2 Samuël 1

¹Verder gebeurde het na Sauls dood, als David van de slag van de Amalekieten was teruggekeerd, en David twee dagen te Ziklag gebleven was;

²Zo gebeurde het op de derde dag, dat, ziet, uit het leger van Saul, een man kwam, van wie de kleren gescheurd waren, en aarde was op zijn hoofd; en het gebeurde, als hij tot David kwam, zo viel hij ter aarde en boog zich neer.

³En David zei tot hem: Vanwaar komt u? En hij zei tot hem: Ik ben ontkomen uit het leger van Israël.

⁴Verder zei David tot hem: Wat is de zaak? Vertel het mij toch. En hij zei, dat het volk uit de strijd gevlucht was, en dat er ook velen van het volk gevallen en gestorven waren, dat ook Saul en zijn zoon Jonathan dood waren.

⁵En David zei tot de jongen, die hem de boodschap bracht: Hoe weet u, dat Saul dood is, en zijn zoon Jonathan?

⁶Toen zei de jongen, die hem de boodschap bracht: Ik kwam toevallig op het gebergte van Gilboa; en ziet, Saul leunde op zijn speer; en ziet, de wagens en ritmeesters hielden dicht op hem.

⁷Zo zag hij achter zich om, en zag mij, en hij riep mij, en ik zei: Zie, hier ben ik.

⁸En hij zei tot mij: Wie bent u? En ik zei tot hem: Ik ben een Amalekiet.

⁹Toen zei hij tot mij: Sta toch bij mij, en dood mij; want deze benauwdheid heeft mij opgehouden; want mijn leven is nog geheel in mij.

¹⁰Zo stond ik bij hem, en doodde hem; want ik wist, dat hij na zijn val niet leven zou; en ik nam de kroon, die op zijn hoofd was, en de armband, die aan zijn arm was, en heb ze hier tot mijn heer gebracht.

¹¹Toen vatte David zijn kleren en scheurde ze; evenzo ook al de mannen, die met hem waren.

¹²En zij weeklaagden, en huilden, en vastten tot op de avond, over Saul en over Jonathan, zijn zoon, en over het volk van JAHWEH, en over het huis van Israël, omdat zij door het zwaard gevallen waren.

¹³Verder zei David tot de jongen, die hem de boodschap gebracht had: Vanwaar bent u? En hij zei: Ik ben de zoon van een vreemdeling, van een Amalekiet.

¹⁴En David zei tot hem: Hoe, hebt u niet gevreesd uw hand uit te strekken, om de gezalfde van JAHWEH te verderven?

¹⁵En David riep een van de jongens, en zei: Treed toe, val op hem aan. En hij sloeg hem, dat hij stierf.

¹⁶En David zei tot hem: Uw bloed zij op uw hoofd; want uw mond heeft tegen u getuigd, zeggende: ik heb de gezalfde van JAHWEH gedood.

¹⁷David nu klaagde deze klage over Saul en over Jonathan, zijn zoon;

¹⁸Als hij gezegd had, dat men de kinderen van Juda de boog zou leren; zie, het is geschreven in het boek van de Oprechten.

¹⁹O Sieraad van Israël, op uw hoogten is hij verslagen; hoe zijn de helden gevallen!

²⁰Verkondigt het niet te Gath, boodschapt het niet op de straten van Askelon; opdat de dochters van de Filistijnen zich niet verblijden, opdat de dochters van de onbesnedenen niet opspringen van vreugde.

²¹U, bergen van Gilboa, noch dauw noch regen moet zijn op u, noch velden van de hefoffers; want daar is het schild van de helden smadelijk weggeworpen, het schild van Saul, alsof hij niet gezalfd was geweest met olie.

²²Van het bloed van de verslagenen, van het vette van de helden, werd Jonathans boog niet achteruit gedreven; en Sauls zwaard keerde niet leeg weer.

²³Saul en Jonathan, die geliefden, en die liefelijken in hun leven, zijn ook in hun dood niet gescheiden; zij waren lichter dan adelaars, zij waren sterker dan leeuwen.

²⁴U, dochters van Israël, weent over Saul; die u kleedde met scharlaken, met weelde; die u sieraad van goud deed dragen over uw kleding.

²⁵Hoe zijn de helden gevallen in het midden van de strijd! Jonathan is verslagen op uw hoogten!

²⁶Ik ben benauwd om uwentwil, mijn broer Jonathan! U was mij zeer liefelijk; uw liefde was mij wonderlijker dan liefde van de vrouwen.

²⁷Hoe zijn de helden gevallen, en de oorlogswapenen verloren!