Exodus 9

¹Daarna zei JAHWEH tot Mozes: Ga in tot Farao, en spreek tot hem: Zo zegt JAHWEH, de God van de Hebreën: Laat Mijn volk trekken, dat het Mij zal dienen.

²Want zo u hen weigert te laten trekken, en u hen nog met geweld ophoudt,

³Zie, de hand van JAHWEH zal zijn over uw vee, dat in het veld is, over de paarden, over de ezels, over de kamelen, over de runderen, en over het klein vee, door een zeer zware pest.

⁴En JAHWEH zal een afzondering maken tussen het vee van de Israëlieten, en tussen het vee van de Egyptenaren, dat er niets sterve van al wat van de Israëlieten is.

⁵En JAHWEH bestemde een zekere tijd, zeggende: Morgen zal JAHWEH deze zaak in dit land doen.

⁶En JAHWEH deed deze zaak op de andere dag; en al het vee van de Egyptenaren stierf; maar van het vee van de Israëlieten stierf niet één.

⁷En Farao zond er heen, en ziet, van het vee van Israël was er niet één gestorven. Maar het hart van Farao werd verzwaard, en hij liet het volk niet trekken.

⁸Toen zei JAHWEH tot Mozes en tot Aäron: Neem u uw vuisten vol as uit de oven; en Mozes strooie die naar de hemel voor de ogen van Farao.

⁹En zij zal tot klein stof worden over het hele Egypteland; en zij zal aan de mensen, en aan het vee worden tot zweren, uitbrekende met blaren, in het hele Egypteland.

¹⁰En zij namen as uit de oven, en stonden voor Farao's aangezicht; en Mozes strooide die naar de hemel; toen werden er zweren, uitbrekende met blaren, aan de mensen en aan het vee;

¹¹Zo dat de tovenaars voor Mozes niet staan konden, vanwege de zweren; want aan de tovenaars waren zweren, en aan al de Egyptenaren.

¹²Maar JAHWEH verstokte Farao's hart, dat hij naar hen niet hoorde, zoals JAHWEH tot Mozes gesproken had.

¹³Toen zei JAHWEH tot Mozes: Maak u morgen vroeg op, en stel u voor Farao's aangezicht, en zeg tot hem: Zo zegt JAHWEH, de God van de Hebreën: Laat Mijn volk trekken, dat zij Mij dienen.

¹⁴Want ditmaal zal Ik al Mijn plagen in uw hart zenden, en over uw knechten, en over uw volk, opdat u weet, dat er niemand is zoals Ik, op de hele aarde.

¹⁵Want nu heb Ik Mijn hand uitgestrekt, opdat Ik u en uw volk met de pest zou slaan, en dat u van de aarde zou vernietigd worden.

¹⁶Maar werkelijk, daarom heb Ik u verwekt, opdat Ik Mijn kracht aan u betoonde, en opdat men Mijn Naam vertelle op de hele aarde.

¹⁷Verheft u uzelf nog tegen Mijn volk, dat u het niet wilt laten trekken?

¹⁸Zie, Ik zal morgen ongeveer deze tijd een zeer zwaren hagel doen regenen, evenzo in Egypte niet geweest is van die dag af, dat het gegrond is, tot nu toe.

¹⁹En nu, zend heen, vergader uw vee, en alles wat u op het veld hebt; alle mens en gedierte, dat op het veld gevonden zal worden, en niet in huis verzameld zal zijn, als deze hagel op hen vallen zal, zo zullen zij sterven.

²⁰Wie onder Farao's knechten het woord van JAHWEH vreesde, die deed zijn knechten en zijn vee in de huizen vluchten;

²¹Maar die zijn hart niet zette tot het woord van JAHWEH, die liet zijn knechten en zijn vee op het veld.

²²Toen zei JAHWEH tot Mozes: Strek uw hand uit naar de hemel, en er zal hagel zijn in het hele Egypteland; over de mensen, en over het vee, en over al het kruid van het veld in Egypteland.

²³Toen strekte Mozes zijn staf naar de hemel; en JAHWEH gaf donder en hagel, en het vuur schoot naar de aarde; en JAHWEH liet hagel regenen over Egypteland.

²⁴En er was hagel, en vuur in het midden van de hagel vervangen; hij was zeer zwaar; evenzo is in het hele Egypteland nooit geweest, sinds het tot een volk geweest is.

²⁵En de hagel sloeg, in het hele Egypteland, alles wat op het veld was, van de mensen af tot de beesten toe; ook sloeg de hagel al het kruid van het veld, en verbrak al het geboomte van het veld.

²⁶Alleen in het land Gosen, waar de Israëlieten waren, daar was geen hagel.

²⁷Toen stelde op Farao heen, en hij riep Mozes en Aäron, en zei tot hen: Ik heb mij ditmaal verzondigd; JAHWEH is rechtvaardig; ik daarentegen en mijn volk zijn goddelozen!

²⁸Bid vurig tot JAHWEH (want het is genoeg), dat geen donder Gods noch hagel meer zij; dan zal ik u trekken laten, en u zult niet langer blijven.

²⁹Toen zei Mozes tot hem: Wanneer ik ter stad uitgegaan zal zijn, zo zal ik mijn handen uitbreiden voor JAHWEH; de donder zal ophouden, en de hagel zal niet meer zijn; opdat u weet, dat de aarde van JAHWEH is!

³⁰Toch u en uw knechten aangaande, weet ik, dat u voor het aangezicht van God JAHWEH nog niet vrezen zult.

³¹Het vlas nu, en de gerst werd geslagen; want de gerst was in de aar, en het vlas was in de halm.

³²Maar de tarwe en de spelt werden niet geslagen; want zij waren bedekt.

³³Zo ging Mozes van Farao ter stad uit, en breidde zijn handen tot JAHWEH; de donder en de hagel hielden op, en de regen werd niet meer uitgegoten op de aarde.

³⁴Toen Farao zag, dat de regen en hagel, en de donder ophielden, zo verzondigde hij zich verder, en hij verzwaarde zijn hart, hij en zijn knechten.

³⁵Zo werd Farao's hart verstokt, dat hij de Israëlieten niet trekken liet, zoals JAHWEH gesproken had door Mozes.