Lukas 22

¹En het feest van de ongezuurde broden, genoemd pascha, was nabij.

²En de overpriesters en de Schriftgeleerden zochten, hoe zij Hem ombrengen zouden; want zij vreesden het volk.

³En de satan voer in Judas, die toegenaamd was Iskariot, zijnde uit het getal van de twaalven.

⁴En hij ging heen en sprak met de overpriesters en de hoofdmannen, hoe hij Hem hun zou overleveren.

⁵En zij waren verblijd, en zijn het eens geworden, dat zij hem geld geven zouden.

⁶En hij beloofde het, en zocht gelegenheid, om Hem hun over te leveren, zonder oproer.

⁷En de dag van de ongezuurde broden kwam, op die het pascha moest geslacht worden.

⁸En Hij zond Petrus en Johannes uit, zeggende: Ga heen, en bereidt ons het pascha, opdat wij het eten mogen.

⁹En zij zeiden tot Hem: Waar wilt U, dat wij het bereiden?

¹⁰En Hij zei tot hen: Zie, als u in de stad zult gekomen zijn, zo zal u een mens ontmoeten, dragende een kruik water; volg hem in het huis, daar hij ingaat.

¹¹En u zult zeggen tot de huisvader van dat huis: De Meester zegt u: Waar is de eetzaal, daar Ik het pascha met Mijn discipelen eten zal?

¹²En hij zal u een grote toegeruste opperzaal wijzen, bereidt het daar.

¹³En zij, heengaande, vonden het, zoals Hij hun gezegd had, en bereidden het pascha.

¹⁴En als het uur gekomen was, zat Hij aan, en de twaalf apostelen met Hem.

¹⁵En Hij zei tot hen: Ik heb enorm begeerd, dit pascha met u te eten, voordat Ik lijde;

¹⁶Want Ik zeg u, dat Ik niet meer daarvan eten zal, totdat het vervuld zal zijn in het Koninkrijk van God.

¹⁷En als Hij een drinkbeker genomen had, en gedankt had, zei Hij: Neem deze, en deelt hem onder u.

¹⁸Want Ik zeg u, dat Ik niet drinken zal van de vrucht van de wijnstok, totdat het Koninkrijk van God zal gekomen zijn.

¹⁹En Hij nam brood, en als Hij gedankt had, brak Hij het, en gaf het hun, zeggende: Dat is Mijn lichaam, dat voor u gegeven wordt; doe dat tot Mijn herinnering.

²⁰Evenzo ook de drinkbeker na het avondmaal, zeggende: Deze drinkbeker is het nieuwe testament in Mijn bloed, dat voor u vergoten wordt.

²¹Maar zie, de hand van degene, die Mij verraadt, is met Mij aan de tafel.

²²En de Zoon des mensen gaat wel heen, zoals besloten is; maar wee die mens, door welke Hij verraden wordt!

²³En zij begonnen onder elkaar te vragen, wie van hen het toch mocht zijn, die dat doen zou.

²⁴En er werd ook twisting onder hen, wie van hen scheen de meeste te zijn.

²⁵En Hij zei tot hen: De koningen van de volken heersen over hen; en die macht over hen hebben, worden weldoeners genoemd.

²⁶Maar u niet zo; maar de meeste onder u, die zij gelijk de minste, en die voorganger is, als een die dient.

²⁷Want wie is meerder, die aanzit, of die dient? Is het niet die aanzit? Maar Ik ben in het midden van u, als één die dient.

²⁸En u bent degenen, die met Mij steeds gebleven bent in Mijn verzoekingen.

²⁹En Ik beschik u het Koninkrijk, zoals Mijn Vader dat Mij bestemd heeft;

³⁰Opdat u eet en drinkt aan Mijn tafel in Mijn Koninkrijk, en zit op tronen, oordelende de twaalf geslachten van Israël.

³¹En de Heere zei: Simon, Simon, ziet, de satan heeft u zeer begeerd om te ziften als de tarwe;

³²Maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet ophoude; en u, als u eens zult bekeerd zijn, zo versterk uw broeders.

³³En hij zei tot Hem: Heere, ik ben bereid, met U ook in de gevangenis en in de dood te gaan.

³⁴Maar Hij zei: Ik zeg u, Petrus, de haan zal vandaag niet kraaien, voordat u drie keer zult verloochend hebben, dat u Mij kent.

³⁵En Hij zei tot hen: Als Ik u uitzond, zonder beurs, en reiszak, en schoenen, heeft u ook iets ontbroken? En zij zeiden: Niets.

³⁶Hij zei dan tot hen: Maar nu, wie een beurs heeft, die neme hem, evenzo ook een reiszak; en die geen heeft, die verkope zijn kleed, en kope een zwaard.

³⁷Want Ik zeg u, dat nog dit, dat geschreven is, in Mij moet volbracht worden, namelijk: En Hij is met de misdadigen gerekend. Want ook die dingen, die van Mij geschreven zijn, hebben een einde.

