Lukas 15

¹En al de tollenaars en de zondaars naderden tot Hem, om Hem te horen.

²En de Farizeën en de Schriftgeleerden morden, zeggende: Deze ontvangt de zondaars, en eet met hen.

³En Hij sprak tot hen deze gelijkenis, zeggende:

⁴Wat mens onder u, hebbende honderd schapen; en één van die verliezende, verlaat niet de negen en negentig in de woestijn, en gaat naar het verlorene, totdat hij hetzelfde vinde?

⁵En als hij het gevonden heeft, legt hij het op zijn schouders, verblijd zijnde.

⁶En te huis komende, roept hij de vrienden en de buren samen, zeggende tot hen: Wees blij met mij; want ik heb mijn schaap gevonden, dat verloren was.

⁷Ik zeg u, dat er zo blijdschap zal zijn in de hemel over een zondaar, die zich bekeert, meer dan over negen en negentig rechtvaardigen, die de bekering niet nodig hebben.

⁸Of wat vrouw, hebbende tien penningen, als zij een penning verliest, ontsteekt niet een kaars, en keert het huis met bezemen, en zoekt ijverig, totdat zij die vindt?

⁹En als zij die gevonden heeft, roept zij de vriendinnen en de buurvrouwen samen, zeggende: Wees blij met mij; want ik heb de penning gevonden, die ik verloren had.

¹⁰Zo, zeg Ik u, is er blijdschap voor de engelen van God over een zondaar, die zich bekeert.

¹¹En Hij zei: Een zeker mens had twee zonen.

¹²En de jongste van hen zei tot de vader: Vader, geef mij het deel van het goed, dat mij toekomt. En hij deelde hun het goed.

¹³En niet vele dagen daarna, de jongste zoon, alles bijeenvergaderd hebbende, is weggereisd in een ver gelegen land, en heeft daar zijn goed doorgebracht, levende overdadig.

¹⁴En als hij het alles verteerd had, werd er een grote hongersnood in dat land, en hij begon gebrek te lijden.

¹⁵En hij ging heen, en voegde zich bij één van de burgers van dat land; en die zond hem op zijn land om de zwijnen te weiden.

¹⁶En hij begeerde zijn buik te vullen met het varkensvoer dat de zwijnen aten; en niemand gaf het hem.

¹⁷En tot zichzelf gekomen zijnde, zei hij: Hoe vele dagloners van mijn vader hebben overvloed van brood, en ik verga van honger!

¹⁸Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan, en ik zal tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen de Hemel, en voor u;

¹⁹En ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden; maak mij als één van uw dagloners.

²⁰En opstaande ging hij naar zijn vader. En als hij nog ver van hem was, zag hem zijn vader, en werd met innerlijke ontferming bewogen; en toe lopende, viel hem om zijn hals, en kuste hem.

²¹En de zoon zei tot hem: Vader, ik heb gezondigd tegen de Hemel, en voor u, en ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden.

²²Maar de vader zei tot zijn dienaren: Breng hier voor het beste kleed, en doet het hem aan, en geeft hem een ring aan zijn hand, en schoenen aan de voeten;

²³En brengt het gemeste kalf, en slacht het; en laat ons eten en vrolijk zijn.

²⁴Want deze mijn zoon was dood, en is weer levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden! En zij begonnen vrolijk te zijn.

²⁵En zijn oudste zoon was in het veld; en als hij kwam, en het huis naderde, hoorde hij het gezang en de reidans,

²⁶En tot zich geroepen hebbende één van de knechten, vroeg wat dat mocht zijn.

²⁷En deze zei tot hem: Uw broer is gekomen, en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem gezond weer ontvangen heeft.

²⁸Maar hij werd boos, en wilde niet ingaan. Zo ging dan zijn vader uit, en bad hem.

²⁹Maar hij, antwoordende, zei tot de vader: Zie, ik die u nu zo vele jaren, en heb nooit uw gebod overtreden, en u hebt mij nooit een bokje gegeven, opdat ik met mijn vrienden mocht vrolijk zijn.

³⁰Maar als deze uw zoon gekomen is, die uw goed met hoeren doorgebracht heeft, zo hebt u hem het gemeste kalf geslacht.

³¹En hij zei tot hem: Kind, u bent altijd bij mij, en al het mijne is van U.

³²Men behoorde dan vrolijk en blij te zijn; want deze uw broer was dood, en is weer levend geworden; en hij was verloren, en is gevonden.