Exodus 15

¹Toen zong Mozes en de Israëlieten JAHWEH dit lied, en spraken, zeggende: Ik zal JAHWEH zingen; want Hij is hoog verheven! Het paard en zijn ruiter heeft Hij in de zee geworpen.

²JAHWEH is mijn Kracht en Lied, en Hij is mij tot een Heil geweest; deze is mijn God; daarom zal ik Hem een liefelijke woning maken; Hij is van mijn vader God, daarom zal ik Hem verheffen!

³JAHWEH is een soldaat; JAHWEH is Zijn Naam!

⁴Hij heeft Farao's wagens en zijn leger in de zee geworpen; en de besten van zijn bevelhebbers zijn verdronken in de Schelfzee.

⁵De afgronden hebben hen bedekt; zij zijn in de diepten gezonken als een steen.

⁶O JAHWEH! Uw rechterhand is verheerlijkt geworden in macht; Uw rechterhand, o JAHWEH! heeft de vijand verbroken!

⁷En door Uw grote hoogheid hebt U, die tegen U opstonden, omgeworpen; U hebt Uw brandenden toorn uitgezonden, die hen verteerd heeft als een stoppel.

⁸En door het geblaas van Uw neus zijn de wateren opgehoopt geworden; de stromen hebben overeind gestaan, als één hoop; de afgronden zijn stijf geworden in het hart van de zee.

⁹De vijand zei: Ik zal vervolgen, ik zal achterhalen, ik zal de buit delen, mijn ziel zal van hen vervuld worden, ik zal mijn zwaard uittrekken, mijn hand zal hen uitroeien.

¹⁰U hebt met Uw wind geblazen; de zee heeft hen gedekt, zij zonken onder als lood in geweldige wateren!

¹¹O JAHWEH! wie is als U onder de goden? wie is als U, verheerlijkt in heiligheid, vreselijk in lofzangen, doende wonder?

¹²U hebt Uw rechterhand uitgestrekt, de aarde heeft hen verslonden!

¹³U leidde door Uw goedertierenheid dit volk, dat U verlost hebt; U voert hen zachtkens door Uw sterkte tot de liefelijke woning van Uw heiligheid.

¹⁴De volken hebben het gehoord, zij zullen sidderen; smart heeft de ingezetenen van Palestina bevangen.

¹⁵Dan zullen de vorsten van Edom verbaasd wezen; beving zal de machtigen van de Moabieten bevangen; al de ingezetenen van Kanaän zullen versmelten!

¹⁶Verschrikking en vrees zal op hen vallen; door de grootheid van Uw arm zullen zij verstommen, als een steen, totdat Uw volk, JAHWEH! heen doorkome; totdat dit volk heen doorkome, dat U verworven hebt.

¹⁷Die zult U inbrengen, en planten hen op de berg van Uw erfenis, ter plaatse, die U, o JAHWEH! gemaakt hebt tot Uw woning, het heiligdom, dat Uw handen gesticht hebben, o JAHWEH!

¹⁸JAHWEH zal in eeuwigheid en steeds regeren!

¹⁹Want Farao's paard, met zijn wagen, met zijn ruiters, zijn in de zee gekomen, en JAHWEH heeft de wateren van de zee over hen doen terugkeren; maar de Israëlieten zijn op het droge in het midden van de zee gegaan.

²⁰En Mirjam, de profetes, Aärons zus, nam een trommel in haar hand; en al de vrouwen gingen uit, haar na, met trommelen en met reien.

²¹Toen antwoordde Mirjam hun: Zing JAHWEH; want Hij is hoog verheven! Hij heeft het paard met zijn ruiter in de zee gestort!

²²Hierna deed Mozes de Israëlieten voortreizen van de Schelfzee af; en zij trokken uit tot in de woestijn Sur, en zij gingen drie dagen in de woestijn, en vonden geen water.

²³Toen kwamen zij te Mara; maar zij konden het water van Mara niet drinken, want het was bitter; daarom werd van die naam genoemd Mara.

²⁴Toen morde het volk tegen Mozes, zeggende: Wat zullen wij drinken?

²⁵Hij dan riep tot JAHWEH; en JAHWEH wees hem een hout, dat wierp hij in dat water; toen werd het water zoet. Daar stelde Hij het volk een inzetting en recht, en daar verzocht Hij hetzelfde,

²⁶En zei: Is het, dat u met ernst naar de stem van JAHWEH van uw God horen zult, en doen, wat recht is in Zijn ogen, en uw oren neigt tot Zijn geboden, en houdt al Zijn voorschriften; zo zal Ik geen van de ziekten op u leggen, die Ik op Egypteland gelegd heb; want Ik ben JAHWEH, uw Heelmeester!

²⁷Toen kwamen zij te Elim, en daar waren twaalf waterfonteinen, en zeventig palmbomen; en zij sloegen hun kamp op daar aan de wateren.