Johannes 11

¹En er was een zeker man ziek, genoemd Lazarus, van Bethanië, uit het dorp van Maria en haar zus Martha.

²(Maria nu was degene, die de Heere gezalfd heeft met zalf, en Zijn voeten afgedroogd heeft met haar haar; van wie de broer Lazarus ziek was.)

³Zijn zussen dan zonden tot Hem, zeggende: Heere, zie, die U liefhebt, is ziek.

⁴En Jezus, dat horende, zei: Deze ziekte is niet tot de dood, maar tot heerlijkheid van God; opdat de Zoon van God door deze verheerlijkt wordt.

⁵Jezus nu had Martha, en haar zus, en Lazarus lief.

⁶Als Hij dan gehoord had, dat hij ziek was, toen bleef Hij nog twee dagen in de plaats, waar Hij was.

⁷Daarna zei Hij verder tot de discipelen: Laat ons opnieuw naar Judea gaan.

⁸De discipelen zeiden tot Hem: Rabbi! de Joden hebben U nu onlangs gezocht te stenigen, en gaat U opnieuw daarheen?

⁹Jezus antwoordde: Zijn er niet twaalf uren in de dag? Als iemand in de dag wandelt, zo stoot hij zich niet, omdat hij het licht van deze wereld ziet;

¹⁰Maar als iemand in de nacht wandelt, zo stoot hij zich, omdat het licht in hem niet is.

¹¹Dit sprak Hij; en daarna zei Hij tot hen: Lazarus, onze vriend, slaapt; maar Ik ga heen, om hem uit de slaap op te wekken.

¹²Zijn discipelen dan zeiden: Heere, als hij slaapt, zo zal hij gezond worden.

¹³Maar Jezus had gesproken van zijn dood; maar zij meenden, dat Hij sprak van de rust van de slaap.

¹⁴Toen zei dan Jezus tot hen vrijuit: Lazarus is gestorven.

¹⁵En Ik ben blij om uwentwil, dat Ik daar niet geweest ben, opdat u geloven mag; maar laat ons tot hem gaan.

¹⁶Thomas dan, genoemd Didymus, zei tot zijn medediscipelen: Laat ons ook gaan, opdat wij met Hem sterven.

¹⁷Jezus dan, gekomen zijnde, vond, dat hij nu vier dagen in het graf geweest was.

¹⁸(Bethanië nu was nabij Jeruzalem, ongeveer vijftien stadiën van daar.)

¹⁹En velen uit de Joden waren gekomen tot Martha en Maria, opdat zij haar troosten zouden over haar broer.

²⁰Martha dan, als zij hoorde, dat Jezus kwam, ging Hem tegemoet; maar Maria bleef in huis zitten.

²¹Zo zei Martha dan tot Jezus: Heere, was U hier geweest, zo was mijn broer niet gestorven;

²²Maar ook nu weet ik, dat alles, wat U van God begeren zult, God U het geven zal.

²³Jezus zei tot haar: Uw broer zal wederopstaan.

²⁴Martha zei tot Hem: Ik weet, dat hij opstaan zal in de opstanding op de laatste dag.

²⁵Jezus zei tot haar: Ik ben de Opstanding en het Leven; die in Mij gelooft zal leven, al was hij ook gestorven;

²⁶En een ieder, die leeft, en in Mij gelooft, zal niet sterven in de eeuwigheid. Gelooft u dat?

²⁷Zij zei tot Hem: Ja, Heere; ik heb geloofd, dat U bent de Christus, de Zoon van God, Die in de wereld komen zou.

²⁸En dit gezegd hebbende, ging zij heen, en riep Maria, haar zus, in het geheim, zeggende: De Meester is daar, en Hij roept u.

²⁹Deze, als zij dat hoorde, stond haastig op, en ging tot Hem.

³⁰(Jezus nu was nog in het dorp niet gekomen, maar was op de plaats, waar Hem Martha tegemoet gekomen was.)

³¹De Joden dan, die met haar in het huis waren, en haar troostten, ziende Maria, dat zij haastig opstond en uitging, volgden haar, zeggende: Zij gaat naar het graf, opdat zij daar wene.

