Genesis 45

¹Toen kon zich Jozef niet bedwingen voor allen, die bij hem stonden, en hij riep: Doe alle man van mij uitgaan! En er stond niemand bij hem, als Jozef zich aan zijn broers bekend maakte.

²En hij verhief zijn stem met huilen, zodat het de Egyptenaren hoorden, en dat het Farao's huis hoorde.

³En Jozef zei tot zijn broers: Ik ben Jozef! leef mijn vader nog? En zijn broers konden hem niet antwoorden; want zij waren verschrikt voor zijn aangezicht.

⁴En Jozef zei tot zijn broers: Nader toch tot mij! En zij naderden. Toen zei hij: Ik ben Jozef, uw broer, die u naar Egypte verkocht hebt.

⁵Maar nu, wees niet bezorgd, en de toorn ontsteke niet in uw ogen, omdat u mij hierheen verkocht hebt; want God heeft mij voor uw aangezicht gezonden, tot behoudenis van het leven.

⁶Want het zijn nu twee jaren van de honger in het midden van het land; en er zijn nog vijf jaren, waarin geen ploeging noch oogst zijn zal.

⁷Maar God heeft mij voor uw aangezicht heen gezonden, om u een overblijfsel te stellen op de aarde, en om u bij het leven te behouden, door een grote verlossing.

⁸Nu dan, u hebt mij hierheen niet gezonden, maar God Zelf, Die mij tot Farao's vader gesteld heeft, en tot een heer over zijn hele huis, en regeerder in het hele land van Egypte.

⁹Haast u en trekt op tot mijn vader, en zegt het hem: Zo zegt uw zoon Jozef: God heeft mij tot een heer over geheel Egypteland gesteld; kom af tot mij, en wacht niet langer.

¹⁰En u zult in het land Gosen wonen, en nabij mij wezen, u en uw zonen, en de zonen van uw zonen, en uw schapen, en uw runderen, en al wat u hebt.

¹¹En ik zal u daar onderhouden; want er zullen nog vijf jaren van de honger zijn, opdat u niet verarmt, u en uw huis, en alles wat u hebt!

¹²En ziet, uw ogen zien het, en de ogen van mijn broer Benjamin, dat mijn mond tot u spreekt.

¹³En boodschap mijn vader al mijn heerlijkheid in Egypte, en alles wat u gezien hebt; en haast u, en brengt mijn vader hierheen.

¹⁴En hij viel aan de hals van Benjamin, zijn broer, en huilde; en Benjamin huilde aan zijn hals.

¹⁵En hij kuste al zijn broers, en hij huilde over hen; en daarna spraken zijn broers met hem.

¹⁶Als dit gerucht in het huis van Farao gehoord werd, dat men zei: Jozefs broers zijn gekomen! was het goed in de ogen van Farao, en in de ogen van zijn knechten.

¹⁷En Farao zei tot Jozef: Zeg tot uw broers: Doe dit, laad uw beesten, en trekt heen, gaat naar het land Kanaän;

¹⁸En neemt uw vader en uw huisgezinnen, en komt tot mij, en ik zal u het beste van Egypteland geven, en u zult het vette van deze land eten.

¹⁹U bent toch bevolen: doe dit, neemt u uit Egypteland wagens voor uw kinderen, en voor uw vrouwen, en voert uw vader, en komt.

²⁰En uw oog verschone uw huisraad niet; want het beste van geheel Egypteland, dat zal het uwe zijn.

²¹En de zonen van Israël deden zo. Zo gaf Jozef hun wagens, naar Farao's bevel; ook gaf hij hun proviant op de weg.

²²Hij gaf hun alle, ieder één, wisselklederen; maar Benjamin gaf hij driehonderd zilverlingen, en vijf wisselklederen.

²³En zijn vader evenzo zond hij tien ezels, dragende van het beste van Egypte, en tien ezelinnen, dragende koren, en brood, en voedsel voor zijn vader op de weg.

²⁴En hij zond zijn broers heen; en zij vertrokken; en hij zei tot hen: Verstoort u niet op de weg.

²⁵En zij trokken op uit Egypte, en zij kwamen in het land Kanaän tot hun vader Jakob.

²⁶Toen boodschapten zij hem, zeggende: Jozef leeft nog, ja, ook is hij regeerder in geheel Egypteland! Toen bezweek zijn hart, want hij geloofde hen niet.

²⁷Maar als zij tot hem gesproken hadden al de woorden van Jozef, die hij tot hen gesproken had, en dat hij de wagens zag, die Jozef gezonden had om hem te voeren, zo werd de geest van Jakob hun vader, levendig.

²⁸En Israël zei: Het is genoeg! mijn zoon Jozef leeft nog! ik zal gaan, en hem zien, voordat ik sterf!