Lukas 14

¹En het gebeurde, als Hij gekomen was in het huis van één van de oversten van de Farizeën, op de sabbat, om brood te eten, dat zij scherp op Hem letten.

²En ziet, er was een zeker waterzuchtig mens voor Hem.

³En Jezus, antwoordende, zei tot de wetgeleerden en Farizeën, en sprak: Is het ook geoorloofd op de sabbat gezond te maken?

⁴Maar zij zwegen stil. En Hij nam hem, en genas hem, en liet hem gaan.

⁵En Hij, hun antwoordende, zei: Wie van u zal, als zijn ezel of os in een put valt, hem er niet meteen uittrekken op de dag van de sabbat?

⁶En zij konden Hem daarop niet weer antwoorden.

⁷En Hij zei tot de genodigden een gelijkenis, beschouwende, hoe zij de vooraanzittingen verkozen; zeggende tot hen:

⁸Wanneer u van iemand ter bruiloft uitgenodigd zult zijn, zo zet u niet in de eerste zitplaats; opdat niet misschien één waardiger dan u van hem uitgenodigd zij;

⁹En hij, komende, die u en hem uitgenodigd heeft, tot u zeg: Geef deze plaats; en u dan zou beginnen met schaamte de laatste plaats te houden.

¹⁰Maar wanneer u uitgenodigd zult zijn, ga heen en zet u in de laatste plaats; opdat, wanneer hij komt, die u uitgenodigd heeft, hij tot u zeg: Vriend, ga hoger op. Dan zal het u eer zijn voor degenen, die met u aanzitten.

¹¹Want een ieder die zichzelf verhoogt, zal vernederd worden; en die zichzelf vernedert, zal verhoogd worden.

¹²En Hij zei ook tot degene die Hem uitgenodigd had: Wanneer u een middagmaal of avondmaal zult houden, zo roep niet uw vrienden, noch uw broers, noch uw familieleden, noch uw rijke geburen; opdat ook dezelfde u niet te eniger tijd wedernoden, en u vergelding gebeure.

¹³Maar wanneer u een maaltijd zult houden, zo nood armen, verminkten, kreupelen, blinden;

¹⁴En u zult zalig zijn, omdat zij niet hebben, om u te vergelden; want het zal u vergolden worden in de opstanding van de rechtvaardigen.

¹⁵En als één van degenen, die mee aanzaten, deze dingen hoorde, zei hij tot Hem: Zalig is hij, die brood eet in het Koninkrijk van God.

¹⁶Maar Hij zei tot hem: Een zeker mens bereidde een groot avondmaal, en hij nodigde er velen.

¹⁷En hij zond zijn dienaar uit op het moment van het avondmaal, om de genodigden te zeggen: Kom, want alle dingen zijn nu gereed.

¹⁸En zij begonnen allen zich eensgezind te verontschuldigen. De eerste zei tot hem: Ik heb een akker gekocht, en het is nodig, dat ik uitga, en hem bezie; ik bid u, houd mij voor verontschuldigd.

¹⁹En een ander zei: Ik heb vijf juk ossen gekocht, en ik ga heen, om die te beproeven; ik bid u, houd mij voor verontschuldigd.

²⁰En een ander zei: Ik heb een vrouw getrouwd, en daarom kan ik niet komen.

²¹En dezelfde dienaar weer gekomen zijnde, boodschapte deze dingen zijn heer. Toen werd de heer van het huis boos, en zei tot zijn dienaar: Ga haastig uit in de straten en wijken van de stad, en breng de armen, en verminkten, en kreupelen, en blinden hier in.

²²En de dienaar zei: Heere, het is gebeurd, zoals u bevolen hebt, en nog is er plaats.

²³En de heer zei tot de dienaar: Ga uit in de wegen en heggen; en dwing ze in te komen, opdat mijn huis vol worde;

²⁴Want ik zeg u, dat niemand van die mannen, die uitgenodigd waren, mijn avondmaal smaken zal.

²⁵En vele menigten gingen met Hem; en Hij, Zich omkerende, zei tot hen:

²⁶Als iemand tot Mij komt en niet haat zijn vader, en moeder, en vrouw, en kinderen, en broers, en zussen, ja, ook zelfs zijn eigen leven, die kan Mijn discipel niet zijn.

²⁷En wie zijn kruis niet draagt, en Mij navolgt, die kan Mijn discipel niet zijn.

²⁸Want wie van u, die een toren wil bouwen, zit niet eerst neer, en overrekent de kosten, of hij ook heeft, wat tot voltooiing nodig is?

²⁹Opdat niet misschien, als hij het fundament gelegd heeft, en niet kan voltooien, allen, die het zien, hem beginnen te bespotten.

³⁰Zeggende: Deze mens heeft begonnen te bouwen, en heeft niet kunnen voltooien.

³¹Of wat koning, gaande naar de oorlog, om tegen een andere koning te slaan, zit niet eerst neer, en beraadslaagt, of hij machtig is met tien duizend te ontmoeten degene, die met twintig duizend tegen hem komt?

³²Anders zendt hij gezanten uit, terwijl degene nog verre is, en begeert, wat tot vrede dient.

³³Zo dan ieder van u, die niet verlaat alles, wat hij heeft, die kan Mijn discipel niet zijn.

³⁴Het zout is goed; maar als het zout smakeloos geworden is, waarmee zal het smakelijk gemaakt worden?

³⁵Het is noch tot het land, noch tot de mesthoop bekwaam; men werpt het weg. Wie oren heeft, om te horen, die hore.