Handelingen 13

¹En er waren te Antiochië, in de Gemeente, die daar was, enige profeten en leraars, namelijk Barnabas, en Simeon, genoemd Niger, en Lucius van Cyrene, en Manahen, die met Herodes de viervorst opgevoed was, en Saulus.

²En als zij de Heere dienden, en vastten, zei de Heilige Geest: Zonder Mij af zowel Barnabas als Saulus tot het werk, waartoe Ik hen geroepen heb.

³Toen vastten en baden zij, en hun de handen opgelegd hebbende, lieten zij hen gaan.

⁴Deze dan, uitgezonden zijnde van de Heilige Geest, kwamen af tot Seleucië, en van daar scheepten zij af naar Cyprus.

⁵En gekomen zijnde te Salamis, verkondigden zij het woord van God in de synagogen van de Joden; en zij hadden ook Johannes tot een dienaar.

⁶En als zij het eiland doorgegaan waren tot Pafos toe, vonden zij een zekere tovenaar, een valse profeet, een Jood, wiens naam was Bar-Jezus;

⁷Die was bij de stadhouder Sergius Paulus, een verstandige man. Deze, Barnabas en Saulus tot zich geroepen hebbende, zocht zeer het Woord van God te horen.

⁸Maar Elymas, de tovenaar (want zo wordt zijn naam overgezet), wederstond hen, zoekende de stadhouder van het geloof af te keren.

⁹Maar Saulus (die ook Paulus genoemd is), vervuld met de Heilige Geest, en de ogen op hem houdende, zei:

¹⁰O u kind van de duivel, vol van alle bedrog, en van alle sluwheid, vijand van alle gerechtigheid, zult u niet ophouden te verdraaien de rechte wegen van de Heere?

¹¹En nu zie, de hand van de Heere is tegen u, en u zult blind zijn, en de zon niet zien voor een tijd. En meteen viel op hem donkerheid en duisternis: en rondom gaande, zocht hij, die hem met de hand mochten leiden.

¹²Toen de stadhouder zag wat er was gebeurd, toen geloofde hij, verslagen zijnde over de leer van de Heere.

¹³En Paulus, en die met hem waren, van Pafos afgevaren zijnde, kwamen te Perge, een stad in Pamfylië. Maar Johannes, van hen scheidende, keerde weer naar Jeruzalem.

¹⁴En zij, van Perge het land doorgaande, kwamen te Antiochië, een stad in Pisidië; en gegaan zijnde in de synagoge op de dag van de sabbat, zaten zij neer.

¹⁵En na het lezen van de wet en van de profeten, zonden de oversten van de synagogen tot hen, zeggende: Mannen broeders, als er enig woord van troost tot het volk in u is, zo spreekt.

¹⁶En Paulus stond op, en wenkte met de hand, en zei: U Israëlietische mannen, en u, die God vreest, hoort toe.

¹⁷De God van dit volk Israël heeft onze vaders uitverkoren, en het volk verhoogd, als zij vreemdelingen waren in het land Egypte, en heeft hen met een hoge arm daaruit geleid.

¹⁸En heeft ongeveer de tijd van veertig jaren hun doen en laten verdragen in de woestijn.

¹⁹En zeven volken uitgeroeid hebbende in het land Kanaän, heeft Hij hun door het lot het land daarvan uitgedeeld.

²⁰En daarna ongeveer vierhonderd en vijftig jaren, gaf Hij hun rechters, tot op Samuël, de profeet.

²¹En van toen aan vroegen zij om een koning; en God gaf hun Saul, de zoon van Kis, een man uit de stam van Benjamin, veertig jaren.

²²En deze afgezet hebbende, verwekte Hij hun David tot een koning; die Hij ook getuigenis gaf, en zei: Ik heb gevonden David, de zoon van Jesse; een man naar Mijn hart, die al Mijn wil zal doen.

²³Van het zaad van deze heeft God Israël, naar de belofte, verwekt de Zaligmaker Jezus;

²⁴Als Johannes eerst al de volk van Israël voor Zijn aankomst, gepredikt had de doop van de bekering.

²⁵Maar als Johannes de loop vervulde, zei hij: Wie denkt u, dat ik ben? Ik ben de Christus niet; maar ziet, Hij komt na mij, Wie ik niet waard ben de schoenen van Zijn voeten te ontbinden.

