Jozua 22

¹Toen riep Jozua de Rubenieten, en de Gadieten, en de halve stam van Manasse,

²En hij zei tot hen: U hebt onderhouden alles, wat u Mozes, de knecht van JAHWEH, geboden heeft; en u bent mijn stem gehoorzaam geweest in alles, wat ik u geboden heb.

³U hebt uw broers niet verlaten nu lange tijd, tot op deze dag toe; maar u hebt waargenomen de onderhouding van de geboden van JAHWEH, uw God.

⁴En nu, JAHWEH, uw God, heeft uw broers rust gegeven, zoals Hij hun toegezegd had; keer dan nu opnieuw, en gaat u naar uw tenten, naar het land van uw bezitting, dat u Mozes, de knecht van JAHWEH, gegeven heeft aan de overzijde van de Jordaan.

⁵Alleen neemt ijverig waar te doen het gebod en de wet, die u Mozes, de knecht van JAHWEH, geboden heeft, dat u JAHWEH, uw God, liefhebt, en dat u wandelt in al Zijn wegen, en Zijn geboden houdt, en Hem aanhangt, en dat u Hem dient met uw hele hart en met uw hele ziel.

⁶Zo zegende hen Jozua, en hij liet hen gaan; en zij gingen naar hun tenten.

⁷Want aan de helft van de stam van Manasse had Mozes een erfdeel gegeven in Bazan; maar aan de andere helft daarvan gaf Jozua een erfdeel bij hun broers, aan deze zijde van de Jordaan naar het westen. Verder ook als Jozua hen liet trekken naar hun tenten, zo zegende hij hen.

⁸En hij sprak tot hen, zeggende: Keer weer tot uw tenten met veel rijkdom, en met zeer veel vee, met zilver, en met goud, en met koper, en met ijzer, en met zeer veel kleren; deel de roof van uw vijanden met uw broers.

⁹Zo keerden de kinderen van Ruben, en de kinderen van Gad, en de halve stam van Manasse opnieuw, en trokken van de Israëlieten, van Silo, dat in het land Kanaän is, om te gaan naar het land van Gilead, naar het land van hun bezitting, waarin zij bezitters gemaakt waren, naar de mond van JAHWEH, door de dienst van Mozes.

¹⁰Toen zij kwamen aan de grenzen van de Jordaan, die in het land Kanaän zijn, zo bouwden de kinderen van Ruben, en de kinderen van Gad, en de halve stam van Manasse daar een altaar aan de Jordaan, een altaar groot in het aanzien.

¹¹En de Israëlieten hoorden zeggen: Zie, de kinderen van Ruben, en de kinderen van Gad, en de halve stam van Manasse hebben een altaar gebouwd, tegenover het land Kanaän, aan de grenzen van de Jordaan, aan de zijde van de Israëlieten.

¹²Als de Israëlieten dit hoorden, zo verzamelde de hele gemeenschap van de Israëlieten te Silo, dat zij tegen hen optogen met een leger.

¹³En de Israëlieten zonden aan de kinderen van Ruben, en aan de kinderen van Gad, en aan de halve stam van Manasse, in het land Gilead, Pinehas, de zoon van Eleazar, de priester;

¹⁴En tien vorsten met hem, van ieder vaderlijk huis één vorst, uit al de stammen van Israël; en zij waren een ieder een hoofd van het huis van hun vaders over de duizenden van Israël.

¹⁵Toen zij tot de kinderen van Ruben, en tot de kinderen van Gad, en tot de halve stam van Manasse kwamen, in het land Gilead, zo spraken zij met hen, zeggende:

¹⁶Zo spreekt de hele gemeente van JAHWEH: Wat overtreding is dit, waarmee u overtreden hebt tegen de God van Israël, vandaag afkerende van achter JAHWEH, mits dat u een altaar voor u gebouwd hebt, om vandaag tegen JAHWEH opstandig te zijn?

¹⁷Is ons de ongerechtigheid van Peor te weinig, waarvan wij niet gereinigd zijn tot op deze dag, hoewel de plaag in de vergadering van JAHWEH geweest is?

¹⁸Omdat u zich vandaag van achter JAHWEH afkeert, het zal dan gebeuren, als u vandaag opstandig bent tegen JAHWEH, zo zal Hij Zich morgen enorm vertoornen tegen de hele gemeente van Israël.

