Genesis 31

¹Toen hoorde hij de woorden van de zonen van Laban, zeggende: Jakob heeft genomen alles, wat van onze vader was, en van wat, dat van onze vader was, heeft hij al deze heerlijkheid gemaakt.

²Jakob zag ook het aangezicht van Laban aan, en ziet, het was tegenover hem niet als gisteren en eergisteren.

³En JAHWEH zei tot Jakob: Keer weer tot het land van uw vaders, en tot uw familie, en Ik zal met u zijn.

⁴Toen zond Jakob heen, en riep Rachel en Lea, op het veld tot zijn kudde;

⁵En hij zei tot haar: Ik zie het aangezicht van uw vader, dat het tegenover mij niet is als gisteren en eergisteren; maar de God van mijn vader is bij mij geweest.

⁶En u weet, dat ik met al mijn macht uw vader gediend heb.

⁷Maar uw vader heeft bedriegelijk met mij gehandeld, en heeft mijn loon tien keer veranderd; maar God heeft hem niet toegelaten, om mij kwaad te doen.

⁸Wanneer hij zo zei: De gespikkelde zullen uw loon zijn, zo lammerden al de kudden gespikkelde; en wanneer hij zo zei: De gesprenkelde zullen uw loon zijn, zo lammerden al de kudden gesprenkelde.

⁹Zo heeft God uw vader het vee ontrukt, en aan mij gegeven.

¹⁰En het gebeurde ten tijde, als de kudde hittig werd, dat ik mijn ogen ophief, en ik zag in de droom; en ziet, de bokken, die de kudden beklommen, waren gesprenkeld, gespikkeld, en hagelvlakkig.

¹¹En de Engel van God zei tot mij in de droom: Jakob! En ik zei: Zie, hier ben ik!

¹²En Hij zei: Hef toch uw ogen op, en zie! alle bokken, die de kudde beklimmen, zijn gesprenkeld, gespikkeld, en hagelvlakkig; want Ik heb gezien alles, wat Laban u doet.

¹³Ik ben die God van Beth-el, alwaar u het opgerichte teken gezalfd hebt, waar u Mij een gelofte beloofd hebt; nu, maak u op, vertrek uit dit land, en keer weer in het land uw familie.

¹⁴Toen antwoordden Rachel en Lea, en zeiden tot hem: Is er nog voor ons een deel of erfenis, in het huis van onze vader?

¹⁵Zijn wij niet vreemden van hem geacht? Want hij heeft ons verkocht, en hij heeft ook steeds ons geld verteerd.

¹⁶Want al de rijkdom, die God onze vader heeft ontrukt, die is onze, en van onze zonen; nu dan, doe alles, wat God tot u gezegd heeft.

¹⁷Toen maakte zich Jakob op, en laadde zijn zonen en zijn vrouwen op kamelen.

¹⁸En hij voerde al zijn vee weg, en al zijn bezittingen, die hij gewonnen had, het vee, dat hij bezat, dat hij in Paddan-aram geworven had, om te komen tot Izak, zijn vader, naar het land Kanaän.

¹⁹Laban nu was gegaan, om zijn schapen te scheren; zo stal Rachel de terafim, die haar vader had.

²⁰En Jakob ontstal zich aan het hart van Laban, de Syriër, omdat hij hem niet te kennen gaf, dat hij vluchtte.

²¹En hij vluchtte, en al wat het zijne was, en hij maakte zich op, en voer over de rivier, en hij zette zijn aangezicht naar het gebergte Gilead.

²²En op de derde dag werd aan Laban geboodschapt, dat Jakob gevlucht was.

²³Toen nam hij zijn broers met zich, en jaagde hem achterna, een weg van zeven dagen, en hij kreeg hem op het gebergte van Gilead.

²⁴Maar God kwam tot Laban, de Syriër, in een droom van de nacht, en Hij zei tot hem: Pas op dat u met Jakob spreekt, noch goed, noch kwaad.

²⁵En Laban achterhaalde Jakob; Jakob nu had zijn tent geslagen op dat gebergte; ook sloeg Laban met zijn broers de zijne op het gebergte van Gilead.

²⁶Toen zei Laban tot Jakob: Wat hebt u gedaan, dat u zich aan mijn hart ontstolen hebt, en mijn dochters ontvoerd hebt, als gevangenen met het zwaard?

²⁷Waarom bent u in het geheim gevlucht, en hebt u aan mij ontstolen? en hebt het mij niet aangezegd, dat ik u geleid had met vreugde, en met gezangen, met trommel en met harp?

²⁸Ook hebt u mij niet toegelaten mijn zonen en mijn dochters te kussen; nu, u hebt dwaselijk gedaan zo doende.

²⁹Het was in de macht van mijn hand aan u kwaad te doen; maar de God van uw vader heeft tot mij gisteren nacht gesproken, zeggende: Wees op uw hoede van met Jakob te spreken, of goed, of kwaad.

