Handelingen 26

¹En Agrippa zei tot Paulus: Het is u geoorloofd voor uzelf te spreken. Toen strekte Paulus de hand uit, en verantwoordde zich zo:

²Ik acht mijzelf gelukkig, o koning Agrippa, dat ik mij vandaag voor u zal verantwoorden van alles, waarover ik van de Joden beschuldigd word;

³Allermeest, omdat ik weet, dat u kennis hebt van alle gewoonten en vragen, die onder de Joden zijn. Daarom bid ik u, dat u mij geduldig hoort.

⁴Mijn leven dan van de jeugd aan, dat van de beginne onder mijn volk te Jeruzalem geweest is, weten al de Joden;

⁵Als die van over lang mij te voren gekend hebben (als zij het wilden getuigen), dat ik, naar de nauwgezetste sekte van onze godsdienst, als een Farizeër geleefd heb.

⁶En nu sta ik, en word geoordeeld over de hoop van de belofte, die door God aan de vaders is gedaan;

⁷Tot die onze twaalf geslachten, steeds nacht en dag God dienende, verhopen te komen; over welke hoop ik, o koning Agrippa, van de Joden word beschuldigd.

⁸Wat? wordt het bij u ongelofelijk geoordeeld, dat God de doden opwekt?

⁹Ik meende werkelijk bij mijzelf, dat ik tegen de Naam van Jezus van Nazareth vele vijandige dingen moest doen.

¹⁰Dat ik ook gedaan heb te Jeruzalem, en ik heb velen van de heiligen in de gevangenissen gesloten, de macht van de overpriesters ontvangen hebbende; en als zij omgebracht werden, stemde ik het toe.

¹¹En door al de synagogen heb ik hen dikwijls gestraft, en gedwongen te lasteren; en boven mate tegen hen woedende, heb ik hen vervolgd, ook tot in de buiten landse steden.

¹²Waarover ook als ik naar Damascus reisde, met macht en last, welk ik van de overpriesters had,

¹³Zag ik, o koning, in het midden van de dag, op de weg een licht, boven de glans van de zon, van de hemel mij en degenen, die met mij reisden, omschijnende.

¹⁴En als wij allen ter aarde neergevallen waren, hoorde ik een stem, tot mij sprekende, en zeggende in de Hebreeuwse taal: Saul, Saul, wat vervolgt u Mij? Het is u hard, tegen de prikkels de hiel te slaan.

¹⁵En ik zei: Wie bent U, Heere? En Hij zei: Ik ben Jezus, Die u vervolgt.

¹⁶Maar richt u op, en sta op uw voeten; want hiertoe ben Ik u verschenen, om u te stellen tot een dienaar en getuige van de dingen, zowel die u gezien hebt als waarin Ik u nog zal verschijnen;

¹⁷Verlossende u van dit volk, en van de heidenen, tot die Ik u nu zend;

¹⁸Om hun ogen te openen, en hen te bekeren van de duisternis tot het licht, en van de macht van de satan tot God; opdat zij vergeving van de zonden ontvangen, en een erfdeel onder de geheiligden, door het geloof in Mij.

¹⁹Daarom, o koning Agrippa, ben ik dat Hemels visioen niet ongehoorzaam geweest;

²⁰Maar heb eerst degenen, die in Damascus waren, en te Jeruzalem, en in heel het land van Judea, en de heidenen verkondigd, dat zij zich zouden beteren, en tot God bekeren, en werken doen die de bekering waardig zijn.

²¹Vanwege deze zaken hebben mij de Joden in de tempel gegrepen en gepoogd om te brengen.

²²Dan, hulp van God verkregen hebbende, sta ik tot op deze dag, betuigende zowel klein als groot; niets zeggende buiten wat de profeten en Mozes gesproken hebben, dat gebeuren zou;

²³Namelijk dat de Christus lijden moest, en dat Hij, de Eerste uit de opstanding van de doden zijnde, een licht zou verkondigen deze volk, en de heidenen.

²⁴En als hij deze dingen tot verantwoording sprak, zei Festus met luide stem: U bent buiten zinnen, Paulus, de grote geleerdheid brengt u tot razernij!

²⁵Maar hij zei: Ik raas niet, machtigste Festus, maar ik spreek woorden van waarheid en van een gezond verstand;

²⁶Want de koning weet van deze dingen, tot welke ik ook vrijmoedigheid gebruikende spreek; want ik geloof niet, dat hem iets van deze dingen verborgen is; want dit is niet in een uithoek gebeurd.

²⁷Gelooft u, o koning Agrippa, de profeten? Ik weet dat u ze gelooft.

²⁸En Agrippa zei tot Paulus: U beweegt mij bijna een Christen te worden.

²⁹En Paulus zei: Ik wenste wel van God, dat, en bijna en geheellijk, niet alleen u, maar ook allen, die mij vandaag horen, werden zoals ik ben, uitgezonderd deze banden.

³⁰En als hij dit gezegd had, stond de koning op, en de stadhouder, en Bernice, en die met hen gezeten waren;

³¹En aan een zijde gegaan zijnde, spraken zij tot elkaar, zeggende: Deze mens doet niets van de dood of van de banden waard.

³²En Agrippa zei tot Festus: Deze mens kon losgelaten worden, als hij zich op de keizer niet had beroepen.