Job 11

¹Toen antwoordde Zofar, de Naämathiet, en zei:

²Zou de veelheid van de woorden niet beantwoord worden, en zou een praatzieke man recht hebben?

³Zouden uw leugens de mensen doen zwijgen, en zou u spotten, en niemand u beschamen?

⁴Want u hebt gezegd: Mijn leer is zuiver, en ik ben rein in uw ogen.

⁵Maar zeker, och, of God sprak, en Zijn lippen tegen u opende;

⁶En u bekend maakte de geheimen van de wijsheid, omdat zij dubbel zijn in wezen! Daarom weet, dat God voor u vergeet van uw ongerechtigheid.

⁷Zult u de onderzoeking Gods vinden? Zult u tot de volmaaktheid toe de Almachtige vinden?

⁸Zij is als de hoogten van de hemelen, wat kunt u doen? Dieper dan het dodenrijk, wat kunt u weten?

⁹Langer dan de aarde is haar maat, en breder dan de zee.

¹⁰Als Hij voorbijgaat, opdat Hij overlevere of vergadere, wie zal dan Hem afkeren?

¹¹Want Hij kent de ijdele mensen, en Hij ziet de ondeugd; zou Hij dan niet beschouwen?

¹²Dan zal een verstandeloos man kloekzinnig worden; hoewel de mens als het veulen van een woudezel geboren is.

¹³Als u uw hart bereid hebt, zo breid uw handen tot Hem uit.

¹⁴Als er ondeugd in uw hand is, doe die verre weg; en laat het onrecht in uw tenten niet wonen.

¹⁵Want dan zult u uw aangezicht opheffen uit de gebreken, en zult vast wezen, en niet vrezen.

¹⁶Want u zult de moeite vergeten, en haar gedenken als van de wateren, die voorbijgegaan zijn.

¹⁷Ja, uw tijd zal klaarder dan de middag oprijzen; u zult uitvliegen, als de morgenstond zult u zijn.

¹⁸En u zult vertrouwen, omdat er verwachting zal zijn; en u zult graven, gerust zult u slapen;

¹⁹En u zult neerliggen, en niemand zal u verschrikken; en velen zullen uw aangezicht smeken.

²⁰Maar de ogen van de goddelozen zullen bezwijken, en de toevlucht zal van hen vergaan; en hun verwachting zal zijn de uitblazing van de ziel.