Handelingen 4

¹En terwijl zij tot het volk spraken, kwamen daarover tot hen de priesters, en de hoofdman van de tempel, en de Sadduceën;

²Zeer ontevreden zijnde, omdat zij het volk leerden, en verkondigden in Jezus de opstanding uit de doden.

³En zij sloegen de handen aan hen, en zetten ze in bewaring tot de andere dag; want het was nu avond.

⁴En velen van degenen, die het woord gehoord hadden, geloofden; en het getal van de mannen werd ongeveer vijf duizend.

⁵Op de andere dag verzamelden hun oversten en ouderlingen en Schriftgeleerden te Jeruzalem;

⁶En Annas, de hogepriester, en Kajafas, en Johannes, en Alexander, en zovelen er van het hogepriesterlijk geslacht waren.

⁷En als zij hen in het midden gesteld hadden, vroegen zij: Door wat kracht, of door wat naam hebt u dit gedaan?

⁸Toen zei Petrus, vervuld zijnde met de Heilige Geest, tot hen: U oversten van het volk, en u ouderlingen van Israël!

⁹Aangezien wij vandaag voor het gerecht worden ondervraagd over de weldaad aan een ziek mens bewezen, waardoor hij gezond geworden is;

¹⁰Zo zij u allen duidelijk, en heel het volk Israël, dat door de Naam van Jezus Christus, de Nazarener, Die u gekruist hebt, Die God van de doden heeft opgewekt, door Hem, zeg ik, staat deze hier voor u gezond.

¹¹Deze is de Steen, Die van u, de bouwers, veracht is, Die tot een hoeksteen geworden is.

¹²En de zaligheid is in geen Anderen; want er is ook onder de hemel geen andere Naam, Die onder de mensen gegeven is, door Welke wij moeten zalig worden.

¹³Zij nu, ziende de vrijmoedigheid van Petrus en Johannes, en vernemende, dat zij ongeleerde en eenvoudige mensen waren, verwonderden zich, en kenden hen, dat zij met Jezus geweest waren.

¹⁴En ziende de mens bij hen staan, die genezen was, hadden zij niets daartegen te zeggen.

¹⁵En hun geboden hebbende uit te gaan buiten de raad, overlegden zij met elkaar,

¹⁶Zeggende: Wat zullen wij deze mensen doen? Want dat er een bekend teken door hen is gedaan, is duidelijk aan allen, die te Jeruzalem wonen, en wij kunnen het niet ontkennen.

¹⁷Maar opdat het niet meer en meer onder het volk verspreid wordt, laat ons hen scherp dreigen, dat zij niet meer tot enig mens in deze Naam spreken.

¹⁸En als zij hen geroepen hadden, zeiden zij hun aan, dat zij geheel niet zouden spreken, noch leren, in de Naam van Jezus.

¹⁹Maar Petrus en Johannes, antwoordende, zeiden tot hen: Oordeel u, of het recht is voor God, u meer te horen dan God.

²⁰Want wij kunnen niet laten te spreken, wat wij gezien en gehoord hebben.

²¹Maar zij dreigden hen nog meer, en lieten ze gaan, niets vindende, hoe zij hen straffen zouden, vanwege het volk; want zij verheerlijkten allen God over wat er was gebeurd.

²²Want de mens was meer dan veertig jaar oud, aan wie dit teken van genezing was gebeurd.

²³En zij, losgelaten zijnde, kwamen tot de hun, en verkondigden al wat de overpriesters en de ouderlingen tot hen gezegd hadden.

²⁴En als deze dat hoorden, hieven zij eensgezind hun stem op tot God, en zeiden: Heere! U bent de God, Die gemaakt hebt de hemel, en de aarde, en de zee, en alle dingen, die daarin zijn.

²⁵Die door de mond van David Uw knecht, gezegd hebt: Waarom woeden de heidenen, en hebben de volken ijdele dingen bedacht?

²⁶De koningen van de aarde zijn samen opgestaan, en de oversten zijn bijeenvergaderd tegen de Heere, en tegen Zijn Gezalfde.

²⁷Want in waarheid zijn verzameld tegen Uw heilig Kind Jezus, Die U gezalfd hebt, zowel Herodes als Pontius Pilatus, met de heidenen en de volken van Israël;

²⁸Om te doen al wat Uw hand en Uw raad te voren bepaald had, dat gebeuren zou.

²⁹En nu dan, Heere, zie op hun dreigingen, en geef Uw dienaren met alle vrijmoedigheid Uw woord te spreken;

³⁰Daarin, dat U Uw hand uitstrekt tot genezing, en dat tekenen en wonderen gebeuren door de Naam van Uw heilig Kind Jezus.

³¹En als zij gebeden hadden, werd de plaats, waarin zij verzameld waren, bewogen. En zij werden allen vervuld met de Heilige Geest, en spraken het Woord van God met vrijmoedigheid.

³²En de menigte van degenen, die geloofden, was één van hart en één van ziel; en niemand zei, dat iets van wat hij had, van zichzelf was, maar alle dingen waren hun gemeenschappelijk.

³³En de apostelen gaven met grote kracht getuigenis van de opstanding van de Heere Jezus; en er was grote genade over hen allen.

³⁴Want er was ook niemand onder hen, die gebrek had; want zovelen als er bezitters waren van landen of huizen, die verkochten zij, en brachten de prijs van de verkochte goederen, en legden die aan de voeten van de apostelen.

³⁵En aan ieder werd uitgedeeld, naar dat elk nodig had.

³⁶En Joses, van de apostelen toegenaamd Barnabas (dat is, overgezet zijnde, een zoon van de troost), een Leviet, van geboorte uit Cyprus,

³⁷Aangezien hij een akker had, verkocht hij die, en bracht het geld, en legde het aan de voeten van de apostelen.