Exodus 14

¹Toen sprak JAHWEH tot Mozes, zeggende:

²Spreek tot de Israëlieten, dat zij terugkeren, en zich legeren voor Pi-hachiroth, tussen Migdol en tussen de zee, voor Baäl-zefon; daar tegenover zult u zich legeren aan de zee.

³Farao dan zal zeggen van de Israëlieten: Zij zijn verward in het land; de woestijn heeft hen ingesloten.

⁴En Ik zal Farao's hart verstokken, dat hij hen najage; en Ik zal aan Farao en aan al zijn leger verheerlijkt worden, zo dat de Egyptenaars zullen weten, dat Ik JAHWEH ben. En zij deden zo.

⁵Toen nu de koning van Egypte werd geboodschapt, dat het volk vluchtte, zo is het hart van Farao en van zijn knechten veranderd tegen het volk, en zij zeiden: Waarom hebben wij dat gedaan, dat wij Israël hebben laten trekken, dat zij ons niet dienden?

⁶En hij spande zijn wagen aan, en nam zijn volk met zich.

⁷En hij nam zeshonderd uitgelezen wagens, ja, al de wagens van Egypte, en de bevelhebbers over die allen.

⁸Want JAHWEH verstokte het hart van Farao, de koning van Egypte, dat hij de Israëlieten nastreefde; maar de Israëlieten waren door een hoge hand uitgegaan.

⁹En de Egyptenaars jaagden hen na, en achterhaalden hen, daar zij zich gelegerd hadden aan de zee; al de paarden, de wagens van Farao en zijn ruiters, en zijn leger; naast Pi-hachiroth, voor Baäl-zefon.

¹⁰Als Farao nabij gekomen was, zo hieven de Israëlieten hun ogen op, en ziet, de Egyptenaars trokken achter hen; en zij vreesden zeer; toen riepen de Israëlieten tot JAHWEH.

¹¹En zij zeiden tot Mozes: Hebt u ons daarom, omdat er in Egypte geheel geen graven waren, weggenomen, opdat wij in deze woestijn sterven zouden? Waarom hebt u ons dat gedaan, dat u ons uit Egypte uitgevoerd hebt?

¹²Is dit niet het woord, dat wij in Egypte tot u spraken, zeggende: Houd af van ons, en laat ons de Egyptenaren dienen? Want het was ons beter geweest de Egyptenaren te dienen, dan in deze woestijn te sterven.

¹³Maar Mozes zei tot het volk: Vrees niet, staat vast, en ziet het heil van JAHWEH, dat Hij vandaag aan u doen zal, want de Egyptenaars, die u vandaag gezien hebt, zult u niet weer zien in eeuwigheid.

¹⁴JAHWEH zal voor u strijden, en u zult stil zijn.

¹⁵Toen zei JAHWEH tot Mozes: Wat roept u tot Mij? Zeg de Israëlieten, dat zij voorttrekken.

¹⁶En u, hef uw staf op, en strek uw hand uit over de zee, en klief dezelfde, dat de Israëlieten door het midden van de zee gaan op het droge.

¹⁷En Ik, zie, Ik zal het hart van de Egyptenaren verstokken, dat zij na hen daarin gaan; en Ik zal verheerlijkt worden aan Farao en aan al zijn leger, aan zijn wagens en aan zijn ruiteren.

¹⁸En de Egyptenaars zullen weten, dat Ik JAHWEH ben, wanneer Ik verheerlijkt zal worden aan Farao, aan zijn wagens en aan zijn ruiteren.

¹⁹En de Engel van God, Die voor het leger van Israël ging, vertrok, en ging achter hen; de wolkkolom vertrok ook van hun aangezicht, en stond achter hen.

²⁰En zij kwam tussen het leger van de Egyptenaren, en tussen het leger van Israël; en de wolk was te gelijk duisternis en verlichtte de nacht; zodat de één tot de ander niet naderde de hele nacht.

²¹Toen Mozes zijn hand uitstrekte over de zee, zo deed JAHWEH de zee weggaan, door een sterke oostenwind, die hele nacht, en maakte de zee droog, en de wateren werden gekliefd.

²²En de Israëlieten zijn ingegaan in het midden van de zee, op het droge; en de wateren waren hun een muur, aan hun rechterhand en aan hun linkerhand.

²³En de Egyptenaars vervolgden hen, en gingen in, achter hen, al de paarden van Farao, zijn wagens en zijn ruiteren, in het midden van de zee.

²⁴En het gebeurde in dezelfde morgenwake, dat JAHWEH, in de kolom van het vuur en van de wolk, zag op het leger van de Egyptenaren; en Hij verschrikte het leger van de Egyptenaren.

²⁵En Hij stootte de wielen van hun wagens weg, en deed ze moeizaam voortvaren. Toen zeiden de Egyptenaars: Laat ons vluchten van het aangezicht van Israël, want JAHWEH strijdt voor hen tegen de Egyptenaars.

²⁶En JAHWEH zei tot Mozes: Strek uw hand uit over de zee, dat de wateren terugkeren over de Egyptenaars, over hun wagens en over hun ruiters.

²⁷Toen strekte Mozes zijn hand uit over de zee; en de zee kwam weer, tegen het naderen van de morgenstond, tot haar kracht; en de Egyptenaars vluchtten die tegemoet; en JAHWEH stortte de Egyptenaars in het midden van de zee.

²⁸Want als de wateren wederkeerden, zo bedekten zij de wagens en de ruiters van het hele leger van Farao, dat hen nagevolgd was in de zee; er bleef niet één van hen over.

²⁹Maar de Israëlieten gingen op het droge, in het midden van de zee; en de wateren waren hun een muur, aan hun rechterhand en aan hun linkerhand.

³⁰Zo verloste JAHWEH Israël aan die dag uit de hand van de Egyptenaren; en Israël zag de Egyptenaren dood aan de oever van de zee.

³¹Ook zag Israël de grote hand, die JAHWEH aan de Egyptenaren bewezen had; en het volk vreesde JAHWEH, en geloofde in JAHWEH, en aan Mozes, Zijn knecht.