Job 39

¹Zult u voor de oude leeuw roof jagen, of de graagheid van de jonge leeuwen vervullen?

²Als zij neerbuigen in de holen, en in de kuil zitten, ter loering?

³Wie bereidt de raaf haar voedsel, als haar jongen tot God schreeuwen, als zij dwalen, omdat er geen eten is?

⁴Weet u de tijd van het baren van de steengeiten? Hebt u waargenomen de arbeid van de hinden?

⁵Zult u de maanden tellen, die zij vervullen, en weet u de tijd van haar baren?

⁶(Als zij zich krommen, haar jongen met versplijting voortbrengen, haar smarten uitwerpen?

⁷Haar jongen worden kloek, worden groot door het koren; zij gaan uit, en keren niet weer daartoe.

⁸Wie heeft de woudezel vrij heengezonden, en wie heeft de banden van de wilde ezel gelost?

⁹Die Ik de wildernis tot zijn huis besteld heb, en het ziltige tot zijn woningen.

¹⁰Hij belacht het gewoel van de stad; het menigerlei getier van de drijver hoort hij niet.

¹¹Dat hij uitspeurt op de bergen, is zijn weide; en hij zoekt allerlei groensel na.

¹²Zal de eenhoorn u willen dienen? Zal hij overnachten aan uw kribbe?

¹³Zult u de eenhoorn met zijn touw aan de voren binden? Zal hij de laagten achter u eggen?

¹⁴Zult u op hem vertrouwen, omdat zijn kracht groot is, en zult u uw arbeid op hem laten?

¹⁵Zult u hem geloven, dat hij uw zaad zal teruggeven, en verzamelen tot uw dorsvloer?

¹⁶Zijn van u de verheugelijke vleugels van de pauwen? Of de veren van de ooievaar, en van de struisvogel?

¹⁷Dat zij haar eieren in de aarde laat, en in het stof die verwarmt.

¹⁸En vergeet, dat de voet die drukken kan, en de dieren van het veld die vertrappen kunnen?

¹⁹Zij verhardt zich tegen haar jongen, alsof zij de hare niet waren; haar arbeid is te vergeefs, omdat zij zonder vrees is.

²⁰Want God heeft haar van wijsheid beroofd, en heeft haar van het verstand niet medegedeeld.

²¹Als het tijd is, verheft zij zich in de hoogte; zij belacht het paard en zijn rijder.

²²Zult u het paard sterkte geven? Kunt u zijn hals met donder bekleden?

²³Zult u het beroeren als een sprinkhaan? De pracht van zijn gesnuif is een verschrikking.

²⁴Het graaft in de grond, en het is vrolijk in zijn kracht; en trekt uit, de geharnaste tegemoet.

²⁵Het belacht de vrees, en wordt niet ontsteld, en keert niet opnieuw vanwege het zwaard.

²⁶Tegen hem ratelt de pijlkoker, het vlammig ijzer van de speer en van de lans.

²⁷Met schudding en beroering slokt het de aarde op, en gelooft niet, dat het is het geluid van de bazuin.

²⁸In het volle geklank van de bazuin, zegt het: Heah! en ruikt de oorlog van verre, de donder van de vorsten en het gejuich.

²⁹Vliegt de sperwer door uw verstand, en breidt hij zijn vleugels uit naar het zuiden?

³⁰Is het naar uw bevel, dat de adelaar zich omhoog verheft, en dat hij zijn nest in de hoogte maakt?

³¹Hij woont en overnacht in de steenrots, op de scherpte van de steenrots en van de vaste plaats.

³²Van daar speurt hij het voedsel op; zijn ogen zien van verre af.

³³Ook zuipen zijn jongen bloed; en waar verslagenen zijn, daar is hij.

³⁴En JAHWEH antwoordde Job, en zei:

³⁵Is het twisten met de Almachtige onderrichten? Wie God bestraft, die antwoorde daarop.

³⁶Toen antwoordde Job JAHWEH, en zei:

³⁷Zie, ik ben te gering; wat zou ik U antwoorden? Ik leg mijn hand op mijn mond.

³⁸Eenmaal heb ik gesproken, maar zal niet antwoorden; of tweemaal, maar zal niet voortvaren.