²⁶Broeders, kinderen van het geslacht van Abraham, en die onder u God vrezen, tot u is het woord van deze zaligheid gezonden.

²⁷Want die te Jeruzalem wonen, en hun oversten, Deze niet kennende, hebben ook de stemmen van de profeten, die op elke sabbatdag gelezen worden, Hem veroordelende, vervuld;

²⁸En geen oorzaak van de dood vindende, hebben zij van Pilatus verzocht, dat Hij zou gedood worden.

²⁹En als zij alles volbracht hadden, wat van Hem geschreven was, namen zij Hem af van het hout, en legden Hem in het graf.

³⁰Maar God heeft Hem uit de doden opgewekt;

³¹Die gezien is geweest, vele dagen lang, van degenen, die met Hem opgekomen waren van Galilea tot Jeruzalem, die Zijn getuigen zijn bij het volk.

³²En wij verkondigen u de belofte, die tot de vaders is gedaan, dat namelijk God die heeft vervuld aan ons, hun kinderen, als Hij Jezus verwekt heeft.

³³Zoals ook in de tweede psalm geschreven staat: U bent Mijn Zoon, vandaag heb Ik U gegenereerd.

³⁴En dat Hij Hem uit de doden heeft opgewekt, zo dat Hij niet meer zal tot verderving keren, heeft Hij zo gezegd: Ik zal u de goedertierenheden van David geven, die getrouw zijn;

³⁵Waarom hij ook in een andere psalm zegt: U zult Uw Heilige niet over geven, om verderving te zien.

³⁶Want David, als hij in zijn tijd de raad van God gediend had, is ontslapen, en is bij zijn vaders gelegd; en heeft wel verderving gezien;

³⁷Maar Hij, Die God opgewekt heeft, heeft geen verderving gezien.

³⁸Zo zij u dan bekend, broeders, dat door Deze u vergeving van de zonden verkondigd wordt;

³⁹En dat van alles, waarvan u niet kon gerechtvaardigd worden door de wet van Mozes, door Deze een ieder, die gelooft, gerechtvaardigd wordt.

⁴⁰Zie dan toe, dat over u niet kome, wat gezegd is in de profeten:

⁴¹Zie, u verachters, en verwondert u, en verdwijnt; want Ik werk een werk in uw dagen, een werk, dat u niet zult geloven, zelfs als iemand het u vertelt.

⁴²En als de Joden uitgegaan waren uit de synagoge, baden de heidenen, dat tegen de volgende sabbat hun dezelfde woorden zouden gesproken worden.

⁴³En als de synagoge gescheiden was, volgden velen van de Joden en van de godsdienstige Jodengenoten Paulus en Barnabas; die tot hen spraken, en hen vermaanden te blijven bij de genade van God.

⁴⁴En op de volgenden sabbat kwam bijna heel de stad samen, om het Woord van God te horen.

⁴⁵Maar de Joden, de menigten ziende, werden met jaloezie vervuld, en wederspraken, wat van Paulus gezegd werd, wedersprekende en lasterende.

⁴⁶Maar Paulus en Barnabas, vrijmoedigheid gebruikende, zeiden: Het was nodig, dat eerst tot u het Woord van God gesproken zou worden; maar aangezien u hetzelfde verstoot, en uzelf het eeuwige leven niet waardig oordeelt, ziet, wij keren ons tot de heidenen.

⁴⁷Want zo heeft ons de Heere geboden, zeggende: Ik heb u gesteld tot een licht van de heidenen, opdat u zou zijn tot zaligheid, tot aan het uiterste van de aarde.

⁴⁸Als nu de heidenen dit hoorden, verblijdden zij zich, en prezen het Woord van de Heere; en er geloofden zovelen, als er bestemd waren tot het eeuwige leven.

⁴⁹En het Woord van de Heere werd door heel het land uitgebreid.

⁵⁰Maar de Joden stookten de godsdienstige en eerlijke vrouwen, en de voornaamsten van de stad, en verwekten vervolging tegen Paulus en Barnabas, en wierpen ze uit hun gebied.

⁵¹Maar zij schudden het stof van hun voeten af daartegen, en kwamen te Ikonium.

⁵²En de discipelen werden vervuld met blijdschap en met de Heilige Geest.