Handelingen 11

¹De apostelen nu, en de broeders, die in Judea waren, hebben gehoord, dat ook de heidenen het Woord van God aangenomen hadden.

²En toen Petrus opgegaan was naar Jeruzalem, twistten tegen hem degenen, die uit de besnijdenis waren,

³Zeggende: U bent ingegaan tot mannen, die de voorhuid hebben, en hebt met hen gegeten.

⁴Maar Petrus, beginnende, vertelde het hun vervolgens, zeggende:

⁵Ik was in de stad Joppe, biddende en zag in een geestvervoering een visioen, namelijk een voorwerp, zoals een groot linnen laken, neerdalende, bij de vier hoeken neergelaten uit de hemel, en het kwam tot bij mij;

⁶Op welk laken als ik de ogen hield, zo merkte ik, en zag de viervoetige dieren van de aarde, en de wilde, en de kruipende dieren, en de vogels des hemels.

⁷En ik hoorde een stem, die tot mij zei: Sta op, Petrus, slacht en eet.

⁸Maar ik zei: In geen geval, Heere, want nooit is iets, dat onheilig of onrein was, in mijn mond ingegaan.

⁹Maar de stem antwoordde mij voor de tweede keer uit de hemel: Wat God gereinigd heeft, zult u niet onheilig maken.

¹⁰En dit gebeurde drie keer; en alles werd opnieuw opgetrokken in de hemel.

¹¹En zie, op dat moment stonden er drie mannen voor het huis, daar ik in was, die van Cesarea tot mij afgezonden waren.

¹²En de Geest zei tot mij, dat ik met hen gaan zou, niet twijfelende. En met mij gingen ook deze zes broeders, en wij zijn in het huis van de man ingegaan.

¹³En hij heeft ons verteld hoe hij een engel had gezien, die in zijn huis stond, en tot hem zei: Zend mannen naar Joppe, en ontbied Simon, die toegenaamd is Petrus;

¹⁴Die woorden tot u zal spreken, door welke u zult zalig worden, en al uw huis.

¹⁵En als ik begon te spreken, viel de Heilige Geest op hen, zoals ook op ons in het begin.

¹⁶En ik werd gedachtig aan het woord van de Heere, hoe Hij zei: Johannes doopte wel met water, maar u zult gedoopt worden met de Heilige Geest.

¹⁷Als dan God hun dezelfde gave gegeven heeft, als ook ons, die in de Heere Jezus Christus geloofd hebben, wie was ik toch, die God konde weren?

¹⁸En als zij dit hoorden, waren zij tevreden, en verheerlijkten God, zeggende: Zo heeft dan God ook de heidenen de bekering tot het leven gegeven!

¹⁹Degenen nu, die verstrooid waren door de verdrukking, die over Stefanus was gekomen, gingen het land door tot Fenicië toe, en Cyprus, en Antiochië, tot niemand het Woord sprekende, dan alleen tot de Joden.

²⁰En er waren enige Cyprische en Cyreneïsche mannen uit hen, die te Antiochië gekomen zijnde, spraken tot de Grieken, verkondigende de Heere Jezus.

²¹En de hand van de Heere was met hen; en een groot getal geloofde, en bekeerde zich tot de Heere.

²²En het gerucht van hen kwam tot de oren van de Gemeente, die te Jeruzalem was; en zij zonden Barnabas uit, dat hij het land doorging tot Antiochië toe.

²³Die, daar gekomen zijnde, en de genade van God ziende, werd verblijd, en vermaande hen allen, dat zij met een voornemen van het hart bij de Heere zouden blijven.

²⁴Want hij was een goed man, en vol van de Heilige Geest en van het geloof; en er werd een grote menigte de Heere toegevoegd.

²⁵En Barnabas ging uit naar Tarsen, om Saulus te zoeken; en als hij hem gevonden had, bracht hij hem in Antiochië.

²⁶En het is gebeurd, dat zij een geheel jaar samen verzamelden in de Gemeente, en een grote menigte leerden; en dat de discipelen eerst te Antiochië Christenen genoemd werden.

²⁷En in die dagen kwamen enige profeten af van Jeruzalem te Antiochië.

²⁸En één uit hen, met de naam Agabus, stond op, en gaf te kennen door de Geest, dat er een grote hongersnood zou wezen over heel de wereld; die ook gekomen is onder de keizer Claudius.

²⁹En naar gelang een ieder van de discipelen vermocht, besloot elk van hen iets te sturen voor de hulp aan de broeders, die in Judea woonden.

³⁰Dat zij ook deden, en zonden het tot de ouderlingen, door de hand van Barnabas en Saulus.