Lukas 10

¹En na deze stelde de Heere nog andere zeventig, en zond hen heen voor Zijn aangezicht, twee en twee, in iedere stad en plaats, daar Hij komen zou.

²Hij zei dan tot hen: De oogst is wel groot, maar de arbeiders zijn weinig; daarom, bidt de Heere van de oogst, dat Hij arbeiders in Zijn oogst uitstote.

³Ga heen; zie, Ik zend u als lammeren in het midden van de wolven.

⁴Draag geen beurs, noch reiszak, noch schoenen; en groet niemand op de weg.

⁵En in wat huis u zult ingaan, zegt eerst: Vrede zij deze huize!

⁶En als daar een zoon van de vrede is, zo zal uw vrede op hem rusten; maar als niet, zo zal uw vrede tot u terugkeren.

⁷En blijft in dat huis, etende en drinkende, wat van hen voorgezet wordt; want de arbeider is zijn loon waard; ga niet over van het ene huis in het andere huis.

⁸En in wat stad u zult ingaan, en zij u ontvangen, eet wat u voorgezet wordt.

⁹En geneest de zieken, die daarin zijn, en zegt tot hen: Het Koninkrijk van God is nabij u gekomen.

¹⁰Maar in wat stad u zult ingaan, en zij u niet ontvangen, uitgaande op haar straten, zo zegt:

¹¹Ook het stof, dat uit uw stad aan ons kleeft, schudden wij af op u; toch zo weet dit, dat het Koninkrijk van God nabij u gekomen is.

¹²En Ik zeg u, dat het die van Sodom verdragelijker wezen zal in die dag, dan die stad.

¹³Wee u, Chorazin, wee u, Bethsaïda, want zo in Tyrus en Sidon de krachten gebeurd waren, die in u gebeurd zijn, zij zouden vroeger, in zak en as zittende, zich bekeerd hebben.

¹⁴Maar het zal Tyrus en Sidon verdragelijker zijn in het oordeel, dan u.

¹⁵En u, Kapernaüm, die tot de hemel toe verhoogd bent, u zult tot de hel toe neergestoten worden.

¹⁶Wie u hoort, die hoort Mij; en wie u verwerpt, die verwerpt Mij; en wie Mij verwerpt, die verwerpt Degene, Die Mij gezonden heeft.

¹⁷En de zeventigen zijn teruggekeerd met blijdschap, zeggende: Heere, ook de demonen zijn ons onderworpen, in Uw Naam.

¹⁸En Hij zei tot hen: Ik zag de satan, als een bliksem, uit de hemel vallen.

¹⁹Zie, Ik geve u de macht, om op slangen en schorpioenen te treden, en over alle kracht van de vijand; en geen ding zal u enigszins beschadigen.

²⁰Maar verblijdt u daarin niet, dat de geesten u onderworpen zijn; maar verblijdt u veel meer, dat uw namen geschreven zijn in de hemelen.

²¹In dat uur verheugde Zich Jezus in de geest, en zei: Ik dank U, Vader! Heere van de hemel en van de aarde; dat U deze dingen voor de wijzen en verstandigen verborgen hebt, en hebt dezelfde de kinderen geopenbaard; ja, Vader, want zo is geweest het welbehagen voor U.

²²Alle dingen zijn Mij van Mijn Vader overgegeven; en niemand weet, wie de Zoon is, dan de Vader; en wie de Vader is, dan de Zoon, en die het de Zoon zal willen openbaren.

²³En Zich kerende naar de discipelen, zei Hij tot hen alleen: Zalig zijn de ogen, die zien, wat u ziet.

²⁴Want Ik zeg u, dat vele profeten en koningen hebben begeerd te zien, wat u ziet, en hebben het niet gezien; en te horen, wat u hoort, en hebben het niet gehoord.

²⁵En ziet, een zeker wetgeleerde stond op, Hem verzoekende, en zeggende: Meester, wat doende zal ik het eeuwige leven beërven?

²⁶En Hij zei tot hem: Wat is in de wet geschreven? Hoe leest u?

²⁷En hij, antwoordende, zei: U zult de Heere, uw God, liefhebben, uit geheel uw hart, en uit geheel uw ziel, en uit geheel uw kracht, en uit geheel uw verstand; en uw naaste als uzelf.

²⁸En Hij zei tot hem: U hebt recht geantwoord; doe dat, en u zult leven.

²⁹Maar hij, willende zichzelf rechtvaardigen, zei tot Jezus: En wie is mijn naaste?

³⁰En Jezus, antwoordende, zei: Een zeker mens kwam af van Jeruzalem naar Jericho, en viel onder de moordenaars, die, hem ook uitgetogen, en daartoe zware slagen gegeven hebbende, heengingen, en lieten hem half dood liggen.

³¹En bij geval kwam een zeker priester dezelfde weg af, en hem ziende, ging hij tegenover hem voorbij.

³²En evenzo ook een Leviet, als hij was bij die plaats, kwam hij, en zag hem, en ging tegenover hem voorbij.

³³Maar een zeker Samaritaan, reizende, kwam ongeveer hem, en hem ziende, werd hij met innerlijke ontferming bewogen.

³⁴En hij, tot hem gaande, verbond zijn wonden, gietende daarin olie en wijn; en hem heffende op zijn eigen beest, voerde hem in de herberg en verzorgde hem.

³⁵En op de andere dag weggaande, haalde hij twee penningen tevoorschijn, en gaf ze de waard, en zei tot hem: Draag zorg voor hem: en zo wat u meer aan hem ten koste zult leggen, dat zal ik u wedergeven, als ik wederkom.

³⁶Wie dan van deze drie denkt u de naaste geweest te zijn van degene, die onder de moordenaars gevallen was?

³⁷En hij zei: Die barmhartigheid aan hem gedaan heeft. Zo zei dan Jezus tot hem: Ga heen, en doe u evenzo.

³⁸En het gebeurde, als zij reisden, dat Hij kwam in een plaats; en een zekere vrouw, met de naam Martha, ontving Hem in haar huis.

³⁹En deze had een zus, genoemd Maria, die ook, zittende aan de voeten van Jezus, Zijn woord hoorde.

⁴⁰Maar Martha was zeer bezig met veel dienens, en daarbij komende, zei zij: Heere, trekt U Zich dat niet aan, dat mijn zus mij alleen laat dienen? Zeg dan haar, dat zij mij helpe.

⁴¹En Jezus, antwoordende, zei tot haar: Martha, Martha, u maakt zich zorgen en ontrust u over vele dingen;

⁴²Maar een ding is nodig; maar Maria heeft het goede deel uitgekozen, dat van haar niet zal weggenomen worden.