2 Koningen 6

¹En de kinderen van de profeten zeiden tot Elisa: Zie nu, de plaats, waar wij wonen voor uw aangezicht, is voor ons te nauw.

²Laat ons toch tot aan de Jordaan gaan, en elk van daar een timmerhout halen, dat wij ons daar een plaats maken, om er te wonen. En hij zei: Ga heen.

³En er zei één: Het believe u toch te gaan met uw knechten. En hij zei: Ik zal gaan.

⁴Zo ging hij met hen. Als zij nu aan de Jordaan gekomen waren, hieuwen zij hout af.

⁵En het gebeurde, als één het timmerhout velde, dat het ijzer in het water viel; en hij riep, en zei: Ach, mijn heer, want het was geleend.

⁶En de man van God zei: Waar is het gevallen? En toen hij hem de plaats gewezen had, sneed hij een hout af, en wierp het daarheen, en deed het ijzer boven zwemmen.

⁷En hij zei: Neem het tot u op. Toen stak hij zijn hand uit, en nam het,

⁸En de koning van Syrië voerde oorlog tegen Israël, en beraadslaagde zich met zijn knechten, zeggende: Mijn legering zal zijn in de plaats van zulk een.

⁹Maar de man van God zond heen tot de koning van Israël, zeggende: Pas op dat u door die plaats niet trekt, want de Syriërs zijn daarheen afgekomen.

¹⁰Daarom zond de koning van Israël heen aan die plaats, waarvan hem de man van God gezegd en hem gewaarschuwd had, en wachtte zich daar, niet eenmaal, noch tweemaal.

¹¹Toen werd het hart van de koning van Syrië onstuimig over deze handel; en hij riep zijn knechten, en zei tot hen: Zult u mij dan niet te kennen geven, wie van de onzen zij voor de koning van Israël?

¹²En één van zijn knechten zei: Nee, mijn heer koning! Maar Elisa, de profeet, die in Israël is, geeft de koning van Israël te kennen de woorden, die u in uw binnenste slaapkamer spreekt.

¹³En hij zei: Ga heen, en ziet, waar hij is, dat ik zend en hem halen late. En hem werd te kennen gegeven, zeggende: Zie, hij is te Dothan.

¹⁴Toen zond hij daarheen paarden, en wagens, en een zwaar leger; die in de nacht kwamen, en omsingelden de stad.

¹⁵En de dienaar van de man van God stond zeer vroeg op, en ging uit; en ziet, een leger omringde de stad met paarden en wagens. Toen zei zijn jongen tot hem: Ach, mijn heer, hoe zullen wij doen.

¹⁶En hij zei: Vrees niet; want die bij ons zijn, zijn meer, dan die bij hen zijn.

¹⁷En Elisa bad, en zei: JAHWEH, open toch zijn ogen, dat hij zie! En JAHWEH opende de ogen van de jongen, dat hij zag; en ziet, de berg was vol vurige paarden en wagens rondom Elisa.

¹⁸Als zij nu tot hem afkwamen, bad Elisa tot JAHWEH, en zei: Sla toch dit volk met verblindheden. En Hij sloeg hen met verblindheden, naar het woord van Elisa.

¹⁹Toen zei Elisa tot hen: Dit is de weg niet, en dit is de stad niet; volg mij na, en ik zal u leiden tot de man, die u zoekt; en hij leidde hen naar Samaria.

²⁰En het gebeurde, als zij te Samaria gekomen waren, dat Elisa zei: JAHWEH, open de ogen van deze, dat zij zien! En JAHWEH opende hun ogen, dat zij zagen; en ziet, zij waren in het midden van Samaria.

²¹En de koning van Israël zei tot Elisa, als hij hen zag: Zal ik hen slaan? Zal ik hen slaan, mijn vader?

²²Maar hij zei: U zult hen niet slaan; zou u ook slaan, die u met uw zwaard en met uw boog gevangen had? Zet hun brood en water voor, dat zij eten en drinken, en tot hun heer trekken.

²³En hij bereidde hun een grote maaltijd, dat zij aten en dronken; daarna liet hij hen gaan, en zij trokken tot hun heer. Zo kwamen de benden van de Syriërs niet meer in het land van Israël.

²⁴En het gebeurde daarna, dat Benhadad, de koning van Syrië, zijn hele leger verzamelde, en optoog, en Samaria belegerde.

²⁵En er werd grote honger in Samaria; want ziet, zij belegerden ze, totdat een ezelskop voor tachtig zilverlingen was verkocht, en een vierendeel van een kab duivenmest voor vijf zilverlingen.

²⁶En het gebeurde, als de koning op de muur voorbijging, dat een vrouw tot hem riep, zeggende: Help mij, heer koning!

²⁷En hij zei: JAHWEH helpt u niet; waarvan zou ik u helpen? Van de dorsvloer of van de wijnpers?

²⁸Verder zei de koning tot haar: Wat is u? En zij zei: Deze vrouw heeft tot mij gezegd: Geef uw zoon, dat wij hem vandaag eten, en morgen zullen wij mijn zoon eten.

²⁹Zo hebben wij mijn zoon gekookt, en hebben hem gegeten; maar als ik op de andere dag tot haar zei: Geef uw zoon, dat wij hem eten, zo heeft zij haar zoon verstopt.

³⁰En het gebeurde, als de koning de woorden van deze vrouw gehoord had, dat hij zijn kleren scheurde, zo hij op de muur voortging; en het volk zag, dat, ziet, een zak van binnen over zijn vlees was.

³¹En hij zei: Zo doe mij God, en doe zo daartoe, als het hoofd van Elisa de zoon van Safat, vandaag op hem zal blijven staan!

³²(Elisa nu zat in zijn huis, en de oudsten zaten bij hem.) En hij zond een man van voor zijn aangezicht; maar voordat de bode tot hem gekomen was, had hij gezegd tot de oudsten: Hebt u gezien, hoe die zoon van de moordenaar gezonden heeft, om mijn hoofd af te nemen? Zie toe, als die bode komt, sluit de deur toe, en dringt hem uit met de deur; is niet het geruis van de voeten van zijn heer achter hem?

³³Als hij nog met hen sprak, ziet, zo kwam de bode tot hem af; en hij zei: Zie, dat kwaad is van JAHWEH; wat zou ik verder op JAHWEH wachten?