Genesis 50

¹Toen viel Jozef op van zijn vader aangezicht, en hij huilde over hem, en kuste hem.

²En Jozef gebood zijn knechten, de dokters, dat zij zijn vader balsemen zouden; en de dokters balsemden Israël.

³En veertig dagen werden aan hem vervuld; want zo werden vervuld de dagen van hen, die gebalsemd werden; en de Egyptenaars beweenden hem zeventig dagen.

⁴Als nu de dagen van zijn bewenen over waren, zo sprak Jozef tot het huis van Farao, zeggende: Als ik nu genade gevonden heb in uw ogen, spreekt toch voor de oren van Farao, zeggende:

⁵Mijn vader heeft mij doen zweren, zeggende: Zie, ik sterf; in mijn graf, dat ik mij in het land Kanaän gegraven heb, daar zult u mij begraven! Nu dan, laat mij toch optrekken, dat ik mijn vader begrave, dan zal ik terugkomen.

⁶En Farao zei: Trek op en begraaf uw vader, zoals hij u heeft doen zweren.

⁷En Jozef trok op, om zijn vader te begraven; en met hem trokken op alle Farao's knechten, de oudsten van zijn huis, en al de oudsten van het land van Egypte;

⁸Daartoe het hele huis van Jozef, en zijn broers, en het huis van zijn vader; alleen hun kleine kinderen, en hun schapen, en hun runderen lieten zij in het land Gosen.

⁹En met hem trokken op, zo wagens als ruiteren; en het was een zeer zware leger.

¹⁰Toen zij nu aan het plein van het doornbos kwamen, dat aan de overzijde van de Jordaan is, hielden zij daar een grote en zeer zware klaagzang; en hij maakte zijn vader een rouw van zeven dagen.

¹¹Als de inwoners van het land, de Kanaänieten, die rouw zagen op het plein van het doornbos, zo zeiden zij: Dit is een zware rouw van de Egyptenaren; daarom noemde men haar naam Abel-mizraim, die aan de doorwaadbare plaats van de Jordaan is.

¹²En zijn zonen deden hem, zoals hij hun geboden had;

¹³Want zijn zonen voerden hem in het land Kanaän, en begroeven hem in de grot van de akker van Machpela, die Abraham met de akker gekocht had tot een erfbegrafenis van Efron, de Hethiet, tegenover Mamre.

¹⁴Daarna keerde Jozef weer in Egypte, hij en zijn broers, en allen, die met hem opgetogen waren, om zijn vader te begraven, nadat hij zijn vader begraven had.

¹⁵Toen Jozefs broers zagen, dat hun vader dood was, zo zeiden zij: Misschien zal ons Jozef haten, en hij zal ons zeker vergelden al het kwaad, dat wij hem aangedaan hebben.

¹⁶Daarom ontboden zij aan Jozef, zeggende: Uw vader heeft bevolen voor zijn dood, zeggende:

¹⁷Zo zult u tot Jozef zeggen: Och, vergeef toch de overtreding van uw broers, en hun zonde; want zij hebben u kwaad aangedaan; maar nu vergeef toch de overtreding van de dienaren van de God van uw vader! En Jozef huilde, als zij tot hem spraken.

¹⁸Daarna kwamen ook zijn broers, en vielen voor hem neer, en zeiden: Zie, wij zijn u tot knechten!

¹⁹En Jozef zei tot hen: Vrees niet; want ben ik in de plaats van God?

²⁰U wel, u hebt kwaad tegen mij gedacht; maar God heeft dat ten goede gedacht; opdat Hij deed, zoals het te deze dage is, om een groot volk in het leven te behouden.

²¹Nu dan, vreest niet! Ik zal u en uw kleine kinderen onderhouden. Zo troostte hij hen, en sprak naar hun hart.

²²Jozef dan woonde in Egypte, hij en het huis van zijn vader; en Jozef leefde honderd en tien jaren.

²³En Jozef zag van Efraïm kinderen, van het derde gelid; ook werden de zonen van Machir, de zoon van Manasse, op Jozefs knieën geboren.

²⁴En Jozef zei tot zijn broers: Ik sterf; maar God zal u zeker bezoeken, en Hij zal u doen optrekken uit dit land, in het land, dat hij aan Abraham, Izak en Jakob gezworen heeft.

²⁵En Jozef deed de zonen van Israël zweren, zeggende: God zal u zeker bezoeken, zo zult u mijn beenderen van hier opvoeren!

²⁶En Jozef stierf, honderd en tien jaar oud zijnde; en zij balsemden hem, en men legde hem in een kist in Egypte.