Handelingen 17

¹En door Amfipolis en Apollonia hun weg genomen hebbende, kwamen zij te Thessalonica, waar een synagoge van de Joden was.

²En Paulus, zoals hij gewend was, ging tot hen in, en drie sabbatten lang handelde hij met hen uit de Schriften,

³Hij legde uit en zette uiteen, dat de Christus moest lijden en opstaan uit de doden, en dat deze Jezus is de Christus, Die ik, zei hij, u verkondige.

⁴En sommigen uit hen geloofden, en werden Paulus en Silas toegevoegd, en van de godsdienstige Grieken een grote menigte, en van de voornaamste vrouwen niet weinigen.

⁵Maar de Joden, die ongehoorzaam waren, dit jaloers zijnde, namen tot zich enige slechte mannen uit de marktboeven, en maakten, dat het volk te hoop liep, en verontrustten de stad; en op het huis van Jason aanvallende, zochten zij hen tot het volk te brengen.

⁶En als zij hen niet vonden, trokken zij Jason en enige broeders voor de oversten van de stad, roepende: Deze, die de wereld in roer hebben gesteld, zijn ook hier gekomen;

⁷Die Jason in zijn huis genomen heeft; en alle deze doen tegen de geboden van de keizer, zeggende, dat er een andere Koning is, namelijk een Jezus.

⁸En zij verontrustten de menigte, en de oversten van de stad, die dit hoorden.

⁹Maar als zij van Jason en de anderen vergenoeging ontvangen hadden, lieten zij hen gaan.

¹⁰En de broeders zonden meteen bij nacht Paulus en Silas weg naar Berea; die, daar gekomen zijnde, gingen heen naar de synagoge van de Joden;

¹¹En deze waren edeler, dan die te Thessalonica waren, als die het woord ontvingen met alle bereidwilligheid, onderzoekende dagelijks de Schriften, of deze dingen zo waren.

¹²Velen dan uit hen geloofden, en van de Griekse aanzienlijke vrouwen en van de mannen niet weinigen.

¹³Maar als de Joden van Thessalonica verstonden, dat het Woord van God ook te Berea van Paulus verkondigd werd, kwamen zij ook daar en bewogen de menigten.

¹⁴Maar de broeders zonden toen meteen Paulus weg, dat hij ging als naar de zee; maar Silas en Timotheüs bleven daar.

¹⁵En die Paulus geleidden, brachten hem tot Athene toe; en als zij bevel gekregen hadden aan Silas en Timotheüs, dat zij op het spoedigste tot hem zouden komen, vertrokken zij.

¹⁶En terwijl Paulus hen te Athene verwachtte, werd zijn geest in hem ontstoken, ziende, dat de stad zo zeer afgodisch was.

¹⁷Hij handelde dan in de synagoge met de Joden, en met degenen, die godsdienstig waren, en op de markt alle dagen met degenen, die hem voorkwamen.

¹⁸En sommigen van de Epikureische en Stoische wijsgeren streden met hem; en sommigen zeiden: Wat wil toch deze praatjesmaker zeggen? Maar anderen zeiden: Hij schijnt een verkondiger te zijn van vreemde goden; omdat hij hun Jezus en de opstanding verkondigde.

¹⁹En zij namen hem, en brachten hem op de plaats, genoemd Areopagus, zeggende: Kunnen wij niet weten, welke deze nieuwe leer zij, daar u van spreekt?

²⁰Want u brengt enige vreemde dingen voor onze oren; wij willen dan weten, wat toch dit zijn wil.

²¹(Die van Athene nu allen, en de vreemdelingen, die zich daar onthielden, besteedden hun tijd tot niets anders dan om wat nieuws te zeggen en te horen.)

²²En Paulus, staande in het midden van de plaats, genoemd Areopagus, zei: U mannen van Athene! ik merk dat u in alle opzichten zeer godsdienstig bent.

²³Want de stad doorgaande, en aanschouwende uw heiligdommen, heb ik ook een altaar gevonden, op dat een opschrift stond: DEN ONBEKENDEN GOD. Deze dan, Die u niet kennende dient, verkondig ik u.

²⁴De God, Die de wereld gemaakt heeft en alles wat daarin is; Deze, zijnde een Heere van de hemel en van de aarde, woont niet in tempelen met handen gemaakt;

²⁵En wordt ook van mensenhanden niet gediend, als iets behoevende, zo Hij Zelf allen het leven, en de adem, en alle dingen geeft;

²⁶En heeft uit één bloede heel het geslacht van de mensen gemaakt, om op de hele aardbodem te wonen, bescheiden hebbende de tijden te voren bestemd, en de bepalingen van hun woning;

²⁷Opdat zij de Heere zouden zoeken, of zij Hem immers tasten en vinden mochten; hoewel Hij niet verre is van een ieder van ons.

²⁸Want in Hem leven wij, en bewegen ons, en zijn wij; zoals ook enige van uw poëten gezegd hebben: Want wij zijn ook Zijn geslacht.

²⁹Wij dan, zijnde Gods geslacht, moeten niet menen, dat de Godheid goud, of zilver, of steen zoals zij, die door mensenkunst en bedenking gesneden zijn.

³⁰God dan, de tijden van de onwetendheid overzien hebbende, verkondigt nu allen mensen overal, dat zij zich bekeren.

³¹Daarom Hij een dag gesteld heeft, op welke Hij de aardbodem rechtvaardig zal oordelen, door een Man, Die Hij daartoe bestemd heeft, verzekering daarvan doende aan allen, omdat Hij Hem uit de doden opgewekt heeft.

³²Als zij nu van de opstanding van de doden hoorden, spotten sommigen daarmee; en sommigen zeiden: Wij zullen u opnieuw hiervan horen.

³³En zo is Paulus uit het midden van hen uitgegaan.

³⁴Maar sommige mannen hingen hem aan, en geloofden; onder wie was ook Dionysius, de Areopagiet, en een vrouw, met de naam Damaris, en anderen daarmee.