Handelingen 23

¹En Paulus, de ogen op de raad houdende, zei: Broeders! ik heb met alle goed geweten voor God gewandeld tot op deze dag.

²Maar de hogepriester Ananias beval degenen, die bij hem stonden, dat zij hem op de mond zouden slaan.

³Toen zei Paulus tot hem: God zal u slaan, u gewitte wand! Zit u ook om mij te oordelen naar de wet, en beveelt u, tegen de wet, dat men mij zal slaan?

⁴En die daarbij stonden, zeiden: Scheldt u de hogepriester van God?

⁵En Paulus zei: Ik wist niet, broeders! dat het de hogepriester was; want er is geschreven: De overste van uw volk zult u niet vloeken.

⁶En Paulus wetende dat het ene deel was van de Sadduceën, en het andere van de Farizeën, riep in de raad: Broeders, ik ben een Farizeër, zoon van een Farizeeër; ik word over de hoop en opstanding van de doden geoordeeld.

⁷En als hij dit gesproken had, ontstond er tweedracht tussen de Farizeën en de Sadduceën, en de menigte werd verdeeld.

⁸Want de Sadduceën zeggen, dat er geen opstanding is, noch engel, noch geest, maar de Farizeën belijden het beide.

⁹En er ontstond een groot geroep; en de Schriftgeleerden van de zijde van de Farizeën stonden op, en streden, zeggende: Wij vinden geen kwaad in deze mens; en als een geest tot hem gesproken heeft, of een engel, laat ons tegen God niet strijden.

¹⁰En als er grote tweespalt ontstaan was, de overste, vrezende, dat Paulus van hen verscheurd mocht worden, gebood, dat de soldaten zou afkomen, en hem uit het midden van hen wegrukken, en in de kazerne brengen.

¹¹En de volgenden nacht stond de Heere bij hem, en zei: Heb goede moed, Paulus, want zoals u te Jeruzalem van Mij betuigd hebt zo moet u ook te Rome getuigen.

¹²En als het dag geworden was, maakten sommigen van de Joden een complot, en vervloekten zichzelf, zeggende, dat zij noch eten noch drinken zouden, voordat zij Paulus zouden gedood hebben.

¹³En zij waren meer dan veertig, die deze eed samen gedaan hadden;

¹⁴Die gingen tot de overpriesters en de ouderlingen, en zeiden: Wij hebben onszelf met een vervloeking gebonden, niets te zullen nuttigen, voordat wij Paulus zullen gedood hebben.

¹⁵U dan nu, laat de overste weten met de raad, dat hij hem morgen tot u afbrenge, alsof u nadere kennis zou nemen van zijn zaken; en wij zijn bereid hem om te brengen, voordat hij bij u komt.

¹⁶En toen de zoon van Paulus' zus deze hinderlaag had gehoord, kwam hij daar, en ging in de kazerne, en meldde het Paulus.

¹⁷En Paulus riep tot zich één van de hoofdmannen over honderd, en zei: Leid deze jongeling heen tot de overste; want hij heeft hem iets te melden.

¹⁸Deze dan nam hem en bracht hem tot de overste, en zei: Paulus, de gevangene, heeft mij tot zich geroepen, en verzocht, dat ik deze jongeling tot u zou brengen, die u wat heeft te zeggen.

¹⁹De overste nu nam hem bij de hand, en hem apart genomen hebbende, vroeg hij: Wat is het dat u mij hebt te boodschappen?

²⁰En hij zei: De Joden zijn overeengekomen, om van u te begeren, dat u Paulus morgen in de raad zou afbrengen, alsof zij iets van hem nader zouden onderzoeken.

²¹Maar geloof hen niet; want meer dan veertig mannen uit hen leggen hem een hinderlaag, die zichzelf met een vervloeking verbonden hebben noch te eten noch te drinken, voordat zij hem zullen omgebracht hebben; en zij zijn nu gereed, verwachtende de toezegging van u.

²²De overste dan liet de jongeling gaan, hem gebiedende: Zeg niemand voort, dat u mij dat geopenbaard hebt.

²³En hij riep twee hoofdmannen over honderd tot zich, zei hij: Maak tweehonderd soldaten gereed, opdat zij naar Cesarea trekken, en zeventig ruiters, en tweehonderd schutters, tegen het derde uur in de nacht;

²⁴En laat ze zadel beesten bestellen, opdat zij Paulus daarop zetten, en behouden overbrengen tot de stadhouder Felix.

²⁵En hij schreef een brief, hebbende deze inhoud:

²⁶Claudius Lysias aan de machtigsten stadhouder Felix groetenis.

²⁷Zo deze man van de Joden gegrepen was, en van hen omgebracht zou geworden zijn, ben ik daarover gekomen met de soldaten, en heb hem hun ontnomen, bericht zijnde, dat hij een Romein is.

²⁸En willende de zaak weten, waarover zij hem beschuldigden, bracht ik hem af in hun raad;

²⁹Die ik bevond beschuldigd te worden over vragen van hun wet; maar geen beschuldiging tegen hem te zijn, die de dood of banden waard is.

³⁰En als mij te kennen gegeven was, dat door de Joden een hinderlaag tegen deze man zou worden gelegd, zo heb ik hem meteen aan u gezonden; gebiedende ook de beschuldigers voor u te zeggen, wat zij tegen hem hadden. Vaarwel.

³¹De soldaten dan, zoals hun bevolen was, namen Paulus, en brachten hem bij nacht tot Antipatris.

³²En op de andere dag, latende de ruiters met hem trekken, keerden zij opnieuw naar de kazerne.

³³Die als zij te Cesarea gekomen waren, en de brief de stadhouder overgeleverd hadden, hebben zij ook Paulus voor hem gesteld.

³⁴En de stadhouder, de brief gelezen hebbende, vroeg, uit wat provincie hij was; en verstaande, dat hij van Cilicië was,

³⁵Zei hij: Ik zal u horen, als ook uw beschuldigers hier zullen gekomen zijn. En hij beval, dat hij in het rechthuis van Herodes zou bewaard worden.