Handelingen 21

¹Toen wij van hen gescheiden en afgevaren waren, voeren wij rechtuit en kwamen te Kos, en de dag daaraan te Rhodus, en van daar te Patara.

²En een schip gevonden hebbende, dat naar Fenicië overvoer, gingen wij er in en voeren af.

³En als wij Cyprus in het gezicht gekregen, en dat aan de linkerhand gelaten hadden, voeren wij naar Syrië, en kwamen aan te Tyrus; want het schip zou daar de last ontladen.

⁴En de discipelen gevonden hebbende, bleven wij daar zeven dagen; die tot Paulus zeiden door de Geest, dat hij niet zou opgaan naar Jeruzalem.

⁵Toen wij deze dagen doorgebracht hadden, gingen wij uit, en reisden voort; en zij geleidden ons allen met vrouwen en kinderen tot buiten de stad; en aan de oever neerknielend, hebben wij gebeden.

⁶En als wij elkaar gegroet hadden, gingen wij in het schip; maar zij keerden opnieuw, elk naar het zijne.

⁷Wij nu, de scheepvaart volbracht hebbende van Tyrus, kwamen aan te Ptolemais, en de broeders gegroet hebbende, bleven een dag bij hen.

⁸En op de andere dag, Paulus en wij, die met hem waren, gingen van daar en kwamen te Cesarea; en gegaan zijnde in het huis van Filippus, de evangelist (die een was van de zeven), bleven wij bij hem.

⁹Deze nu had vier dochters, nog maagden, die profeteerden.

¹⁰En als wij daar vele dagen gebleven waren, kwam er een profeet uit Judea, met de naam Agabus;

¹¹En hij kwam tot ons, en nam de gordel van Paulus, en zichzelf handen en voeten gebonden hebbende, zei: Dit zegt de Heilige Geest: De man van wie deze gordel is, zullen de Joden zo te Jeruzalem binden, en overleveren in de handen van de heidenen.

¹²Als wij nu dit hoorden, baden zowel wij als die van die plaats waren, dat hij niet zou opgaan naar Jeruzalem.

¹³Maar Paulus antwoordde: Wat doet u, dat u weent, en mijn hart week maakt? Want ik ben bereid niet alleen gebonden te worden, maar ook te sterven te Jeruzalem voor de Naam van de Heere Jezus.

¹⁴En als hij zich niet liet afraden, hielden wij ons tevreden, zeggende: De wil van de Heere gebeure.

¹⁵En na die dagen maakten wij ons gereed, en gingen op naar Jeruzalem.

¹⁶En met ons gingen ook sommigen van de discipelen van Cesarea, leidende met zich een zekere Mnason, van Cyprus, een oude discipel, bij die wij zouden te huis liggen.

¹⁷En als wij te Jeruzalem gekomen waren, ontvingen ons de broeders blijdelijk.

¹⁸En de volgenden dag ging Paulus met ons in tot Jakobus; en al de ouderlingen waren daar gekomen.

¹⁹En als hij hen gegroet had, vertelde hij van stuk tot stuk, wat God onder de heidenen door zijn dienst gedaan had.

²⁰En zij, dat gehoord hebbende, loofden de Heere, en zeiden tot hem: U ziet, broeder, hoevele duizenden van Joden er zijn, die geloven; en zij zijn allen ijveraars van de wet.

²¹En zij zijn aangaande u bericht, dat u al de Joden, die onder de heidenen zijn, leert van Mozes afvallen, zeggende: dat zij de kinderen niet zouden besnijden, noch naar de wijze van de wet wandelen.

²²Wat is er dan te doen? Het is volstrekt nodig, dat de menigte samenkome; want zij zullen horen, dat u gekomen bent.

²³Doe dan wat wij u zeggen: Wij hebben vier mannen, die een gelofte gedaan hebben.

²⁴Neem deze tot u, en heilig u met hen, en doe de onkosten naast hen, opdat zij het hoofd scheren mogen; en alle mogen weten, dat er niets is aan wat, waarvan zij, aangaande u, bericht zijn; maar dat u zo wandelt, dat u ook zelf de wet onderhoudt.

²⁵Maar van de heidenen, die geloven, hebben wij geschreven en goed gevonden, dat zij niets dergelijks zouden onderhouden, dan dat zij zich wachten van wat aan de afgoden geofferd is, en van bloed, en van het verstikte, en van hoererij.

²⁶Toen nam Paulus de mannen met zich, en de dag daaraan met hen geheiligd zijnde, ging hij in de tempel, en verkondigde, dat de dagen van de heiliging vervuld waren, blijvende daar, totdat voor een ieder van hen de offergave opgeofferd was.

²⁷Als nu de zeven dagen zouden voltooid worden, zagen hem de Joden van Azië in de tempel, en verontrustten al het volk, en sloegen de handen aan hem,

²⁸Roepende: U Israëlietische mannen, komt te hulp! Deze is de mens, die tegen het volk, en de wet, en deze plaats iedereen overal leert; en bovendien heeft hij ook Grieken in de tempel gebracht, en heeft deze heilige plaats ontheiligd.

²⁹Want zij hadden te voren Trofimus, de Efezier, met hem in de stad gezien, die zij meenden, dat Paulus in de tempel gebracht had.

³⁰En heel de stad kwam in roer en het volk liep samen; en zij grepen Paulus, en trokken hem buiten de tempel; en meteen werden de deuren gesloten.

³¹En als zij hem zochten te doden, kwam het gerucht tot de overste van de bende, dat geheel Jeruzalem in verwarring was.

³²Die meteen soldaten en hoofdmannen over honderd tot zich nam, en liep af naar hen toe. Zij nu, de oversten en de soldaten ziende, hielden op van Paulus te slaan.

³³Toen naderde de overste en greep hem, en beval, dat men hem met twee ketenen zou binden; en vroeg, wie hij was, en wat hij gedaan had.

³⁴En onder de menigte riep de ene dit, de andere wat anders. Maar als hij de zekerheid niet kon weten vanwege de opschudding, beval hij, dat men hem in de kazerne zou brengen.

³⁵En als hij aan de trappen gekomen was, gebeurde het, dat hij van de soldaten gedragen werd vanwege het geweld van de menigte.

³⁶Want de menigte van het volk volgde, al roepende: Weg met hem!

³⁷En als Paulus nu in de kazerne zou geleid worden, zei hij tot de overste: Is het mij geoorloofd tot u wat te spreken? En hij zei: Kent u Grieks?

³⁸Bent u dan niet de Egyptenaar, die voor deze dagen oproer verwekte, en de vier duizend moordenaars naar de woestijn uitleidde?

³⁹Maar Paulus zei: Ik ben een Joods man van Tarsen, een burger van geen onbekende stad in Cilicië, en ik bid u, laat mij toe tot het volk te spreken.

⁴⁰En als hij het toegelaten had, Paulus, staande op de trappen, wenkte met de hand tot het volk; en als er grote stilte geworden was, sprak hij hen aan in de Hebreeuwse taal, zeggende: