Handelingen 14

¹En het gebeurde te Ikonium, dat zij samen gingen in de synagoge van de Joden, en zo spraken, dat een grote menigte, beiden van Joden en Grieken, geloofde.

²Maar de Joden, die ongehoorzaam waren, verwekten en verbitterden de zielen van de heidenen tegen de broeders.

³Zij verbleven dan daar een langen tijd, vrijmoedig sprekende in de Heere, Die getuigenis gaf aan het Woord van Zijn genade, en gaf, dat tekenen en wonderen werden gedaan door hun handen.

⁴En de menigte van de stad werd verdeeld, en sommigen waren met de Joden, en sommigen met de apostelen.

⁵En toen er een oploop ontstond, zowel van heidenen als van Joden, met hun oversten, om hun smaad aan te doen, en hen te stenigen,

⁶Zijn zij, alles overlegd hebbende, gevlucht naar de steden van Lykaonië, namelijk Lystre en Derbe, en het omliggende land;

⁷En verkondigden daar het Evangelie.

⁸En in Lystre zat een man onmachtig aan zijn voeten, kreupel zijnde van zijn moeders lijf, die nooit had gewandeld.

⁹Deze hoorde Paulus spreken; die de ogen op hem houdende, en ziende, dat hij geloof had om gezond te worden,

¹⁰Zei met luide stem: Sta recht op uw voeten! En hij sprong op en wandelde.

¹¹En de menigten, ziende, wat Paulus gedaan had, verhieven hun stemmen, en zeiden in het Lycaonisch: De goden zijn de mensen gelijk geworden, en tot ons neergekomen.

¹²En zij noemden Barnabas Jupiter, en Paulus Mercurius, omdat hij het woord voerde.

¹³En de priester van Jupiter, die voor hun stad was, als hij ossen en kransen aan de voorpoorten gebracht had, wilde hij offeren met de menigten.

¹⁴Maar de apostelen, Barnabas en Paulus, dat horende, scheurden hun kleren, en sprongen onder de menigte, roepende,

¹⁵En zeggende: Mannen, waarom doet u deze dingen? Wij zijn ook mensen van gelijke bewegingen als u, en verkondigen u, dat u zich zou van deze ijdele dingen bekeren tot de levende God, Die gemaakt heeft de hemel, en de aarde, en de zee, en al wat daarin is;

¹⁶Die in de vroegere tijden al de heidenen heeft laten wandelen in hun wegen;

¹⁷Hoewel Hij toch Zichzelf niet onbetuigd gelaten heeft, goed doende van de hemel, ons regen en vruchtbare tijden gevende, vervullende onze harten met voedsel en vrolijkheid.

¹⁸En dit zeggende, wederhielden zij nauwelijks de menigten, dat zij hun niet offerden.

¹⁹Maar daarover kwamen Joden van Antiochië en Ikonium, en overreedden de menigten, en stenigden Paulus, en sleepten hem buiten de stad, menende, dat hij dood was.

²⁰Maar als hem de discipelen omringd hadden, stond hij op, en kwam in de stad; en op de andere dag ging hij met Barnabas uit naar Derbe.

²¹En als zij in die stad het Evangelie verkondigd en vele discipelen gemaakt hadden, keerden zij weer naar Lystre, en Ikonium, en Antiochië;

²²Versterkende de zielen van de discipelen, en vermanende, dat zij zouden blijven in het geloof, en dat wij door vele verdrukkingen moeten ingaan in het Koninkrijk van God.

²³En als zij in elke Gemeente, met opsteken van de handen, ouderlingen gekozen hadden, gebeden hebbende met vasten, vertrouwden zij hen toe aan de Heere, in Wie zij geloofd hadden.

²⁴En Pisidië doorgereisd hebbende, kwamen zij in Pamfylië.

²⁵En als zij te Perge het Woord gesproken hadden, kwamen zij af naar Attalië.

²⁶En van daar scheepten zij af naar Antiochië, vanwaar zij van de genade van God bevolen waren geweest tot het werk, dat zij volbracht hadden.

²⁷En daar gekomen zijnde, en de Gemeente verzameld hebbende, vertelden zij, wat grote dingen God met hen gedaan had, en dat Hij de heidenen de deur van het geloof geopend had.

²⁸En zij verbleven daar geen kleine tijd met de discipelen.