Lukas 16

¹En Hij zei ook tot Zijn discipelen: Er was een zeker rijk mens, die een rentmeester had; en deze werd bij hem aangeklaagd, als die zijn goederen doorbracht.

²En hij riep hem, en zei tot hem: Hoe hoor ik dit van u? Geef rekenschap van uw rentmeesterschap; want u zult niet meer kunnen rentmeester zijn.

³En de rentmeester zei bij zichzelf: Wat zal ik doen, omdat mijn heer dit rentmeesterschap van mij neemt? Graven kan ik niet; te bedelen schaam ik mij.

⁴Ik weet, wat ik doen zal, opdat, wanneer ik van het rentmeesterschap afgezet zal wezen, zij mij in hun huizen ontvangen.

⁵En hij riep tot zich ieder van de schuldenaars van zijn heer, en zei tot de eerste: Hoeveel bent u mijn heer schuldig?

⁶En hij zei: Honderd kruiken olie. En hij zei tot hem: Neem uw handschrift, en nederzittende, schrijf haastig vijftig.

⁷Daarna zei hij tot een anderen: En u, hoeveel bent u schuldig? En hij zei: Honderd mudden tarwe. En hij zei tot hem: Neem uw handschrift, en schrijf tachtig.

⁸En de heer prees de onrechtvaardige rentmeester, omdat hij gewiekst gehandeld had; want de kinderen van deze wereld zijn gewiekster, dan de kinderen van het licht, in hun geslacht.

⁹En Ik zeg u: Maak uzelf vrienden uit de onrechtvaardige mammon, opdat, wanneer u ontbreken zal, zij u mogen ontvangen in de eeuwige tenten.

¹⁰Die getrouw is in het minste, die is ook in het grote getrouw; en die in het minste onrechtvaardig is, die is ook in het grote onrechtvaardig.

¹¹Zo u dan in de onrechtvaardige mammon niet getrouw bent geweest, wie zal u het ware vertrouwen?

¹²En zo u in van een ander goed niet getrouw bent geweest, wie zal u het uwe geven?

¹³Geen huisknecht kan twee heren dienen; want of hij zal de één haten, en de anderen liefhebben, of hij zal de één aanhangen, en de anderen verachten; u kunt God niet dienen en de mammon.

¹⁴En al deze dingen hoorden ook de Farizeën, die geldgierig waren, en zij beschimpten Hem.

¹⁵En Hij zei tot hen: U bent het, die uzelf rechtvaardigt voor de mensen; maar God kent uw harten; want dat hoog is onder de mensen, is een gruwel voor God.

¹⁶De wet en de profeten zijn tot op Johannes; van die tijd af wordt het Koninkrijk van God verkondigd, en ieder doet geweld op hetzelfde.

¹⁷En het is gemakkelijker, dat de hemel en de aarde voorbijgaan, dan dat één tittel van de wet wegvalt.

¹⁸Een ieder die zijn vrouw verlaat, en een andere trouwt, die doet overspel; en een ieder die de verlatene van de man trouwt, die doet ook overspel.

¹⁹En er was een zeker rijk mens, en was gekleed met purper en zeer fijn lijnwaad, levende allen dag vrolijk en prachtig.

²⁰En er was een zeker bedelaar, met de naam Lazarus, die lag voor zijn poort vol zweren;

²¹En begeerde verzadigd te worden van de kruimkens, die van de tafel van de rijken vielen; maar ook de honden kwamen en lekten zijn zweren.

²²En het gebeurde, dat de bedelaar stierf, en van de engelen gedragen werd in de schoot van Abraham.

²³En de rijke stierf ook, en werd begraven. En als hij in de hel zijn ogen ophief, zijnde in de pijn, zag hij Abraham van verre, en Lazarus in zijn schoot.

²⁴En hij riep en zei: Vader Abraham, ontferm u mijn, en zend Lazarus, dat hij het uiterste van zijn vinger in het water dope, en verkoele mijn tong; want ik lijde smarten in deze vlam.

²⁵Maar Abraham zei: Kind, gedenk, dat u uw goed ontvangen hebt in uw leven, en Lazarus evenzo het kwade; en nu wordt hij vertroost, en u lijdt smarten.

²⁶En boven dit alles, tussen ons en u is een grote klove gevestigd, zodat degenen, die van hier tot u willen overgaan, niet zouden kunnen, noch ook die daar zijn, van daar tot ons overkomen.

²⁷En hij zei: Ik bid u dan, vader, dat u hem zendt tot het huis van mijn vader;

²⁸Want ik heb vijf broers; dat hij hun dit betuige, opdat ook zij niet komen in deze plaats van de pijniging.

²⁹Abraham zei tot hem: Zij hebben Mozes en de profeten, dat zij die horen.

³⁰En hij zei: Nee, vader Abraham, maar zo iemand van de doden tot hen heenging, zij zouden zich bekeren.

³¹Maar Abraham zei tot hem: Als zij Mozes en de profeten niet horen, zo zullen zij ook, al waren het, dat er iemand uit de doden opstond, zich niet laten gezeggen.