Lukas 24

¹En op de eerste dag van de week, zeer vroeg in het morgenuur, gingen zij naar het graf, dragende de specerijen, die zij bereid hadden, en sommigen met haar.

²En zij vonden de steen afgewenteld van het graf.

³En ingegaan zijnde, vonden zij het lichaam van de Heere Jezus niet.

⁴En het gebeurde, als zij daarover twijfelmoedig waren, zie, twee mannen stonden bij haar in blinkende kleren.

⁵En als zij zeer bevreesd werden, en het aangezicht naar de aarde neigden, zeiden zij tot haar: Wat zoekt u de Levende bij de doden?

⁶Hij is hier niet, maar Hij is opgestaan. Gedenk, hoe Hij tot u gesproken heeft, als Hij nog in Galilea was,

⁷Zeggende: De Zoon des mensen moet overgeleverd worden in de handen van de zondige mensen, en gekruisigd worden, en op de derde dag wederopstaan.

⁸En zij werden indachtig van Zijn woorden.

⁹En teruggekeerd zijnde van het graf, boodschapten zij al deze dingen aan de elven, en aan al de anderen.

¹⁰En deze waren Maria Magdalena, en Johanna, en Maria, de moeder van Jakobus, en de andere met haar, die dit tot de apostelen zeiden.

¹¹En haar woorden schenen voor hen als ijdel geklap, en zij geloofden haar niet.

¹²Maar Petrus opstaande, liep tot het graf, en neerbuigend, zag hij de linnen doeken, liggende alleen, en ging weg, zich verwonderende bij zichzelf van wat gebeurd was.

¹³En zie, twee van hen gingen op deze dag naar een plaats, dat zestig stadiën van Jeruzalem was, waarvan de naam Emmaüs was;

¹⁴En zij spraken samen onder elkaar van al deze dingen, die er gebeurd waren.

¹⁵En het gebeurde, terwijl zij samen spraken, en elkaar ondervraagden, dat Jezus Zelf bij hen kwam, en met hen ging.

¹⁶En hun ogen werden gehouden, dat zij Hem niet kenden.

¹⁷En Hij zei tot hen: Wat redenen zijn dit, die u, wandelende, onder elkaar verhandelt, en waarom ziet u droevig?

¹⁸En de één, van wie de naam Kleopas was, antwoordende, zei tot Hem: Bent U alleen een vreemdeling te Jeruzalem, en weet niet de dingen, die deze dagen daarin gebeurd zijn?

¹⁹En Hij zei tot hen: Welke? En zij zeiden tot Hem: De dingen aangaande Jezus de Nazarener, die een Profeet was, krachtig in werken en woorden, voor God en al het volk.

²⁰En hoe onze overpriesters en oversten Dezelfde overgeleverd hebben tot het oordeel van de dood, en Hem gekruisigd hebben.

²¹En wij hoopten, dat Hij was Degene, Die Israël verlossen zou. Maar ook, naast dit alles, is het vandaag de derde dag, van dat deze dingen gebeurd zijn.

²²Maar ook sommige vrouwen uit ons hebben ons ontsteld, die vroeg in de morgenstond aan het graf geweest zijn;

²³En Zijn lichaam niet vindende, kwamen zij en zeiden, dat zij ook een visioen van engelen gezien hadden, die zeggen, dat Hij leeft.

²⁴En sommigen van degenen, die met ons zijn, gingen heen tot het graf, en bevonden het zo, zoals ook de vrouwen gezegd hadden; maar Hem zagen zij niet.

²⁵En Hij zei tot hen: O onverstandigen en tragen van hart, om te geloven al wat de profeten gesproken hebben!

²⁶Moest de Christus niet deze dingen lijden, en zo in Zijn heerlijkheid ingaan?

²⁷En begonnen hebbende van Mozes en van al de profeten, legde Hij hun uit, in al de Schriften, wat van Hem geschreven was.

²⁸En zij kwamen nabij de plaats, daar zij naar toegingen; en Hij hield Zich, alsof Hij verder gaan zou.

²⁹En zij dwongen Hem, zeggende: Blijf met ons; want het is bij de avond, en de dag is gedaald. En Hij ging in, om met hen te blijven.

³⁰En het gebeurde, als Hij met hen aanzat, nam Hij het brood, en zegende het, en als Hij het gebroken had, gaf Hij het hun.

³¹En hun ogen werden geopend, en zij kenden Hem; en Hij kwam weg uit hun gezicht.

³²En zij zeiden tot elkaar: Was ons hart niet brandende in ons, als Hij tot ons sprak op de weg, en als Hij ons de Schriften opende?

³³En zij, opstaande op dat moment, keerden weer naar Jeruzalem, en vonden de elven samenvergaderd, en die met hen waren;

³⁴Die zeiden: De Heere is werkelijk opgestaan, en is van Simon gezien.

³⁵En zij vertelden, wat op de weg gebeurd was, en hoe Hij hun bekend was geworden in het breken van het brood.

³⁶En als zij van deze dingen spraken, stond Jezus Zelf in het midden van hen, en zei tot hen: Vrede zij u!

³⁷En zij verschrikt en zeer bevreesd geworden zijnde, meenden, dat zij een geest zagen.

³⁸En Hij zei tot hen: Wat bent u ontroerd, en waarom klimmen zulke overleggingen in uw harten?

³⁹Zie Mijn handen en Mijn voeten; want Ik ben het Zelf; tas Mij aan, en ziet; want een geest heeft geen vlees en benen, zoals u ziet, dat Ik heb.

⁴⁰En als Hij dit zei, toonde Hij hun de handen en de voeten.

⁴¹En toen zij het van blijdschap nog niet geloofden, en zich verwonderden, zei Hij tot hen: Hebt u hier iets om te eten?

⁴²En zij gaven Hem een stuk van een gebraden vis, en van honigraten.

⁴³En Hij nam het, en at het voor hun ogen.

⁴⁴En Hij zei tot hen: Dit zijn de woorden, die Ik tot u sprak, als Ik nog met u was, namelijk dat het alles moest vervuld worden, wat van Mij geschreven is in de Wet van Mozes, en de Profeten, en Psalmen.

⁴⁵Toen opende Hij hun verstand, opdat zij de Schriften verstonden.

⁴⁶En zei tot hen: Zo is er geschreven, en zo moest de Christus lijden, en van de doden opstaan op de derde dag.

⁴⁷En in Zijn Naam gepredikt worden bekering en vergeving van de zonden, onder alle volken, beginnende van Jeruzalem.

⁴⁸En u bent getuigen van deze dingen.

⁴⁹En ziet, Ik zend de belofte van Mijn Vader op u; maar blijft u in de stad Jeruzalem, totdat u zult bekleed zijn met kracht uit de hoogte.

⁵⁰En Hij leidde hen buiten tot aan Bethanië, en Zijn handen opheffende, zegende Hij hen.

⁵¹En het gebeurde, als Hij hen zegende, dat Hij van hen scheidde, en werd opgenomen in de hemel.

⁵²En zij aanbaden Hem, en keerden weer naar Jeruzalem met grote blijdschap.

⁵³En zij waren alle tijd in de tempel, lovende en dankende God. Amen.