Genesis 41

¹En het gebeurde na verloop van twee volle jaren, dat Farao droomde, en ziet, hij stond aan de rivier.

²En ziet, uit de rivier kwamen op zeven koeien, schoon van aanzien, en vet van vlees, en zij weidden in het gras.

³En ziet, zeven andere koeien kwamen na die op uit de rivier, lelijk van aanzien, en dun van vlees; en zij stonden bij de andere koeien aan de oever van de rivier.

⁴En die koeien, lelijk van aanzien, en dun van vlees, aten op die zeven koeien, schoon van aanzien en vet. Toen ontwaakte Farao.

⁵Daarna sliep hij en droomde andermaal; en ziet, zeven aren rezen op, in één halm, vet en goed.

⁶En ziet, zeven dunne en van de oostenwind verzengde aren schoten na die uit.

⁷En de dunne aren verslonden de zeven vette en volle aren. Toen ontwaakte Farao, en ziet, het was een droom.

⁸En het gebeurde in de morgenstond, dat zijn geest verslagen was, en hij zond heen, en riep al de tovenaars van Egypte, en al de wijzen, die daarin waren; en Farao vertelde hun zijn droom; maar er was niemand, die ze aan Farao uitlegde.

⁹Toen sprak de overste van de schenkers tot Farao, zeggende: Ik gedenk vandaag aan mijn zonden.

¹⁰Farao was zeer vertoornd op zijn dienaren, en leverde mij in bewaring in het huis van de overste van de lijfwachten, mij en de overste van de bakkers.

¹¹En in één nacht droomden wij een droom, ik en hij; wij droomden elk naar de uitlegging van zijn droom.

¹²En daar was bij ons een Hebreeuws jongeling, een knecht van de overste van de lijfwachten; en wij vertelden ze hem, en hij legde ons onze dromen uit; een ieder legde hij ze uit, naar zijn droom.

¹³En zoals hij ons uitleide, zo is het gebeurd; mij heeft hij hersteld in mijn staat, en hem gehangen.

¹⁴Toen zond Farao en riep Jozef en zij deden hem haastig uit de kuil komen; en men schoor hem, en men veranderde zijn kleren; en hij kwam tot Farao.

¹⁵En Farao sprak tot Jozef: Ik heb een droom gedroomd, en er is niemand, die hem uitlegge; maar ik heb van u horen zeggen, als u een droom hoort, dat u hem uitlegt.

¹⁶En Jozef antwoordde Farao, zeggende: Het is buiten mij! God zal Farao's welstand aanzeggen.

¹⁷Toen sprak Farao tot Jozef: Zie, in mijn droom stond ik aan de oever van de rivier;

¹⁸En zie, uit de rivier kwamen op zeven koeien, vet van vlees en mooi van gestalte, en zij weidden in het gras.

¹⁹En zie, zeven andere koeien kwamen op na deze, mager en zeer lelijk van gedaante, rank van vlees; ik heb dergelijke van lelijkheid niet gezien in het hele Egypteland.

²⁰En die ranke en lelijke koeien aten die eerste zeven vette koeien op;

²¹Die in haar buik inkwamen; maar men merkte niet, dat ze in haar buik ingekomen waren; want haar aanzien was lelijk, zoals in het begin. Toen ontwaakte ik.

²²Daarna zag ik in mijn droom, en zie, zeven aren rezen op in één halm, vol en goed.

²³En zie, zeven dorre, dunne en van de oostenwind verzengde aren, schoten na die uit;

²⁴En de zeven dunne aren verslonden die zeven goede aren. En ik heb het de tovenaars gezegd; maar er was niemand, die het mij verklaarde.

²⁵Toen zei Jozef tot Farao: De droom van Farao is één; wat God is doende, heeft Hij Farao te kennen gegeven.

²⁶Die zeven schone koeien zijn zeven jaren; die zeven schone aren zijn ook zeven jaren; de droom is één.

²⁷En die zeven ranke en lelijke koeien, die na hen opkwamen, zijn zeven jaren; en die zeven ranke van de oostenwind verzengde aren zullen zeven jaren van de honger wezen.

²⁸Dit is het woord, dat ik tot Farao gesproken heb: wat God is doende, heeft Hij Farao vertoond.

²⁹Zie, de zeven aankomende jaren, zal er grote overvloed in het hele land van Egypte zijn.

