Genesis 42

¹Toen Jakob zag, dat er koren in Egypte was, zo zei Jakob tot zijn zonen: Waarom ziet u op elkaar?

²Verder zei hij: Zie, ik heb gehoord, dat er koren in Egypte is; trek daarheen af, en koopt ons koren van daar, opdat wij leven en niet sterven.

³Toen trokken Jozefs tien broers af, om koren uit Egypte te kopen.

⁴Maar Benjamin, Jozefs broer, zond Jakob niet met zijn broers; want hij zei: Opdat hem niet misschien het verderf ontmoete!

⁵Zo kwamen Israëls zonen om te kopen onder degenen, die daar kwamen; want de honger was in het land Kanaän.

⁶Jozef nu was regent over dat land; hij verkocht aan al het volk van het land; en Jozefs broers kwamen, en bogen zich voor hem, met de aangezichten ter aarde.

⁷Als Jozef zijn broers zag, zo kende hij hen; maar hij hield zich vreemd tegenover hen, en sprak hard met hen, en zei tot hen: Vanwaar komt u? En zij zeiden: Uit het land Kanaän; om voedsel te kopen.

⁸Jozef dan kende zijn broers; maar zij kenden hem niet.

⁹Toen gedacht Jozef aan de dromen, die hij van hen gedroomd had; en hij zei tot hen: U bent spionnen, u bent gekomen om te bezichtigen, waar het land bloot is.

¹⁰En zij zeiden tot hem: Nee, mijn heer! maar uw knechten zijn gekomen, om voedsel te kopen.

¹¹Wij alle zijn van één man zonen; wij zijn vroom; uw knechten zijn geen spionnen.

¹²En hij zei tot hen: Nee, maar u bent gekomen, om te bezichtigen, waar het land bloot is.

¹³En zij zeiden: Wij, uw knechten, waren twaalf gebroers, van één man zonen, in het land Kanaän; en zie, de kleinste is vandaag bij onze vader; maar de één is niet meer.

¹⁴Toen zei Jozef tot hen: Dat is het, wat ik tot u gesproken heb, zeggende: U bent spionnen!

¹⁵Hierin zult u beproefd worden: zo werkelijk als Farao leeft! als u van hier zult uitgaan, tenzij dan, wanneer uw kleinste broer hierheen zal gekomen zijn!

¹⁶Zend één uit u, die uw broer hale; maar wees u gevangen, en uw woorden zullen beproefd worden, of de waarheid bij u zij; en als niet, zo werkelijk als Farao leeft, zo bent u spionnen!

¹⁷En hij zette hen samen drie dagen in bewaring.

¹⁸En op de derde dag zei Jozef tot hen: Doe dit, zo zult u leven; ik vrees God.

¹⁹Zo u vroom bent, zo zij één uw broers gebonden in het huis van uw bewaring; en gaat u heen, brengt het koren voor de honger van uw huizen.

²⁰En brengt uw kleinste broer tot mij, zo zullen uw woorden waargemaakt worden; en u zult niet sterven. En zij deden zo.

²¹Toen zeiden zij de één tot de ander: Werkelijk, wij zijn schuldig aan onze broer, wiens benauwdheid van zijn ziel wij zagen, toen hij ons om genade bad; maar wij hoorden niet! daarom komt deze benauwdheid over ons.

²²En Ruben antwoordde hun, zeggende: Heb ik het tot u niet gezegd, toen ik zei: Zondigt niet aan deze jongeling! maar u hoorde niet; en ook zijn bloed, ziet, het wordt gezocht!

²³En zij wisten niet, dat het Jozef hoorde; want daar was een taalman tussen hen.

²⁴Toen wendde hij zich om, van hen af, en huilde; daarna keerde hij weer tot hen, en sprak tot hen, en nam Simeon van hen, en bond hem voor hun ogen.

²⁵En Jozef gebood, dat men hun zakken met koren vullen zou, en dat men hun geld keerde terug, ieder in zijn zak, en dat men hun proviant gave tot de weg; en men deed hun zo.

²⁶En zij laadden hun koren op hun ezels, en trokken van daar.

²⁷Toen één zijn zak opendeed, om zijn ezel voer te geven in de herberg, zo zag hij zijn geld; want ziet, het was boven in zijn zak.

²⁸En hij zei tot zijn broers: Mijn geld is teruggekeerd; daartoe ook, ziet, het is in mijn zak! Toen ontging hun het hart, en zij verschrikten, de één tot de ander zeggende: Wat is dit, dat ons God gedaan heeft?

²⁹En zij kwamen in het land Kanaän, tot Jakob, hun vader; en zij gaven hem te kennen al hun overkomen, zeggende:

³⁰Die man, de heer van dat land, heeft hard met ons gesproken; en hij heeft ons gehouden voor spionnen van het land.

³¹Maar wij zeiden tot hem: Wij zijn vroom; wij zijn geen spionnen.

³²Wij waren twaalf gebroers, zonen van onze vader; de één is niet meer, en de kleinste is vandaag bij onze vader in het land Kanaän.

³³En die man, de heer van dat land, zei tot ons: Hieraan zal ik bekennen, dat u vroom bent; laat één uw broers bij mij, en neemt voor de honger van uw huizen, en trekt heen.

³⁴En brengt uw kleinste broer tot mij; zo zal ik weten, dat u geen spionnen bent, maar dat u vroom bent; uw broer zal ik u teruggeven, en u zult in dit land handelen.

³⁵En het gebeurde, als zij hun zakken leegden, ziet, zo had ieder de bundel van zijn geld in zijn zak; en zij zagen de bundelen van hun geld, zij en hun vader, en zij waren bevreesd.

³⁶Toen zei Jakob, hun vader, tot hen: U berooft mij van kinderen! Jozef is er niet, en Simeon is er niet; nu zult u Benjamin wegnemen! al deze dingen zijn tegen mij!

³⁷Toen sprak Ruben tot zijn vader, zeggende: Dood twee van mijn zonen, zo ik hem tot u niet terugbreng; geef hem in mijn hand, en ik zal hem weer tot u brengen!

³⁸Maar hij zei: Mijn zoon zal met u niet aftrekken; want zijn broer is dood, en hij is alleen overgebleven; zo hem een verderf ontmoette op de weg, die u zult gaan, zo zou u mijn grijze haren met droefenis naar het graf doen neerdalen.