Job 31

¹Ik heb een verbond gemaakt met mijn ogen; hoe zou ik dan acht gegeven hebben op een maagd?

²Want wat is het deel Gods van boven, of de erfenis van de Almachtige uit de hoogten?

³Is niet het verderf voor de verkeerde, ja, wat vreemds voor de werkers van de ongerechtigheid?

⁴Ziet Hij niet mijn wegen, en telt Hij niet al mijn treden?

⁵Zo ik met zinloosheid omgegaan heb, en mijn voet gesneld heeft tot bedriegerij;

⁶Hij wege mij op, in een rechte weegschaal, en God zal mijn oprechtheid weten.

⁷Zo mijn gang uit de weg geweken is, en mijn hart mijn ogen nagevolgd is, en aan mijn handen iets aankleeft;

⁸Zo moet ik zaaien, maar een ander eten, en mijn spruiten moeten uitgeworteld worden!

⁹Zo mijn hart verlokt is geweest tot een vrouw, of ik aan de deur van mijn naaste geloerd heb;

¹⁰Zo moet mijn huisvrouw met een ander malen, en anderen zich over haar krommen!

¹¹Want dat is een schandelijke daad, en het is een misdaad bij de rechters.

¹²Want dat is een vuur, dat tot de verderving toe verteert, en al mijn inkomen uitgeworteld zou hebben.

¹³Zo ik versmaad heb het recht van mijn knecht, of van mijn dienstmaagd, als zij geschil hadden met mij;

¹⁴(Want wat zou ik doen, als God opstond? En als Hij bezoeking deed, wat zou ik Hem antwoorden?

¹⁵Heeft Hij niet, Die mij in de buik maakte, hem ook gemaakt en Één ons in de baarmoeder bereid?)

¹⁶Zo ik de armen hun begeerte onthouden heb, of de ogen van de weduwe laten versmachten;

¹⁷En mijn brood alleen gegeten heb, zodat de wees daarvan niet gegeten heeft;

¹⁸(Want van mijn jeugd af is hij bij mij opgetogen, als bij een vader, en van mijn moeders buik af heb ik haar geleid;)

¹⁹Zo ik iemand heb zien omkomen, omdat hij zonder kleding was, en dat de arme geen deksel had;

²⁰Zo zijn middel mij niet gezegend heeft, toen hij van de vellen van mijn lammeren verwarmd werd;

²¹Zo ik mijn hand tegen de wees bewogen heb, omdat ik in de poort mijn hulp zag;

²²Mijn schouder valle van het schouderbeen, en mijn arm breke van zijn pijp af!

²³Want het verderf Gods was bij mij een schrik, en ik vermocht niet vanwege Zijn hoogheid.

²⁴Zo ik het goud tot mijn hoop gezet heb, of tot het fijn goud gezegd heb: U bent mijn vertrouwen;

²⁵Zo ik blij ben geweest, omdat mijn vermogen groot was, en omdat mijn hand geweldig veel verkregen had;

²⁶Zo ik het licht aangezien heb, wanneer het scheen, of de maan heerlijk voortgaande;

²⁷En mijn hart verlokt is geweest in het verborgen, dat mijn hand mijn mond gekust heeft;

²⁸Dat was ook een misdaad bij de rechter; want ik zou de God van boven verzaakt hebben.

²⁹Zo ik verblijd ben geweest in de verdrukking van mijn hater, en mij opgewekt heb, als het kwaad hem vond;

³⁰(Ook heb ik mijn gehemelte niet toegelaten te zondigen, mits door een vloek zijn ziel te begeren).

³¹Zo de mensen van mijn tent niet hebben gezegd: Och, of wij van zijn vlees hadden, wij zouden niet verzadigd worden;

³²De vreemdeling overnachtte niet op de straat; mijn deuren opende ik naar de weg;

³³Zo ik, zoals Adam, mijn overtredingen bedekt heb, door eigenliefde mijn misdaad verbergende!

³⁴Zeker, ik kon wel een grote menigte geweldig onderdrukt hebben; maar de verachtste van de huisgezinnen zou mij afgeschrikt hebben; zodat ik gezwegen zou hebben, en ter deure niet uitgegaan zijn.

³⁵Och, of ik een hadde, die mij hoorde! Zie, mijn oogmerk is, dat de Almachtige mij antwoorde, en dat mijn tegenstander een boek schrijve.

³⁶Zou ik het niet op mijn schouder dragen? Ik zou het op mij binden als een kroon.

³⁷Het getal van mijn treden zou ik hem aanwijzen; als een vorst zou ik tot hem naderen.

³⁸Zo mijn land tegen mij roept, en zijn voren samen huilen;

³⁹Zo ik zijn vermogen gegeten heb zonder geld, en de ziel van zijn akkerlieden heb doen hijgen;

⁴⁰Dat voor tarwe distelen voortkomen, en voor gerst stinkkruid! De woorden van Job hebben een einde.