Handelingen 16

¹En hij kwam te Derbe en Lystre. En zie, daar was een discipel met de naam Timotheüs, zoon van een gelovige Joodse vrouw, maar van een Griekse vader;

²Die goeden getuigenis gegeven werd van de broeders te Lystre en Ikonium.

³Deze wilde Paulus, dat met hem zou reizen; en hij nam en besneed hem, omwille van de Joden, die in die plaatsen waren; want zij kenden allen zijn vader, dat hij een Griek was.

⁴En zo zij de steden doorreisden, gaven zij hun de bepalingen over, die van de apostelen en de ouderlingen te Jeruzalem goed gevonden waren, om die te onderhouden.

⁵De Gemeenten dan werden bevestigd in het geloof, en werden dagelijks overvloediger in getal.

⁶En als zij Frygië, en het land van Galatië doorgereisd hadden, werden zij van de Heilige Geest verhinderd het Woord in Azië te spreken.

⁷En aan Mysië gekomen zijnde, poogden zij naar Bithynië te reizen; en de Geest liet het hun niet toe.

⁸En zij, Mysië voorbij gereisd zijnde, kwamen af tot Troas.

⁹En van Paulus werd in de nacht een visioen gezien: er was een Macedonisch man staande, die hem bad en zei: Kom over in Macedonië, en help ons.

¹⁰Als hij nu dit visioen gezien had, zo zochten wij meteen naar Macedonië te reizen, besluitende daaruit, dat ons de Heere geroepen had, daarom het Evangelie te verkondigen.

¹¹Van Troas dan afgevaren zijnde, liepen wij recht naar Samothrace, en de volgende dag naar Neapolis.

¹²En van daar naar Filippi, die is de eerste stad van dit deel van Macedonië, een kolonie. En wij onthielden ons in die stad enkele dagen.

¹³En op de dag van de sabbat gingen wij buiten de stad aan de rivier, waar het gebed was gewend te gebeuren; en gezeten zijnde, spraken wij tot de vrouwen, die samengekomen waren.

¹⁴En een vrouw met de naam Lydia, een purperverkoopster, van de stad Thyatira, die God diende, hoorde ons; van wie het hart de Heere heeft geopend, dat zij acht nam op wat van Paulus gesproken werd.

¹⁵En als zij gedoopt was, en haar huis, bad zij ons, zeggende: Als u hebt geoordeeld, dat ik de Heere getrouw ben, zo komt in mijn huis, en blijft er. En zij dwong ons.

¹⁶Toen wij op weg waren naar het gebed, ontmoette ons een dienstmaagd die een waarzeggende geest had, die haar heren groot winst toebracht met waarzeggen.

¹⁷Zij volgde Paulus en ons, en riep, zeggende: Deze mensen zijn dienaren van God van de Allerhoogste, die ons de weg van de zaligheid verkondigen.

¹⁸En dit deed zij vele dagen lang. Maar Paulus, daarover ontevreden zijnde, keerde zich om, en zei tot de geest: Ik gebied u in de Naam van Jezus Christus, dat u van haar uitgaat. En hij ging op dat moment uit haar weg.

¹⁹Als nu de heren daarvan zagen, dat de hoop van hun winst weg was, grepen zij Paulus en Silas, en trokken hen naar de markt voor de oversten.

²⁰En als zij hen tot de hoofdmannen gebracht hadden, zeiden zij: Deze mensen brengen onze stad in opschudding, omdat zij Joden zijn.

²¹En zij verkondigen gewoonten, die ons niet geoorloofd zijn aan te nemen noch te doen, aangezien wij Romeinen zijn.

²²En de menigte stond gezamenlijk tegen hen op; en de hoofdmannen, hun de kleren afgescheurd hebbende, bevalen hen te geselen.

²³En als zij hun vele slagen gegeven hadden, wierpen zij hen in de gevangenis, en geboden de stokbewaarder, dat hij hen zeker bewaren zou.

²⁴Die, zulk een gebod ontvangen hebbende, wierp hen in de binnensten kerker, en verzekerde hun voeten in de stok.

²⁵En ongeveer de middernacht baden Paulus en Silas, en zongen voor God lofzangen en de gevangenen hoorden naar hen.

²⁶En er gebeurde plotseling een grote aardbeving, zo dat de fundamenten van de kerker bewogen werden; en meteen werden al de deuren geopend, en de banden van allen werden los.

²⁷En de stokbewaarder, wakker geworden zijnde, en ziende de deuren van de gevangenis geopend, trok een zwaard, en zou zichzelf omgebracht hebben, menende, dat de gevangenen ontvlucht waren.

²⁸Maar Paulus riep met luide stem, zeggende: Doe uzelf geen kwaad; want wij zijn allen hier.

²⁹En als hij licht geëist had, sprong hij in, en werd zeer bevende, en viel voor Paulus en Silas neer aan hun voeten;

³⁰En hen buiten gebracht hebbende, zei hij: Lieve heren, wat moet ik doen, opdat ik zalig word?

³¹En zij zeiden: Geloof in de Heere Jezus Christus, en u zult zalig worden, u en uw huis.

³²En zij spraken tot hem het woord van de Heere, en tot allen, die in zijn huis waren.

³³En hij nam hen tot zich op dat uur in de nacht, en waste hun striemen; en hij werd meteen gedoopt, en al de zijnen.

³⁴En hij bracht hen in zijn huis, en zette hun de tafel voor, en verheugde zich, dat hij met al zijn huis aan God gelovig geworden was.

³⁵En als het dag geworden was, zonden de hoofdmannen de stadsdienaars, zeggende: Laat die mensen los.

³⁶En de stokbewaarder meldde deze woorden aan Paulus, zeggende: De hoofdmannen hebben gezonden, dat u zou losgelaten worden; ga dan nu naar buiten en vertrek in vrede.

³⁷Maar Paulus zei tot hen: Zij hebben ons, die Romeinen zijn, onveroordeeld in het openbaar gegeseld, en in de gevangenis geworpen, en werpen zij ons nu in het geheim daaruit? Niet zo; maar laat zij zelf komen en ons uitleiden.

³⁸En de stadsdienaars meldden deze woorden opnieuw de hoofdmannen; en zij werden bevreesd, horende, dat zij Romeinen waren.

³⁹En zij, komende, baden hen, en als zij hen uitgeleid hadden, verzochten zij, dat zij uit de stad gaan zouden.

⁴⁰En uitgegaan zijnde uit de gevangenis, gingen zij in tot Lydia; en de broeders gezien hebbende, troostten zij hen en vertrokken uit de stad.