Genesis 32

¹Jakob trok ook verder; en de engelen van God ontmoetten hem.

²En Jakob zei, met dat hij hen zag: Dit is een leger van God! en hij noemde de naam van hun plaats Mahanaim.

³En Jakob zond boden uit voor zijn aangezicht tot Ezau, zijn broer, naar het land Seïr, de landstreek van Edom.

⁴En hij gebood hun, zeggende: Zo zult u zeggen tot mijn heer, tot Ezau: Zo zegt Jakob, uw knecht: Ik heb als vreemdeling gewoond bij Laban, en heb er tot nu toe vertoefd;

⁵En ik heb ossen en ezels, schapen en knechten en maagden; en ik heb gezonden om mijn heer aan te zeggen, opdat ik genade vinde in uw ogen.

⁶En de boden kwamen weer tot Jakob, zeggende: Wij zijn gekomen tot uw broer, tot Ezau; en ook trekt hij u tegemoet, en vierhonderd mannen met hem.

⁷Toen vreesde Jakob zeer, en hem was bange; en hij verdeelde het volk, dat met hem was, en de schapen, en de runderen, en de kameels, in twee legermachten;

⁸Want hij zei: Als Ezau op de ene leger komt, en slaat het, zo zal de overgebleven leger ontkomen.

⁹Verder zei Jakob: O, God van mijn vader Abraham, en God van mijn vader Izak, o JAHWEH! Die tot mij gezegd hebt: Keer weer tot uw land, en tot uw familie, en Ik zal wel bij u doen!

¹⁰Ik ben geringer dan al deze goedertierenheden, en dan al deze trouw, die U aan Uw knecht gedaan hebt; want ik ben met mijn staf over deze Jordaan gegaan, en nu ben ik tot twee legermachten geworden!

¹¹Ruk mij toch uit de hand van mijn broer, uit Ezau's hand; want ik vrees hem, dat hij niet misschien kome, en mij sla, de moeder met de zonen!

¹²U hebt immers gezegd: Ik zal zeker bij u weldoen, en Ik zal uw zaad stellen als het zand van de zee, dat vanwege de menigte niet geteld kan worden!

¹³En hij overnachtte daar diezelfde nacht; en hij nam van wat, dat hem in zijn hand kwam, een geschenk voor Ezau zijn broer;

¹⁴Tweehonderd geiten en twintig bokken, tweehonderd ooien en twintig rammen;

¹⁵Dertig zogende kamelinnen met haar veulens, veertig koeien en tien stieren, twintig ezelinnen en tien jonge ezels.

¹⁶En hij gaf die in de hand van zijn knechten, elke kudde bijzonder; en hij zei tot zijn knechten: Ga u door, voor mijn aangezicht, en stelt ruimte tussen kudde en tussen kudde.

¹⁷En hij gebood de eerste, zeggende: Wanneer Ezau, mijn broer, u ontmoeten zal, en u vragen, zeggende: Van wie bent u? en waarheen gaat u? en van wie zijn deze voor uw aangezicht?

¹⁸Zo zult u zeggen: Dat is een geschenk van uw knecht Jakob, gezonden tot mijn heer, tot Ezau, en zie, hij zelf is ook achter ons!

¹⁹En hij gebood ook de tweede, ook de derde, ook allen, die de kudden nagingen, zeggende: Naar ditzelfde woord zult u spreken tot Ezau, als u hem vinden zult.

²⁰En u zult ook zeggen: Zie, uw knecht Jakob is achter ons! Want hij zei: Ik zal zijn aangezicht verzoenen met dit geschenk, dat voor mijn aangezicht gaat, en daarna zal ik zijn aangezicht zien; misschien zal hij mijn aangezicht aannemen.

²¹Zo ging dat geschenk heen voor zijn aangezicht; maar hij zelf overnachtte diezelfde nacht in het leger.

²²En hij stond op in diezelfde nacht, en hij nam zijn twee vrouwen, en zijn twee dienaressen, en zijn elf kinderen, en hij trok over de doorwaadbare plaats van de Jabbok.

²³En hij nam ze, en deed hen over die beek trekken; en hij deed overtrekken wat hij had.

²⁴Maar Jakob bleef alleen over; en een man worstelde met hem, totdat de dageraad opging.

²⁵En toen Hij zag, dat Hij hem niet overweldigd, roerde Hij het gewricht van zijn heup aan, zodat het gewricht van Jakobs heup verwrongen werd, als Hij met hem worstelde.

²⁶En Hij zei: Laat Mij gaan, want de dageraad is opgegaan. Maar hij zei: Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat U mij zegent.

²⁷En Hij zei tot hem: Hoe is uw naam? En hij zei: Jakob.

²⁸Toen zei Hij: Uw naam zal voortaan niet Jakob heten, maar Israël; want u hebt u vorstelijk gedragen met God en met de mensen, en hebt overweldigd.

²⁹En Jakob vroeg, en zei: Geef toch Uw naam te kennen. En Hij zei: Waarom is het, dat u naar Mijn naam vraagt? En Hij zegende hem daar.

³⁰En Jakob noemde de naam van die plaats Pniël: Want, zei hij ik heb God gezien van aangezicht tot aangezicht, en mijn ziel is gered geweest.

³¹En de zon rees hem op, als hij door Pniël gegaan was; en hij was hinkende aan zijn heup.

³²Daarom eten de Israëlieten de verrukte zenuw niet, die op het gewricht van de heup is, tot op deze dag, omdat Hij het gewricht van Jakobs heup aangeroerd had, aan de verrukte zenuw.