Job 4

¹Toen antwoordde Elifaz, de Themaniet, en zei:

²Zo wij een woord opnemen tegen u, zult u verdrietig zijn? Toch wie zal zich van woorden kunnen onthouden?

³Zie, u hebt velen onderwezen, en u hebt slappe handen gesterkt;

⁴Uw woorden hebben de struikelende opgericht, en de krommende knieën hebt u vastgesteld;

⁵Maar nu komt het aan u, en u bent verdrietig; het raakt tot u, en u wordt beroerd.

⁶Was niet uw vrees voor God uw hoop, en de oprechtheid van uw wegen uw verwachting?

⁷Gedenk toch, wie is de onschuldige, die vergaan zij; en waar zijn de oprechten vernietigd?

⁸Maar zoals ik gezien heb: die ondeugd ploegen, en moeite zaaien, maaien die.

⁹Van de adem Gods vergaan zij, en van het geblaas van Zijn neus worden zij verdaan.

¹⁰De brulling van de leeuw, en de stem van de felle leeuw, en de tanden van de jonge leeuwen worden verbroken.

¹¹De oude leeuw vergaat, omdat er geen roof is, en de jongen van een oude leeuw worden verstrooid.

¹²Verder is tot mij een woord in het geheim gebracht, en mijn oor heeft een klein beetje daarvan gevat;

¹³Onder de gedachten van de visioenen in de nacht, als diepe slaap valt op de mensen;

¹⁴Kwam mij schrik en beving over, en verschrikte de veelheid van mijn beenderen.

¹⁵Toen ging voorbij mijn aangezicht een geest; hij deed het haar van mijn vlees te berge rijzen.

¹⁶Hij stond, maar ik kende zijn gedaante niet; een beeld was voor mijn ogen; er was stilte, en ik hoorde een stem, zeggende:

¹⁷Zou een mens rechtvaardiger zijn dan God? Zou een man reiner zijn dan zijn Maker?

¹⁸Zie, op Zijn knechten zou Hij niet vertrouwen; hoewel Hij in Zijn engelen klaarheid gesteld heeft.

¹⁹Hoeveel te min op degenen, die lemen huizen bewonen, waarvan de grondslag in het stof is? Zij worden verbrijzeld voor de motten.

²⁰Van de morgen tot de avond worden zij vermorzeld; zonder dat men er acht op slaat, vergaan zij in eeuwigheid.

²¹Verreist niet hun uitnemendheid met hen? Zij sterven, maar niet in wijsheid.