Exodus 5

¹En daarna gingen Mozes en Aäron heen, en zeiden tot Farao: Zo zegt JAHWEH, de God van Israël: Laat Mijn volk trekken, dat het Mij een feest houde in de woestijn!

²Maar Farao zei: Wie is JAHWEH, Wiens stem ik gehoorzamen zou, om Israël te laten trekken? Ik ken JAHWEH niet, en ik zal ook Israël niet laten trekken.

³Zij dan zeiden: De God van de Hebreën is ons ontmoet; zo laat ons toch heentrekken, de weg van drie dagen in de woestijn, en JAHWEH, onze God, offeren, dat Hij ons niet overkome met pest, of met het zwaard.

⁴Toen zei de koning van Egypte tot hen: U, Mozes en Aäron! waarom trekt u het volk af van hun werken? Ga heen tot uw dwangarbeid.

⁵Verder zei Farao: Zie, het volk van het land is alreeds te veel; en zou u hen doen rusten van hun dwangarbeid?

⁶Daarom beval Farao, op diezelfde dag, aan de aandrijvers onder het volk, en zijn voormannen, zeggende:

⁷U zult voortaan deze mensen geen stro meer geven, tot het maken van de bakstenen, als gisteren en eergisteren; laat hen zelf heengaan, en stro voor zichzelf verzamelen.

⁸En het getal van de bakstenen, die zij gisteren en eergisteren gemaakt hebben, zult u hun opleggen; u zult daarvan niet verminderen; want zij gaan leeg; daarom roepen zij, zeggende: Laat ons gaan, laat ons onze God offeren!

⁹Men verzware de dienst over deze mannen, dat zij daaraan te doen hebben, en zich niet vergapen aan leugenachtige woorden.

¹⁰Toen gingen de aandrijvers van het volk uit, en zijn voormannen, en spraken tot het volk, zeggende: Zo zegt Farao: Ik zal u geen stro geven.

¹¹Ga u zelf heen, haalt u stro, waar u het vindt; maar van uw dienst zal niet verminderd worden.

¹²Toen verstrooide zich het volk in het hele land van Egypte, dat het stoppelen verzamelde, voor stro.

¹³En de aandrijvers drongen aan, zeggende: Voltooit uw werken, elk dagwerk op zijn dag, zoals toen er stro was.

¹⁴En de voormannen van de Israëlieten, die Farao's aandrijvers over hen gesteld hadden, werden geslagen, en men zei: Waarom hebt u uw vastgestelde werk niet voltooid, in het maken van de bakstenen, zoals te voren, zo ook gisteren en vandaag?

¹⁵Daarom gingen de voormannen van de Israëlieten, en schreeuwden tot Farao, zeggende: Waarom doet u uw knechten zo?

¹⁶Aan uw knechten wordt geen stro gegeven, en zij zeggen tot ons: Maak de bakstenen; en ziet, uw knechten worden geslagen, maar de schuld is van uw volk!

¹⁷Hij dan zei: U gaat leeg, leeg gaat u; daarom zegt u: Laat ons gaan, laat ons JAHWEH offeren!

¹⁸Zo gaat nu heen, arbeidt; maar stro zal u niet gegeven worden; evenwel zult u het getal van de bakstenen leveren.

¹⁹Toen zagen de voormannen van de Israëlieten, dat het kwalijk met hen stond, omdat men zei: U zult niet minderen van uw bakstenen, van het dagwerk op zijn dag.

²⁰En zij ontmoetten Mozes en Aäron, die tegen hen over stonden, toen zij van Farao uitgingen.

²¹En zeiden tot hen: JAHWEH zie op u, en richte het, omdat u ons in kwade reuk hebt gebracht voor Farao, en voor zijn knechten, gevende een zwaard in hun handen, om ons te doden.

²²Toen keerde Mozes weer tot JAHWEH, en zei: Heere! waarom hebt U dit volk kwaad gedaan, waarom hebt U mij nu gezonden?

²³Want van toen af, dat ik tot Farao ben ingegaan, om in Uw naam te spreken, heeft hij dit volk kwaad gedaan; en U hebt Uw volk in geen geval verlost.

²⁴Toen zei JAHWEH tot Mozes: Nu zult u zien, wat Ik aan Farao doen zal; want door een machtige hand zal hij hen laten trekken, ja, door een machtige hand zal hij hen uit zijn land drijven.