Jubileeën 14

¹En na deze dingen, in het vierde jaar van deze week, in de nieuwe maan van de derde maand, kwam het woord van God tot Abram in een droom, zeggende: Vrees niet, Abram; Ik ben uw schild, en uw loon zal zeer groot zijn.

²En hij zei: Heere, Heere, wat zult U mij geven? Ik ga immers heen zonder kinderen, en de zoon van Maseq, mijn dienstmaagd, dat is Damascus Eliëzer, hij zal mij erven; en aan mij hebt U geen zaad gegeven; geef mij zaad.

³En Hij zei tot hem: Deze zal u niet erven, maar hij die uit uw lichaam voortkomt, die zal u erven.

⁴En Hij leidde hem naar buiten en zei tot hem: Zie op naar de hemel en tel de sterren, als u ze tellen kunt.

⁵En hij zag naar de hemel en zag de sterren, en Hij zei tot hem: Zo zal uw zaad zijn.

⁶En hij geloofde God, en het werd hem tot gerechtigheid gerekend.

⁷En Hij zei tot hem: Ik ben God, die u uitgeleid heeft van Ur van de Chaldeeën, om u het land van de Kanaänieten te geven tot een bezitting tot in eeuwigheid, en om u tot God te zijn, en aan uw zaad na u.

⁸En hij zei: Heere, Heere, waaraan zal ik weten dat ik het beërven zal?

⁹En Hij zei tot hem: Neem Mij een vaars van drie jaar, en een geit van drie jaar, en een ram van drie jaar, en een tortelduif en een jonge duif.

¹⁰En hij nam dit alles in het midden van de maand; en hij verbleef bij de eik van Mamre, die dicht bij Hebron is.

¹¹En hij bouwde daar een altaar, en hij slachtte dit alles, en goot hun bloed op het altaar, en deelde hen middendoor, en legde hun delen tegenover elkander, elk tegenover het andere; maar de vogels deelde hij niet.

¹²En de vogels daalden neer op de stukken, en Abram weerde hen, en liet niet toe dat de vogels hen aanraakten.

¹³En het gebeurde, toen de zon onderging, dat een verschrikking op Abram viel, en zie, een grote donkere ontzetting viel op hem, en tot Abram werd gezegd: Weet zeker, dat uw zaad een vreemdeling zal zijn in een vreemd land, en men zal hen dienstbaar maken en verdrukken, vierhonderd jaar.

¹⁴En ook het volk waaraan zij dienstbaar zullen zijn, Ik zal voor hen richten.

¹⁵En u zult tot uw vaderen gaan in vrede, en u zult begraven worden in goede ouderdom.

¹⁶En in het vierde geslacht zullen zij hierheen terugkeren, want de zonde van de Amorieten is tot nu toe nog niet vol geworden.

¹⁷En hij ontwaakte uit de slaap en stond op, en de zon was ondergegaan, en er was een vlam, en zie, een oven rookte, en een vlam van vuur ging tussen de stukken door.

¹⁸En op die dag sloot God een verbond met Abram, zeggende: Aan uw zaad zal Ik dit land geven, van de rivier van Egypte tot aan de grote rivier, de rivier de Eufraat, aan de Keneëten en de Kenizzieten en de Kadmonieten en de Ferezieten en de Refaïeten en de Fakorieten en de Hevieten.

¹⁹En de dag ging voorbij, en hij offerde.

²⁰En in deze nacht sloten wij een verbond met Abram, zoals het verbond dat wij in deze maand met Noach gesloten hadden.

²¹En Abram verheugde zich en maakte dit alles bekend aan Sarai, zijn vrouw.

²²En Sarai gaf Abram, haar man, raad, en zei tot hem: Ga in tot Hagar, mijn dienstmaagd, de Egyptische; misschien zal ik uit haar voor u zaad bouwen.

²³En Abram hoorde naar de stem van Sarai, zijn vrouw, en zei tot haar: Doe zo.

²⁴En hij ging tot haar in, en zij werd zwanger en baarde een zoon.