Exodus 8

¹Daarna zei JAHWEH tot Mozes: Ga in tot Farao, en zeg tot hem: Zo zegt JAHWEH: Laat Mijn volk trekken, dat zij Mij dienen.

²En als u het weigert te laten trekken, zie, zo zal ik uw hele gebied met kikkers slaan;

³Dat de rivier van kikkers zal krioelen, die zullen opkomen, en in uw huis komen, en in uw slaapkamer, ja, op uw bed; ook in de huizen van uw knechten, en op uw volk, en in uw bakovens, en in uw baktroggen.

⁴En de kikkers zullen opkomen, op u, en op uw volk, en op al uw knechten.

⁵Verder zei JAHWEH tot Mozes: Zeg tot Aäron: Strek uw hand uit met uw staf, over de stromen, en over de rivieren, en over de poelen; en doe kikkers opkomen over Egypteland.

⁶En Aäron strekte zijn hand uit over de wateren van Egypte, en er kwamen kikkers op en bedekten Egypteland.

⁷Toen deden de tovenaars ook zo, met hun bezweringen; en zij deden kikkers over Egypteland opkomen.

⁸En Farao riep Mozes en Aäron, en zei: Bid vurig tot JAHWEH, dat Hij de kikkers van mij en van mijn volk wegneme; zo zal ik het volk trekken laten, dat zij JAHWEH offeren.

⁹Maar Mozes zei tot Farao: Heb de eer boven mij! Tegen wanneer zal ik voor u, en voor uw knechten, en voor uw volk, vurig bidden, om deze kikkers van u en van uw huizen te vernietigen, dat zij alleen in de rivier overblijven?

¹⁰Hij dan zei: Tegen morgen. En hij zei: Het zij naar uw woord, opdat u weet, dat er niemand is, zoals JAHWEH, onze God.

¹¹Zo zullen de kikkers van u, en van uw huizen, en van uw knechten, en van uw volk wijken; zij zullen alleen in de rivier overblijven.

¹²Toen ging Mozes en Aäron uit van Farao; en Mozes riep tot JAHWEH, vanwege de kikkers, die Hij Farao had opgelegd.

¹³En JAHWEH deed naar het woord van Mozes; en de kikkers stierven, uit de huizen, uit de voorzalen, en uit de velden.

¹⁴En zij verzamelden ze samen bij hopen, en het land stonk.

¹⁵Toen nu Farao zag, dat er verademing was, verzwaarde hij zijn hart, dat hij naar hen niet hoorde, zoals JAHWEH gesproken had.

¹⁶Verder zei JAHWEH tot Mozes: Zeg tot Aäron: Strek uw staf uit, en sla het stof van de aarde, dat het tot luizen worde, in het hele Egypteland.

¹⁷En zij deden zo; want Aäron strekte zijn hand uit met zijn staf, en sloeg het stof van de aarde, en er werden vele luizen aan de mensen, en aan het vee; al het stof van de aarde werd luizen, in het hele Egypteland.

¹⁸De tovenaars deden ook zo met hun bezweringen, opdat zij luizen voortbrachten; maar zij konden niet; zo waren de luizen aan de mensen, en aan het vee.

¹⁹Toen zeiden de tovenaars tot Farao: Dit is Gods vinger! Maar Farao's hart verstijfde, zodat hij naar hen niet hoorde, zoals JAHWEH gesproken had.

²⁰Verder zei JAHWEH tot Mozes: Maak u morgen vroeg op, en stel u voor Farao's aangezicht; zie, hij zal aan het water uitgaan, en zeg tot hem: Zo zegt JAHWEH: Laat Mijn volk trekken, dat zij Mij dienen;

²¹Want zo u Mijn volk niet laat trekken, zie, zo zal Ik een vermenging van ongedierte zenden op u, en op uw knechten, en op uw volk, en in uw huizen; zo dat de huizen van de Egyptenaren met deze vermenging zullen vervuld worden, en ook het aarde, waarop zij zijn.

²²En Ik zal op die dag het land Gosen, waarin Mijn volk woont, afzonderen, dat daar geen vermenging van ongedierte zij, opdat u weet, dat Ik, JAHWEH, in het midden van dit land ben.

²³En Ik zal een verlossing zetten tussen Mijn volk en tussen uw volk; tegen morgen zal dit teken gebeuren!

²⁴En JAHWEH deed zo; en er kwam een zware vermenging van ongedierte in het huis van Farao, en in de huizen van zijn knechten, en over het hele Egypteland; het land werd verdorven van deze vermenging.

²⁵Toen riep Farao Mozes en Aäron, en zei: Ga heen, en offert uw God in dit land.

²⁶Mozes dan zei: Het is niet recht, dat men zo doe; want wij zouden van de Egyptenaren gruwel JAHWEH, onze God, mogen offeren; zie, als wij van de Egyptenaren gruwel voor hun ogen offerden, zouden zij ons niet stenigen?

²⁷Laat ons de weg van drie dagen in de woestijn gaan, dat wij JAHWEH onze God offeren, zoals Hij tot ons zeggen zal.

²⁸Toen zei Farao: Ik zal u trekken laten, dat u JAHWEH, uw God, offert in de woestijn; alleen, dat u in het gaan in geen geval te verre trekt! Bid vurig voor mij.

²⁹Mozes nu zei: Zie, ik ga van u, en zal tot JAHWEH vurig bidden, dat deze vermenging van ongedierte van Farao, van zijn knechten, en van zijn volk morgen wegwijke! Alleen, dat Farao niet meer bedrieglijk handele, dit volk niet latende gaan, om JAHWEH te offeren.

³⁰Toen ging Mozes uit van Farao, en bad vurig tot JAHWEH.

³¹En JAHWEH deed naar het woord van Mozes, en de vermenging van ongedierte week van Farao, van zijn knechten, en van zijn volk; er bleef niet één over.

³²Maar Farao verzwaarde zijn hart ook op ditmaal, en hij liet het volk niet trekken.