰Toen streden de Filistijnen, en Israël werd geslagen, en zij vluchtten ieder in zijn tenten; en er gebeurde een zeer grote nederlaag, zodat er van Israël vielen dertig duizend voetvolks.

¹¹En de ark van God werd genomen, en de twee zonen van Eli, Hofni en Pinehas, stierven.

¹²Toen liep er een Benjaminiet uit de slagorden, en kwam te Silo deze dag; en zijn kleren waren gescheurd, en er was aarde op zijn hoofd.

¹³En als hij kwam, ziet, zo zat Eli op een stoel aan de zijde van de weg, uitziende; want zijn hart was sidderende vanwege de ark van God. Als die man kwam, om dat te verkondigen in de stad, toen schreeuwde de hele stad.

¹⁴En als Eli de stem van het geroep hoorde, zo zei hij: Wat is de stem van dit rumoer? Toen haastte zich die man, en hij kwam en boodschapte het aan Eli.

¹⁵(Eli nu was een man van acht en negentig jaren, en zijn ogen stonden stijf, dat hij niet zien kon.)

¹⁶En die man zei tot Eli: Ik ben het, die uit de slagorden kom, en ik ben vandaag uit de slagorden gevlucht. Hij dan zei: Wat is er gebeurd, mijn zoon?

¹⁷Toen antwoordde hij, die de boodschap bracht, en zei: Israël is gevlucht voor het aangezicht van de Filistijnen, en er is ook een grote nederlaag onder het volk gebeurd; daarenboven zijn uw twee zonen, Hofni en Pinehas, gestorven, en de ark van God is genomen.

¹⁸En het gebeurde, als hij van de ark van God vermeldde, zo viel hij achteruit van de stoel af, aan de zijde van de poort, en brak de nek, en stierf; want de man was oud en zwaar; en hij richtte Israël veertig jaren.

¹⁹En zijn schoondochter, de huisvrouw van Pinehas, was zwanger, zij zou baren; als deze de tijding hoorde, dat de ark van God genomen was, en haar schoonvader gestorven was, en haar man, zo kromde zij zich, en baarde; want haar weeën overvielen haar.

²⁰En ongeveer de tijd van haar sterven, zo spraken de vrouwen, die bij haar stonden: Vrees niet, want u hebt een zoon gebaard. Maar zij antwoordde niet, en nam het niet ter harte.

²¹En zij noemde de jongen Ikabod, zeggende: De eer is weggevoerd uit Israël! Omdat de ark van God als gevangene weggevoerd was, en vanwege haar schoonvader en haar man.

²²En zij zei: De eer is als gevangene weggevoerd uit Israël, want de ark van God is genomen.