³⁸En zij zeiden: Heere! zie hier twee zwaarden. En Hij zei tot hen: Het is genoeg.

³⁹En uitgaande, vertrok Hij, zoals Hij gewoon was, naar de Olijfberg; en Hem volgden ook Zijn discipelen.

⁴⁰En als Hij aan die plaats gekomen was, zei Hij tot hen: Bid, dat u niet in verzoeking komt.

⁴¹En Hij scheidde Zich van hen af, ongeveer een steenworp; en knielde neer en bad,

⁴²Zeggende: Vader, of U wilde deze drinkbeker van Mij wegnemen, maar niet Mijn wil, maar de van U gebeure.

⁴³En van Hem werd gezien een engel uit de hemel, die Hem versterkte.

⁴⁴En in zwaren strijd zijnde, bad Hij te ernstiger. En zijn zweet werd gelijk grote druppels bloed, die op de aarde afliepen.

⁴⁵En als Hij van het gebed opgestaan was, kwam Hij tot Zijn discipelen, en vond hen slapende van verdriet.

⁴⁶En Hij zei tot hen: Wat slaapt u? Sta op en bidt, opdat u niet in verzoeking komt.

⁴⁷En als Hij nog sprak, ziet daar een menigte; en één van de twaalven, die genoemd was Judas, ging hun voor, en kwam bij Jezus, om Hem te kussen.

⁴⁸En Jezus zei tot hem: Judas, verraadt u de Zoon des mensen met een kus?

⁴⁹En die bij Hem waren, ziende, wat er gebeuren zou, zeiden tot Hem: Heere, zullen wij met het zwaard slaan?

⁵⁰En één uit hen sloeg de dienaar van de hogepriester, en hieuw hem zijn rechteroor af.

⁵¹En Jezus, antwoordende, zei: Laat hen tot hiertoe geworden; en raakte zijn oor aan, en heelde hem.

⁵²En Jezus zei tot de overpriesters, en de hoofdmannen van de tempel, en ouderlingen, die tegen Hem gekomen waren: Bent u uitgegaan met zwaarden en stokken als tegen een moordenaar?

⁵³Als Ik dagelijks met u was in de tempel, zo hebt u de handen tegen Mij niet uitgestoken; maar dit is uw uur, en de macht van de duisternis.

⁵⁴En zij grepen Hem en leidden Hem weg, en brachten Hem in het huis van de hogepriester. En Petrus volgde van verre.

⁵⁵En als zij vuur ontstoken hadden in het midden van de zaal, en zij samen nederzaten, zat Petrus in het midden van hen.

⁵⁶En een zekere dienstmaagd, ziende hem bij het vuur zitten, en haar ogen op hem houdende, zei: Ook deze was met Hem.

⁵⁷Maar hij verloochende Hem, zeggende: Vrouw, ik ken Hem niet.

⁵⁸En kort daarna een ander, hem ziende, zei: Ook u bent van die. Maar Petrus zei: Mens, ik ben niet.

⁵⁹En als het ongeveer een uur geleden was, bevestigde dat een ander, zeggende: In van de waarheid, ook deze was met Hem; want hij is ook een Galileër.

⁶⁰Maar Petrus zei: Mens, ik weet niet, wat u zegt. En meteen, als hij nog sprak, kraaide de haan.

⁶¹En de Heere, Zich omkerende, zag Petrus aan; en Petrus werd indachtig het woord van de Heere, hoe Hij hem gezegd had: Voordat de haan zal gekraaid hebben, zult u Mij drie keer verloochenen.

⁶²En Petrus, naar buiten gaande, huilde bitter.

⁶³En de mannen, die Jezus hielden, bespotten Hem, en sloegen Hem.

⁶⁴En als zij Hem overdekt hadden, sloegen zij Hem op het aangezicht, en vraagden Hem, zeggende: Profeteer, wie het is, die U geslagen heeft?

⁶⁵En vele andere dingen zeiden zij tegen Hem, lasterend.

⁶⁶En als het dag geworden was, verzamelden de ouderlingen van het volk, en de overpriesters en Schriftgeleerden, en brachten Hem in hun raad,

⁶⁷Zeggende: Bent U de Christus, zeg het ons. En Hij zei tot hen: Als Ik het u zeg, u zult het niet geloven;

⁶⁸En als Ik ook vraag, u zult Mij niet antwoorden, of loslaten;

⁶⁹Van nu aan zal de Zoon des mensen gezeten zijn aan de rechterhand van de kracht van God.

⁷⁰En zij zeiden allen: Bent U dan de Zoon van God? En Hij zei tot hen: U zegt, dat Ik het ben.

⁷¹En zij zeiden: Wat hebben wij nog getuigenis nodig? Want wij zelf hebben het uit Zijn mond gehoord.