³⁰En nu, u hebt immers willen vertrekken, omdat u zo vurig verlangde naar het huis van uw vader; waarom hebt u mijn goden gestolen?

³¹Toen antwoordde Jakob, en zei tot Laban: Omdat ik vreesde; want ik zei: Opdat u niet misschien uw dochters mij ontweldigde!

³²Bij wie u uw goden vinden zult, laat hem niet leven! Onderken u voor onze broers, wat bij mij is, en neem het tot u. Want Jakob wist niet, dat Rachel die gestolen had.

³³Toen ging Laban in de tent van Jakob, en in de tent van Lea, en in de tent van de beide dienaressen, en hij vond niets; en als hij uit de tent van Lea gegaan was, kwam hij in de tent van Rachel.

³⁴Maar Rachel had de terafim genomen, en zij had die in een kameels zadeltuig gelegd, en zij zat op die. En Laban betastte die hele tent, en hij vond niets.

³⁵En zij zei tot haar vader: Dat de toorn niet ontsteke in de ogen van mijn heer, omdat ik voor uw aangezicht niet kan opstaan; want het gaat mij naar de wijze van de vrouwen; en hij doorzocht; maar hij vond de terafim niet.

³⁶Toen ontstak Jakob, en twistte met Laban; en Jakob antwoordde en zei tot Laban: Wat is mijn overtreding, wat is mijn zonde, dat u mij zo hevig hebt nagejaagd?

³⁷Als u al mijn huisraad betast hebt, wat hebt u gevonden van al het huisraad van uw huize! Leg het hier voor mijn broers en uw broers, en laat hen richten tussen ons beiden.

³⁸Deze twintig jaren ben ik bij u geweest; uw ooien en uw geiten hebben niet misdragen, en de rammen van uw kudde heb ik niet gegeten.

³⁹Het verscheurde heb ik tot u niet gebracht; ik heb het geboet; u hebt het van mijn hand geëist, het was van de dag gestolen, of van de nacht gestolen.

⁴⁰Ik ben geweest, dat mij bij dag de hitte verteerde, en bij nacht de vorst, en dat mijn slaap van mijn ogen week.

⁴¹Ik ben nu twintig jaren in uw huis geweest; ik heb u veertien jaren gediend om uw beide dochters, en zes jaren om uw kudde; en u hebt mijn loon tien keer veranderd.

⁴²Tenzij de God van mijn vader, de God van Abraham, en de Vreze van Izak, bij mij geweest was, zeker, u zou mij nu leeg weggezonden hebben! God heeft mijn ellende, en de arbeid van mijn handen aangezien, en heeft u gisteren nacht bestraft.

⁴³Toen antwoordde Laban en zei tot Jakob: Deze dochters zijn mijn dochters, en deze zonen zijn mijn zonen, en deze kudde is mijn kudde, ja, al wat u ziet, dat is van mij; en wat zou ik aan deze mijn dochters vandaag doen? of aan haar zonen, die zij gebaard hebben?

⁴⁴Nu dan, kom, laat ons een verbond maken, ik en u, dat het tot een getuigenis zij tussen mij en tussen u!

⁴⁵Toen nam Jakob een steen, en hij verhoogde die tot een opgericht teken.

⁴⁶En Jakob zei tot zijn broers: Verzamelt stenen! En zij namen stenen, en maakten één hoop; en zij aten daar op die hoop.

⁴⁷En Laban noemde hem Jegar-sahadutha; maar Jakob noemde die Gilead.

⁴⁸Toen zei Laban: Deze hoop zij vandaag een getuige tussen mij en tussen u! Daarom noemde men zijn naam Gilead,

⁴⁹En Mizpa; omdat hij zei: Dat JAHWEH de wacht neme tussen mij en tussen u, wanneer wij de één van de ander zullen verborgen zijn!

⁵⁰Zo u mijn dochters beledigt, en zo u vrouwen neemt boven mijn dochters, niemand is bij ons; zie toe, God zal getuige zijn tussen mij en tussen u!

⁵¹Laban zei verder tot Jakob: Zie, daar is deze zelfde hoop, en zie, daar is dit opgericht teken, dat ik opgeworpen heb tussen mij en tussen u;

⁵²Deze zelfde hoop zij getuige, en dit opgericht teken zij getuige, dat ik tot u voorbij deze hoop niet komen zal, en dat u tot mij, voorbij deze hoop en dit opgericht teken, niet komen zult ten kwade!

⁵³De God van Abraham, en de God van Nahor, de God van hun vader richte tussen ons! En Jakob zwoer bij de Vreze zijn vaders Izaks.

⁵⁴Toen slachtte Jakob een slachting op dat gebergte, en hij nodigde zijn broers, om brood te eten; en zij aten brood, en overnachtten op dat gebergte.

⁵⁵En Laban stond vroeg in de morgen op, en kuste zijn zonen, en zijn dochters, en zegende hen; en Laban trok heen, en keerde weer tot zijn plaats.