Lukas 20

¹En het gebeurde in één van die dagen, als Hij in de tempel het volk leerde, en het Evangelie verkondigde, dat de overpriesters, en Schriftgeleerden, met de ouderlingen daarover kwamen,

²En spraken tot Hem zeggende: Zeg ons, door wat macht U deze dingen doet; of wie Hij is, Die U deze macht heeft gegeven?

³En Hij, antwoordende, zei tot hen: Ik zal u ook een woord vragen, en zegt Mij:

⁴De doop van Johannes, was die uit de Hemel, of uit de mensen?

⁵En zij overlegden onder zich, zeggende: Als wij zeggen: Uit de Hemel; zo zal Hij zeggen: Waarom hebt u dan hem niet geloofd?

⁶En als wij zeggen: Uit de mensen; zo zal ons al het volk stenigen; want zij houden voor zeker, dat Johannes een profeet was.

⁷En zij antwoordden, dat zij niet wisten, vanwaar die was.

⁸En Jezus zei tot hen: Zo zeg Ik u ook niet, door wat macht Ik deze dingen doe.

⁹En Hij begon tot het volk deze gelijkenis te zeggen: Een zeker mens plantte een wijngaard, en hij verhuurde die aan landbouwers, en trok een langen tijd buiten 's lands.

¹⁰En als het de tijd was, zond hij tot de landbouwers een dienaar, opdat zij hem van de vrucht van de wijngaard geven zouden; maar de landbouwers sloegen dezelfde, en zonden hem leeg heen.

¹¹En opnieuw zond hij nog een andere dienaar; maar ook die geslagen en smadelijk behandeld hebbende, zonden zij hem leeg heen.

¹²En opnieuw zond hij nog een derden; maar zij verwondden ook deze, en wierpen hem uit.

¹³En de heer van de wijngaard zei: Wat zal ik doen? Ik zal mijn geliefde zoon zenden; mogelijk deze ziende, zullen zij hem ontzien.

¹⁴Maar als de landbouwers hem zagen, overlegden zij onder elkaar, en zeiden: Deze is de erfgenaam; kom, laat ons hem doden, opdat de erfenis onze worde.

¹⁵En als zij hem buiten de wijngaard uitgeworpen hadden, doodden zij hem. Wat zal dan de heer van de wijngaard hun doen?

¹⁶Hij zal komen en deze landbouwers verderven, en zal de wijngaard aan anderen geven. En als zij dat hoorden, zeiden zij: Volstrekt niet!

¹⁷Maar Hij zag hen aan, en zei: Wat is dan dit, dat geschreven staat: De steen, die de bouwers verworpen hebben, deze is tot een hoeksteen geworden?

¹⁸Een ieder die op die steen valt, zal verpletterd worden, en op wie hij valt, die zal hij vermorzelen.

¹⁹En de overpriesteren en de Schriftgeleerden zochten op dat moment de handen aan Hem te slaan; maar zij vreesden het volk; want zij verstonden, dat Hij deze gelijkenis tegen hen gesproken had.

²⁰En zij namen Hem waar, en zonden spionnen uit, die zichzelf veinsden rechtvaardig te zijn; opdat zij Hem in Zijn rede vangen mochten, om Hem aan de heerschappij en de macht van de stadhouder over te leveren.

²¹En zij vraagden Hem, zeggende: Meester, wij weten, dat U recht spreekt en leert, en de persoon niet aanneemt, maar de weg van God leert in van de waarheid.

²²Is het ons geoorloofd de keizer schatting te geven, of niet?

²³En Hij, hun sluwheid bemerkte, zei tot hen: Wat verzoekt u Mij?

²⁴Toon Mij een penning; wiens beeld en opschrift heeft hij? En zij, antwoordende, zeiden: Van de keizers.

²⁵En Hij zei tot hen: Geef dan de keizer, dat van de keizer is, en voor God, dat Gods is.

²⁶En zij konden Hem in Zijn woord niet vatten voor het volk; en zich verwonderende over Zijn antwoord, zwegen zij stil.

²⁷En tot Hem kwamen sommigen van de Sadduceën, die tegensprekende zeggen, dat er geen opstanding is, en vraagden Hem,

²⁸Zeggende: Meester! Mozes heeft ons geschreven: Zo iemands broer sterft, die een vrouw heeft, en hij sterft zonder kinderen, dat zijn broer de vrouw nemen zal, en zijn broer zaad verwekken.

²⁹Er waren nu zeven broers; en de eerste nam een vrouw, en hij stierf zonder kinderen.

³⁰En de tweede nam die vrouw, en ook deze stierf zonder kinderen.

³¹En de derde nam dezelfde vrouw; en evenzo ook de zeven, en hebben geen kinderen nagelaten, en zijn gestorven.

³²En ten laatste na allen stierf ook de vrouw.

³³In de opstanding dan, wiens vrouw van deze zal zij zijn? Want die zeven hebben dezelfde tot een vrouw gehad.

³⁴En Jezus, antwoordende, zei tot hen: De kinderen van deze eeuw trouwen, en worden ten huwelijk uitgegeven;

³⁵Maar die waard zullen geacht zijn die eeuw te verwerven en de opstanding uit de doden, zullen noch trouwen, noch ten huwelijk uitgegeven worden;

³⁶Want zij kunnen niet meer sterven, want zij zijn de engelen gelijk; en zij zijn kinderen van God, omdat zij kinderen van de opstanding zijn.

³⁷En dat de doden opgewekt zullen worden, heeft ook Mozes aangewezen bij het doornenbos, als hij de Heere noemt de God van Abraham, en de God van Izak, en de God van Jakob.

³⁸God nu is niet een God van de doden, maar van de levenden; want zij leven Hem allen.

³⁹En sommigen van de Schriftgeleerden, antwoordende, zeiden: Meester! U hebt wel gezegd.

⁴⁰En zij durfden Hem niet meer iets vragen.

⁴¹En Hij zei tot hen: Hoe zeggen zij, dat de Christus Davids Zoon is?

⁴²En David zelf zegt in het boek van de psalmen: De Heere heeft gezegd tot mijn Heere: Zit aan Mijn rechterhand,

⁴³Totdat Ik Uw vijanden zal gezet hebben tot een voetbank van Uw voeten.

⁴⁴David dan noemt Hem zijn Heere; en hoe is Hij zijn Zoon?

⁴⁵En daar al het volk het hoorde, zei Hij tot Zijn discipelen:

⁴⁶Wees op uw hoede voor de Schriftgeleerden, die daar willen wandelen in lange kleren, en houden van de groetingen op de markten, en de voorgestoelten in de synagogen, en de vooraanzittingen in de maaltijden;

⁴⁷Die van de weduwen huizen opeten, en onder een schijn lange gebeden doen; deze zullen zwaarder oordeel ontvangen.