Handelingen 19

¹Terwijl Apollos te Korinthe was, kwam Paulus, na de hooggelegen delen van het land doorreisd te hebben, te Efeze; en enige discipelen daar vindende,

²Zei hij tot hen: Hebt u de Heilige Geest ontvangen, als u geloofd hebt? En zij zeiden tot hem: Wij hebben zelfs niet gehoord, of er een Heilige Geest is.

³En hij zei tot hen: Waarin bent u dan gedoopt? En zij zeiden: In de doop van Johannes.

⁴Maar Paulus zei: Johannes heeft wel gedoopt de doop van de bekering, zeggende tot het volk, dat zij geloven zouden in Degene, Die na hem kwam, dat is, in Christus Jezus.

⁵En die hem hoorden werden gedoopt in de Naam van de Heere Jezus.

⁶En als Paulus hun de handen opgelegd had, kwam de Heilige Geest op hen; en zij spraken met vreemde talen, en profeteerden.

⁷En alle deze waren ongeveer twaalf mannen.

⁸En hij ging in de synagoge, en sprak vrijmoedig, drie maanden lang met hen handelende, en hun aanradende de zaken van het Koninkrijk van God.

⁹Maar als sommigen verhard werden, en ongehoorzaam waren, kwaadsprekende van de weg van de Heere voor de menigte, week hij van hen, en scheidde de discipelen af, dagelijks handelende in de school van een zekere Tyrannus.

¹⁰En dit duurde twee jaar, zo dat allen, die in Azië woonden, het Woord van de Heere Jezus hoorden, zowel Joden als Grieken.

¹¹En God deed buitengewone krachten door de handen van Paulus;

¹²Zo dat ook van zijn lijf op de zieken gedragen werden de zweetdoeken of gordeldoeken, en dat de ziekten van hen weken, en de boze geesten van hen uitvoeren.

¹³En sommigen van de omzwervende Joden, zijnde duivel bezweerders, hebben zich onderwonden de Naam van de Heere Jezus te noemen over degenen, die boze geesten hadden, zeggende: Wij bezweren u bij Jezus, Die Paulus predikt!

¹⁴Deze nu waren zekere zeven zonen van Sceva, een Joodsen overpriester, die dit deden.

¹⁵Maar de boze geest, antwoordende, zei: Jezus ken ik, en Paulus weet ik; maar u, wie bent u?

¹⁶En de mens, waarin de boze geest was, sprong op hen, en hen meester geworden zijnde, kreeg de overhand tegen hen, zo dat zij naakt en gewond uit dat huis ontvlucht.

¹⁷En dit werd allen bekend, zowel Joden als Grieken, die te Efeze woonden; en er viel een vrees over hen allen, en de Naam van de Heere Jezus werd groot gemaakt.

¹⁸En velen degenen, die geloofden, kwamen, belijdende en verkondigende hun daden.

¹⁹Velen ook degenen, die ijdele kunsten gepleegd hadden, brachten de boeken bijeen, en verbrandden ze in aller aanwezigheid; en berekenden de waarde daarvan, en bevonden vijftig duizend zilveren penningen.

²⁰Zo groeide het Woord van de Heere met macht, en nam de overhand.

²¹En als deze dingen volbracht waren, nam Paulus voor in de Geest, Macedonië en Achaje doorgegaan hebbende, naar Jeruzalem te reizen, zeggende: Nadat ik daar zal geweest zijn, moet ik ook Rome zien.

²²En als hij naar Macedonië gezonden had twee van degenen, die hem dienden, namelijk Timotheüs en Erastus, bleef hij zelf een tijd lang in Azië.

²³Maar op diezelfde tijd ontstond er geen kleine opschudding, vanwege de weg van de Heere.

²⁴Want één, met de naam Demetrius, een zilversmid, die kleine zilveren tempelen van Diana maakte, bracht die van die kunst geen klein winst toe;

²⁵Die hij samenvergaderd hebbende, met de handwerkers van dergelijke dingen, zei: Mannen, u weet, dat wij uit dit winst onze welvaart hebben;

²⁶En u ziet en hoort, dat deze Paulus veel volk, niet alleen van Efeze, maar ook bijna van geheel Azië, overreed en afgekeerd heeft, zeggende, dat het geen goden zijn, die met handen gemaakt worden.

²⁷En wij zijn niet alleen in gevaar, dat dit deel in verachting kome, maar dat ook de tempel van de grote godin Diana als niets geacht zal worden, en dat ook haar majesteit ten onder zal gaan, aan wie heel Azië en heel de wereld eer bewijst.

²⁸Als zij nu dit hoorden, werden zij vol van boosheid, en riepen, zeggende: Groot is de Diana van de Efezeren!

²⁹En heel de stad werd vol verwarring; en zij liepen met een geluid eensgezind naar de schouwplaats, met zich trekkende Gajus en Aristarchus, Macedoniërs, metgezellen van Paulus op de reis.

³⁰En als Paulus tot het volk wilde ingaan, lieten het hem de discipelen niet toe.

³¹En sommigen ook van de oversten van Azië, die hem vrienden waren, zonden tot hem, en baden, dat hij zichzelf op de schouwplaats niet zou begeven.

³²Zij riepen dan de ene dit, de andere wat anders; want de vergadering was verward en het meerderdeel wist niet, om wat oorzaak zij samengekomen waren.

³³En zij deden Alexander uit de menigte voortkomen, terwijl de Joden hem naar voren duwden. En Alexander gewenkt hebbende met de hand, wilde bij het volk verantwoording doen.

³⁴Maar als zij verstonden, dat hij een Jood was, werd er een stem van allen, die ongeveer twee uur lang riepen: Groot is de Diana van de Efezeren!

³⁵En als de stadsschrijver de menigte gestild had, zei hij: U mannen van Efeze! wat mens is er toch, die niet weet, dat de stad van de Efezeren de kerkbewaarster zij van de grote godin Diana, en van het beeld, dat uit de hemel gevallen is?

³⁶Omdat dan deze dingen onwedersprekelijk zijn, is het gepast dat u kalm bent, en niets onbedachts doet.

³⁷Want u hebt deze mannen hier gebracht, die noch kerkrovers zijn, noch uw godin lasteren.

³⁸Als dan nu Demetrius, en die met hem van de kunst zijn, tegen iemand enige zaak hebben, de rechtsdagen worden gehouden, en er zijn stadhouders; laat hen elkaar aanklagen.

³⁹En als u iets van andere dingen verzoekt, dat zal in een wettige vergadering beslecht worden.

⁴⁰Want wij staan in gevaar, dat wij van oproer zullen aangeklaagd worden om de dag van vandaag, zo er geen oorzaak is, waardoor wij reden zullen kunnen geven van deze oploop.

⁴¹En dit gezegd hebbende, liet hij de vergadering gaan.