³⁰Maar na die zullen er opstaan zeven jaren van de honger; dan zal in het land van Egypte al die overvloed vergeten worden; en de honger zal het land verteren.

³¹Ook zal de overvloed in het land niet gemerkt worden, vanwege die honger, die daarna wezen zal; want hij zal zeer zwaar zijn.

³²Voor wat betreft dat die droom aan Farao ten tweede maal is herhaald, is, omdat de zaak van God vastbesloten is, en dat God haast, om die te doen.

³³Zo zie nu Farao naar een verstandige en wijze man, en zette hem over het land van Egypte.

³⁴Farao doe zo, en bestelle opzichters over het land; en neme het vijfde deel van het land van Egypte in de zeven jaren van de overvloed.

³⁵En dat zij alle voedsel van deze aankomende goede jaren verzamelen, en koren opleggen, onder de hand van Farao, tot voedsel in de steden, en bewaren het.

³⁶Zo zal het voedsel zijn tot voorraad voor het land, voor zeven jaren van de honger, die in Egypteland wezen zullen; opdat het land van honger niet verga.

³⁷En dit woord was goed in de ogen van Farao, en in de ogen van al zijn knechten.

³⁸Zo zei Farao tot zijn knechten: Zouden wij wel een man vinden als deze, in wie Gods Geest is?

³⁹Daarna zei Farao tot Jozef: Aangezien dat God u dit alles heeft verkondigd, zo is er niemand zo verstandig en wijs, als u.

⁴⁰U zult over mijn huis zijn, en op uw bevel zal al mijn volk de hand kussen; alleen deze troon zal ik groter zijn dan u.

⁴¹Verder sprak Farao tot Jozef: Zie, ik heb u over geheel Egypteland gesteld.

⁴²En Farao nam zijn ring van zijn hand af, en deed hem aan Jozefs hand, en liet hem fijne linnen kleren aantrekken, en legde hem een gouden keten aan zijn hals;

⁴³En hij deed hem rijden op de tweede wagen, die hij had; en zij riepen voor zijn aangezicht: Kniel! Zo stelde hij hem over geheel Egypteland.

⁴⁴En Farao zei tot Jozef: Ik ben Farao! maar zonder u zal niemand zijn hand of zijn voet opheffen in geheel Egypteland.

⁴⁵En Farao noemde Jozefs naam Zafnath Paaneah, en gaf hem Asnath, de dochter van Potifera, overste van On, tot een vrouw; en Jozef trok uit door het land van Egypte.

⁴⁶Jozef nu was dertig jaar oud, als hij stond voor het aangezicht van Farao, koning van Egypte; en Jozef ging uit van Farao's aangezicht, en hij trok door geheel Egypteland.

⁴⁷En het land bracht voort, in de zeven jaren van de overvloed, bij handvollen.

⁴⁸En hij verzamelde alle voedsel van de zeven jaren, die in Egypteland was, en deed het voedsel in de steden; het voedsel van het veld van elke stad, dat rondom haar was, deed hij daar binnen.

⁴⁹Zo bracht Jozef zeer veel koren bijeen, als het zand van de zee, totdat men ophield te tellen: want daarvan was geen getal.

⁵⁰En Jozef werden twee zonen geboren, eer er een jaar van de honger aankwam, die Asnath, de dochter van Potifera, overste van On, hem baarde.

⁵¹En Jozef noemde de naam van de eerstgeborene Manasse; want, zei hij God heeft mij doen vergeten al mijn moeite, en het hele huis van mijn vader.

⁵²En de naam van de tweede noemde hij Efraïm; want, zei hij God heeft mij doen groeien in het land van mijn verdrukking.

⁵³Toen eindigden de zeven jaren van de overvloed, die in Egypte geweest was.

⁵⁴En de zeven jaren van de honger begonnen aan te komen, zoals Jozef gezegd had. En er was honger in al de landen; maar in geheel Egypteland was brood.

⁵⁵Als nu geheel Egypteland hongerde, riep het volk tot Farao om brood; en Farao zei tot alle Egyptenaren: Ga tot Jozef, doet wat hij u zegt.

⁵⁶Als dan honger over het hele land was, zo opende Jozef alles, waarin iets was, en verkocht aan de Egyptenaren; want de honger werd sterk in Egypteland.

⁵⁷En alle landen kwamen in Egypte tot Jozef, om te kopen; want de honger was sterk in alle landen.