Deuteronomium 32

¹Neig de oren, u hemel, en ik zal spreken; en de aarde hore de redenen van mijn mond.

²Mijn leer druipe als een regen, mijn rede vloeie als een dauw; als een stofregen op de grasscheutjes, en als druppelen op het kruid.

³Want ik zal de Naam van JAHWEH uitroepen; geef onze God grootheid!

⁴Hij is de Rotssteen, Wiens werk volkomen is; want al Zijn wegen zijn recht. God is waarheid, en is geen onrecht; rechtvaardig en recht is Hij.

⁵Hij heeft het tegen Hem verdorven; het zijn Zijn kinderen niet; de schandvlek is hun; het is een verkeerd en verdraaid geslacht.

⁶Zult u dit JAHWEH vergelden, u, dwaas en onwijs volk! Is Hij niet uw Vader, Die u verkregen, Die u gemaakt en u bevestigd heeft?

⁷Gedenk aan de dagen van ouds; merk op de jaren van elk geslacht; vraag uw vader, die zal het u bekend maken, uw ouden, en zij zullen het u zeggen.

⁸Toen de Allerhoogste aan de volken de erfenis uitdeelde, toen Hij Adams kinderen vaneen scheidde, heeft Hij het gebied van de volken gesteld naar het getal van de Israëlieten.

⁹Want het deel van JAHWEH is Zijn volk, Jakob is het snoer van Zijn erfenis.

¹⁰Hij vond hem in een land van de woestijn, en in een woeste huilende wildernis; Hij voerde hem rondom, Hij onderwees hem, Hij bewaarde hem als Zijn oogappel.

¹¹Zoals een adelaar zijn nest opwekt, over zijn jongen zweeft, zijn vleugels uitbreidt, ze neemt en ze draagt op zijn vlerken;

¹²Zo leidde hem JAHWEH alleen, en er was geen vreemd god met hem.

¹³Hij deed hem rijden op de hoogten van de aarde, dat hij at de inkomsten van het veld; en Hij deed hem honing zuigen uit de steenrots, en olie uit de kei van de rots;

¹⁴Boter van koeien, en melk van klein vee, met het vet van de lammeren en van de rammen, die in Bazan weiden, en van de bokken, met het vette van de nieren van tarwe; en het druivenbloed, reine wijn, hebt u gedronken.

¹⁵Als nu Jeschurun vet werd, zo sloeg hij achteruit (u bent vet, u bent dik, ja, met vet overdekt geworden!); en hij liet God varen, Die hem gemaakt heeft, en versmaadde de Rotssteen van zijn heil.

¹⁶Zij hebben Hem tot ijver verwekt door vreemde goden; door gruwelijke dingen hebben zij Hem tot toorn verwekt.

¹⁷Zij hebben aan de demonen geofferd, niet aan God; aan de goden, die zij niet kenden; nieuwe, die van nabij gekomen waren, voor die uw vaders niet geschrikt hebben.

¹⁸De Rotssteen, Die u gegenereerd heeft, hebt u vergeten; en u hebt in vergetenis gesteld de God, Die u gebaard heeft.

¹⁹Als JAHWEH zag, zo versmaadde Hij hen, uit boosheid tegen zijn zonen en zijn dochters.

²⁰En Hij zei: Ik zal Mijn aangezicht van hen verbergen; Ik zal zien, welk hun einde zal wezen; want zij zijn een geheel verkeerd geslacht, kinderen, in wie geen trouw is.

²¹Zij hebben Mij tot ijver verwekt door wat geen God is; zij hebben Mij tot toorn verwekt door hun zinloosheden; Ik dan zal hen tot ijver verwekken door diegenen, die geen volk zijn; door een dwaas volk zal Ik hen tot toorn verwekken.

²²Want een vuur is aangestoken in Mijn toorn, en zal bernen tot in het onderste dodenrijk, en zal het land met zijn inkomst verteren, en de gronden van de bergen in vlam zetten.

²³Ik zal kwaden over hen hopen; Mijn pijlen zal Ik op hen verschieten.

²⁴Uitgeteerd zullen zij zijn van honger, opgegeten van de brandende pest en bitter verderf; en Ik zal de tanden van de beesten onder hen schikken, met vurig gif van slangen van het stof.

²⁵Van buiten zal het zwaard beroven, en uit de binnenkameren de verschrikking; ook de jongeling, ook het meisje, het zuigende kind met de grijze man.

