Genesis 21

¹En JAHWEH bezocht Sara, zoals Hij gezegd had; en JAHWEH deed aan Sara, zoals Hij gesproken had.

²En Sara werd zwanger, en baarde Abraham een zoon in zijn ouderdom, op de vastgestelde tijd, die hem God gezegd had.

³En Abraham noemde de naam van zijn zoon, die hem geboren was, die hem Sara gebaard had, Izak.

⁴En Abraham besneed zijn zoon Izak, zijnde acht dagen oud, zoals hem God geboden had.

⁵En Abraham was honderd jaar oud, als hem Izak zijn zoon geboren werd.

⁶En Sara zei: God heeft mij een lachen gemaakt; al die het hoort, zal met mij lachen.

⁷Verder zei zij: Wie zou Abraham gezegd hebben: Sara heeft zonen gezoogd? want ik heb een zoon gebaard in zijn ouderdom.

⁸En het kind werd groot, en werd gespeend; toen maakte Abraham een grote maaltijd op de dag, als Izak gespeend werd.

⁹En Sara zag de zoon van Hagar, de Egyptische, die zij Abraham gebaard had, spottende.

¹⁰En zij zei tot Abraham: Drijf deze dienstmaagd en haar zoon uit; want de zoon van deze dienstmaagd zal met mijn zoon, met Izak, niet erven.

¹¹En dit woord was zeer kwaad in Abrahams ogen, vanwege zijn zoon.

¹²Maar God zei tot Abraham: Laat het niet kwaad zijn in uw ogen, over de jongen, en over uw dienstmaagd; al wat Sara tot u zal zeggen, hoor naar haar stem; want in Izak zal uw zaad genoemd worden.

¹³Maar Ik zal ook de zoon van deze dienstmaagd tot een volk stellen, omdat hij uw zaad is.

¹⁴Toen stond Abraham vroeg in de morgen op, en nam brood, en een fles water, en gaf ze aan Hagar, die leggende op haar schouder; ook gaf hij haar het kind, en zond haar weg. En zij ging voort, en dwaalde in de woestijn Ber-seba.

¹⁵Als nu het water van de fles uit was, zo wierp zij het kind onder één van de struiken.

¹⁶En zij ging en zette zich tegenover, afgaande zo verre, als die met de boog schieten; want zij zei: Dat ik het kind niet zie sterven; en zij zat tegenover, en hief haar stem op, en huilde.

¹⁷En God hoorde de stem van de jongen; en de Engel van God riep Hagar toe uit de hemel, en zei tot haar: Wat is u, Hagar? Vrees niet; want God heeft naar van de jongen stem gehoord, ter plaatse, waar hij is.

¹⁸Sta op, hef de jongen op, en houd hem vast met uw hand; want Ik zal hem tot een groot volk stellen.

¹⁹En God opende haar ogen, dat zij een waterput zag; en zij ging, en vulde de fles met water, en gaf de jongen te drinken.

²⁰En God was met de jongen; en hij werd groot, en hij woonde in de woestijn, en werd een boogschutter.

²¹En hij woonde in de woestijn Paran; en zijn moeder nam hem een vrouw uit Egypteland.

²²In die tijd gebeurde het, dat Abimelech, en ook Pichol, zijn krijgsoverste, tot Abraham sprak, zeggende: God is met u in alles, wat u doet.

²³Zo zweer mij nu hier bij God: Zo u mij, of mijn zoon, of mijn neef liegen zult! naar de goedertierenheid, die ik bij u gedaan heb, zult u doen bij mij, en bij het land, waarin u als vreemdeling verkeert.

²⁴En Abraham zei: Ik zal zweren.

²⁵En Abraham berispte Abimelech vanwege een waterput, die Abimelechs knechten met geweld genomen hadden.

²⁶Toen zei Abimelech: Ik heb niet geweten, wie dit gedaan heeft; en ook hebt u het mij niet aangezegd, en ik heb er ook niet van gehoord, dan vandaag.

²⁷En Abraham nam schapen en runderen, en gaf die aan Abimelech; en die beiden maakten een verbond.

²⁸Maar Abraham stelde zeven ooilammeren van de kudde apart.

²⁹Zo zei Abimelech tot Abraham: Wat zullen hier deze zeven ooilammeren, die u bijzonder gesteld hebt?

³⁰En hij zei: Dat u de zeven ooilammeren van mijn hand nemen zult, opdat het mij tot een getuigenis zij, dat ik deze put gegraven heb.

³¹Daarom noemde men die plaats Ber-seba, omdat die beiden daar gezworen hadden.

³²Zo maakten zij een verbond te Ber-seba. Daarna stond Abimelech op, en Pichol, zijn krijgsoverste, en zij keerden opnieuw naar het land van de Filistijnen.

³³En hij plantte een bos in Ber-seba, en riep daar de Naam van JAHWEH, van de eeuwige God, aan.

³⁴En Abraham woonde als vreemdeling vele dagen in het land van de Filistijnen.