³²Maria dan, als zij kwam, waar Jezus was, en Hem zag, viel aan Zijn voeten, zeggende tot Hem: Heere, als U hier geweest was, zo was mijn broer niet gestorven.

³³Jezus dan, als Hij haar zag huilen, en de Joden, die met haar kwamen, ook huilen, werd zeer bewogen in de geest, en ontroerde Zichzelf;

³⁴En zei: Waar hebt u hem gelegd? Zij zeiden tot Hem: Heere, kom en zie het.

³⁵Jezus huilde.

³⁶De Joden dan zeiden: Zie, hoe lief Hij hem had!

³⁷En sommigen uit hen zeiden: Kon Hij, Die de ogen van de blinde geopend heeft, niet maken, dat ook deze niet gestorven was?

³⁸Jezus dan opnieuw in Zichzelf zeer bewogen zijnde, kwam tot het graf; en het was een grot, en een steen was daarop gelegd.

³⁹Jezus zei: Neem de steen weg. Martha, de zus van de gestorvene, zei tot Hem: Heere, hij ruikt nu al, want hij heeft vier dagen daar gelegen.

⁴⁰Jezus zei tot haar: Heb Ik u niet gezegd, dat, zo u gelooft, u de heerlijkheid van God zien zult?

⁴¹Zij namen dan de steen weg, waar de gestorvene lag. En Jezus hief de ogen omhoog, en zei: Vader, Ik dank U, dat U Mij gehoord hebt.

⁴²Maar Ik wist, dat U Mij altijd hoort; maar omwille van de menigte, die rondom staat, heb Ik dit gezegd, opdat zij zouden geloven, dat U Mij gezonden hebt.

⁴³En als Hij dit gezegd had, riep Hij met luide stem: Lazarus, kom uit!

⁴⁴En de gestorvene kwam uit, gebonden aan handen en voeten met grafdoeken, en zijn aangezicht was omwonden met een zweetdoek. Jezus zei tot hen: Ontbind hem, en laat hem heengaan.

⁴⁵Velen dan uit de Joden, die tot Maria gekomen waren, en aanschouwd hadden, wat Jezus gedaan had, geloofden in Hem.

⁴⁶Maar sommigen van hen gingen tot de Farizeeën, en zeiden tot hen, wat Jezus gedaan had.

⁴⁷De overpriesters dan en de Farizeeën verzamelden de raad, en zeiden: Wat zullen wij doen? want deze Mens doet vele tekenen.

⁴⁸Als wij Hem zo laten geworden, zij zullen allen in Hem geloven, en de Romeinen zullen komen, en wegnemen zowel onze plaats als volk.

⁴⁹En één uit hen, namelijk Kajafas, die dat jaar hogepriester was, zei tot hen: U verstaat niets;

⁵⁰En u overlegt niet, dat het ons nut is, dat een mens sterft voor het volk, en het hele volk niet verloren ga.

⁵¹En dit zei hij niet uit zichzelf; maar, zijnde hogepriester in dat jaar, profeteerde hij, dat Jezus sterven zou voor het volk;

⁵²En niet alleen voor dat volk, maar opdat Hij ook de kinderen van God, die verstrooid waren, tot één zou verzamelen.

⁵³Van die dag dan af beraadslaagden zij samen, dat zij Hem doden zouden.

⁵⁴Jezus dan wandelde niet meer vrij onder de Joden; maar ging van daar naar het land bij de woestijn, naar de stad, genoemd Efraïm, en verkeerde daar met Zijn discipelen.

⁵⁵En het pascha van de Joden was nabij, en velen uit dat land gingen op naar Jeruzalem, voor het pascha, opdat zij zichzelf reinigden.

⁵⁶Zij zochten dan Jezus, en zeiden onder elkaar, staande in de tempel: Wat denkt u? Denkt u, dat Hij niet komen zal tot het feest?

⁵⁷De overpriesters nu en de Farizeeën hadden een gebod gegeven, dat, zo iemand wist, waar Hij was, hij het zou te kennen geven, opdat zij Hem mochten vangen.