²⁶Ik zei: In alle hoeken zou Ik hen verstrooien; Ik zou hun herinnering van onder de mensen doen ophouden;

²⁷Ten ware, dat Ik de boosheid van de vijand schroomde, dat niet hun tegenstanders zich vreemd mochten houden; dat zij niet mochten zeggen: Onze hand is hoog geweest; JAHWEH heeft dit alles niet gewerkt.

²⁸Want zij zijn een volk, dat door raadslagen verloren gaat, en er is geen verstand in hen.

²⁹O, dat zij wijs waren; zij zouden dit vernemen, zij zouden op hun einde merken.

³⁰Hoe zou één enige duizend jagen, en twee tien duizend doen vluchten, ten ware, dat hun Rotssteen hen verkocht, en JAHWEH hen overgeleverd had?

³¹Want hun rotssteen is niet zoals onze Rotssteen, zelfs onze vijanden rechters zijnde.

³²Want hun wijnstok is uit de wijnstok van Sodom, en uit de velden van Gomorra; hun wijndruiven zijn vergiftige wijndruiven; zij hebben bittere bessen.

³³Hun wijn is vurig drakenvenijn, en een wreed adderenvergift.

³⁴Is dat niet bij Mij opgesloten, verzegeld in Mijn schatten?

³⁵Van Mij is de wraak en de vergelding, ten tijde als hun voet zal wankelen; want de dag van hun ondergang is nabij, en de dingen, die hun zullen gebeuren, haasten.

³⁶Want JAHWEH zal aan Zijn volk recht doen, en het zal Hem over Zijn knechten berouwen; want Hij zal zien, dat de hand is weggegaan, en de beslotene en verlatene niets is.

³⁷Dan zal Hij zeggen: Waar zijn hun goden; de rotssteen, op welke zij betrouwden?

³⁸Van wie de slachtoffers vet zij aten, van wie de drankoffers wijn zij dronken; dat zij opstaan en u helpen, dat er plek om te schuilen voor u zij.

³⁹Zie nu, dat Ik, Ik DIE ben, en geen God met Mij, Ik dood en maak levend; Ik versla en Ik heel; en er is niemand, die uit Mijn hand redt!

⁴⁰Want Ik zal Mijn hand naar de hemel opheffen, en Ik zal zeggen: Ik leef in eeuwigheid!

⁴¹Als Ik Mijn glinsterend zwaard slijp, en Mijn hand ten gerichte grijpt, zo zal Ik wraak op Mijn tegenstanders doen terugkeren, en Mijn vijanden vergelden.

⁴²Ik zal Mijn pijlen dronken maken van bloed, en Mijn zwaard zal vlees eten; van het bloed van de verslagenen en van de gevangenen, van het hoofd af zullen er wraken van de vijand zijn.

⁴³Juich, u heidenen, met Zijn volk! want Hij zal het bloed van Zijn knechten wreken; en Hij zal de wraak op Zijn tegenstanders doen terugkeren, en verzoenen Zijn land en Zijn volk.

⁴⁴En Mozes kwam, en sprak al de woorden van dit lied voor de oren van het volk, hij en Hosea, de zoon van Nun.

⁴⁵Als nu Mozes geëindigd had al die woorden tot geheel Israël te spreken;

⁴⁶Zo zei hij tot hen: Zet uw hart op al de woorden, die ik vandaag onder u betuige, dat u ze uw kinderen gebieden zult, dat zij waarnemen te doen al de woorden van deze wet.

⁴⁷Want dat is geen vergeefs woord voor u; maar het is uw leven; en door dit woord zult u de dagen verlengen op het land, waar u over de Jordaan naar toe gaat, om dat te erven.

⁴⁸Daarna sprak JAHWEH tot Mozes, op die dag, zeggende:

⁴⁹Klim op de berg Abarim (deze is de berg Nebo, die in het land van Moab is, die tegenover Jericho is), en zie het land Kanaän, dat Ik de Israëlieten tot een bezitting geven zal;

⁵⁰En sterf op die berg, waarheen u opklimmen zult, en word met uw voorgeslacht verenigd; zoals uw broer Aäron stierf op de berg Hor, en werd met zijn voorgeslacht verenigd.

⁵¹Omdat u zich tegen Mij vergrepen hebt, in het midden van de Israëlieten, aan het twistwater te Kades, in de woestijn Zin; omdat u Mij niet geheiligd hebt in het midden van de Israëlieten.

⁵²Want van tegenover zult u dat land zien, maar daarheen niet inkomen, in het land, dat Ik de Israëlieten geven zal.