¹⁹Maar toch, als het land van uw bezitting onrein is, komt over in het land van de bezitting van JAHWEH, waar de tabernakel van JAHWEH woont, en neemt bezitting in het midden van ons; maar wees niet opstandig tegen JAHWEH, en wees ook niet opstandig tegen ons, een altaar voor u bouwende, naast het altaar van JAHWEH, onze God.

²⁰Heeft niet Achan, de zoon van Zerah, overtreding begaan met het verbannene, en kwam er niet een toorn over de hele gemeenschap van Israël? En die man stierf niet alleen in zijn ongerechtigheid.

²¹Toen antwoordden de kinderen van Ruben, en de kinderen van Gad, en de halve stam van Manasse, en zij spraken met de hoofden van de duizenden van Israël:

²²De God van de goden, JAHWEH, de God van de goden, JAHWEH, Die weet het; Israël zelf zal het ook weten! Is het door opstandigheid, of is het door overtreding tegen JAHWEH, zo behoudt ons vandaag niet;

²³Dat wij ons een altaar zouden gebouwd hebben, om ons van achter JAHWEH af te keren, of om brandoffer en voedseloffer daarop te offeren, of om dankoffer daarop te doen, zo eise het JAHWEH.

²⁴En zo wij dit niet uit zorg vanwege deze zaak gedaan hebben, zeggende: Morgen mochten uw kinderen tot onze kinderen spreken, zeggende: Wat hebt u met JAHWEH, de God van Israël, te doen?

²⁵JAHWEH heeft immers de Jordaan tot grens gezet tussen ons en tussen u, u, kinderen van Ruben, en u, kinderen van Gad! u hebt geen deel aan JAHWEH. Zo mochten uw kinderen onze kinderen doen ophouden, dat zij JAHWEH niet vreesden.

²⁶Daarom zeiden wij: Laat ons toch voor ons maken, bouwende een altaar, niet ten brandoffer, noch ten offer.

²⁷Maar dat het een getuige zij tussen ons en tussen u, en tussen onze geslachten na ons, opdat wij de dienst van JAHWEH voor Zijn aangezicht dienen mochten met onze brandoffers, en met onze slachtoffers, en met onze dankoffers; en dat uw kinderen tot onze kinderen morgen niet zeggen: U hebt geen deel aan JAHWEH.

²⁸Daarom zeiden wij: Wanneer het gebeurt, dat zij morgen [zo] tot ons en tot onze geslachten zeggen zullen; zo zullen wij zeggen: Zie de gedaante van het altaar van JAHWEH, dat onze vaders gemaakt hebben, niet ten brandoffer, noch ten offer; maar het is een getuige tussen ons en tussen u.

²⁹Het zij verre van ons, dat wij zouden opstandig zijn tegen JAHWEH, of dat wij te deze dage ons van achter JAHWEH afkeren zouden, bouwende een altaar ten brandoffer, ten voedseloffer, of ten slachtoffer, naast het altaar van JAHWEH, onze God, dat voor Zijn tabernakel is.

³⁰Toen de priester Pinehas, en de oversten van de vergadering, en de hoofden van de duizenden van Israël, die bij hem waren, de woorden hoorden, die de kinderen van Ruben, en de kinderen van Gad, en de kinderen van Manasse gesproken hadden, zo was het goed in hun ogen.

³¹En Pinehas, de zoon van de priester Eleazar, zei tot de kinderen van Ruben, en tot de kinderen van Gad, en tot de kinderen van Manasse: Vandaag weten wij, dat JAHWEH in het midden van ons is, omdat u deze overtreding tegen JAHWEH niet begaan hebt; toen hebt u de Israëlieten verlost uit de hand van JAHWEH.

³²En Pinehas, de zoon van de priester Eleazar, keerde opnieuw met de oversten van de kinderen van Ruben, en van de kinderen van Gad, uit het land Gilead, naar het land Kanaän, tot de Israëlieten; en zij brachten hun antwoord weer;

³³Het antwoord nu was goed in de ogen van de Israëlieten, en de Israëlieten loofden God, en zeiden niet [meer] van tegen hen op te trekken met een leger, om het land te verderven, waarin de kinderen van Ruben en de kinderen van Gad woonden.

³⁴En de kinderen van Ruben en de kinderen van Gad noemden dat altaar: Dat het een getuige zij tussen ons, dat God JAHWEH is.