Lukas 7

¹Nadat Hij nu al Zijn woorden voltooid had, ten aanhore van het volk, ging Hij in te Kapernaüm.

²En een dienaar van een zeker hoofdman over honderd, die hem zeer waard was, ziek zijnde, lag op zijn sterven.

³En van Jezus gehoord hebbende, zond hij tot Hem de ouderlingen van de Joden, Hem biddende, dat Hij wilde komen, en zijn dienaar gezond maken.

⁴Deze nu, tot Jezus gekomen zijnde, baden Hem ernstig, zeggende: Hij is waard, dat U hem dat doet;

⁵Want hij heeft ons volk lief, en heeft zelf ons de synagoge gebouwd.

⁶En Jezus ging met hen. En als Hij nu niet verre van het huis was, zond de hoofdman over honderd tot Hem enige vrienden, en zei tot Hem: Heere, neem de moeite niet; want ik ben niet waard, dat U onder mijn dak zou inkomen.

⁷Daarom heb ik ook mijzelf niet waard geacht, om tot U te komen; maar zeg het met een woord, en mijn knecht zal genezen worden.

⁸Want ik ben ook een mens, onder de macht van anderen gesteld, hebbende soldaten onder mij, en ik zeg tot deze: Ga, en hij gaat; en tot de anderen: Kom! en hij komt; en tot mijn dienaar: Doe dat! en hij doet het.

⁹En Jezus, dit horende, verwonderde Zich over hem; en Zich omkerende, zei tot de menigte, die Hem volgde: Ik zeg u: Ik heb zo groot een geloof zelfs in Israël niet gevonden.

¹⁰En die gezonden waren, teruggekeerd zijnde in het huis, vonden de zieke dienaar gezond.

¹¹En het gebeurde op de volgenden dag, dat Hij ging naar een stad, genoemd Nain, en met Hem gingen velen van Zijn discipelen, en een grote menigte.

¹²En als Hij de poort van de stad naderde, zie daar, een dode werd uitgedragen, die een eniggeboren zoon van zijn moeder was, en zij was weduwe en een grote menigte van de stad was met haar.

¹³En de Heere, haar ziende, werd innerlijk met ontferming over haar bewogen, en zei tot haar: Ween niet.

¹⁴En Hij ging toe, en raakte de baar aan; (de dragers nu stonden stil) en Hij zei: Jongeling, Ik zeg u, sta op!

¹⁵En de dode zat overeind, en begon te spreken. En Hij gaf hem aan zijn moeder.

¹⁶En vrees beving hen allen, en zij verheerlijkten God, zeggende: Een groot Profeet is onder ons opgestaan, en God heeft Zijn volk bezocht.

¹⁷En dit gerucht van Hem ging uit in geheel Judea, en in al het omliggende land.

¹⁸En de discipelen van Johannes boodschapten hem van al deze dingen.

¹⁹En Johannes, zekere twee van zijn discipelen tot zich geroepen hebbende, zond hen tot Jezus, zeggende: Bent U Degene, Die komen zou, of verwachten wij een anderen?

²⁰En als de mannen tot Hem gekomen waren, zeiden zij: Johannes de Doper heeft ons tot U afgezonden, zeggende: Bent U, Die komen zou, of verwachten wij een anderen?

²¹En op dat moment genas Hij er velen van ziekten en kwalen, en boze geesten; en velen blinden gaf Hij het gezicht.

²²En Jezus, antwoordende, zei tot hen: Ga heen, en boodschapt Johannes weer de dingen, die u gezien en gehoord hebt, namelijk dat de blinden ziende worden, de kreupelen wandelen, de melaatsen gereinigd worden, de doven horen, de doden opgewekt worden, de armen het Evangelie verkondigd wordt.

²³En zalig is hij, die aan Mij niet zal struikelen.

²⁴Als nu de boden van Johannes weggegaan waren, begon Hij tot de menigten van Johannes te zeggen: Wat bent u uitgegaan in de woestijn te aanschouwen? Een riet, dat van de wind ginds en weer bewogen wordt?

²⁵Maar wat bent u uitgegaan te zien? Een mens, met zachte kleren bekleed? Zie, die in heerlijke kleding en hartstocht zijn, die zijn in de koninklijke hoven.

²⁶Maar wat bent u uitgegaan te zien? Een profeet? Ja, Ik zeg u, ook veel meer dan een profeet.

²⁷Deze is het, van welke geschreven is: Zie, Ik zend Mijn engel voor uw aangezicht, die Uw weg voor U heen bereiden zal.

²⁸Want Ik zeg u: Onder die van vrouwen geboren zijn, is niemand meerder profeet, dan Johannes de Doper; maar de minste in het Koninkrijk van God is meerder dan hij.

²⁹En al het volk, Hem horende, en de tollenaars, die met de doop van Johannes gedoopt waren, rechtvaardigden God.

³⁰Maar de Farizeën en de wetgeleerden hebben de raad van God tegen zichzelf verworpen, van hem niet gedoopt zijnde.

³¹En de Heere zei: Bij wie zal Ik dan de mensen van dit geslacht vergelijken, en wie zijn zij gelijk?

³²Zij zijn gelijk aan de kinderen, die op de markt zitten, en elkaar toeroepen, en zeggen: Wij hebben u op de fluit gespeeld, en u hebt niet gedanst; wij hebben u klaagliederen gezongen, en u hebt niet geweend.

³³Want Johannes de Doper is gekomen, noch brood etende, noch wijn drinkende; en u zegt: Hij heeft de duivel.

³⁴De Zoon des mensen is gekomen, etende en drinkende, en u zegt: Zie daar, een Mens, Die een vraat en wijnzuiper is, een Vriend van tollenaren en zondaren.

³⁵Maar de wijsheid is gerechtvaardigd geworden van al haar kinderen.

³⁶En één van de Farizeën bad Hem, dat Hij met hem ate; en ingegaan zijnde in van de Farizeër huis, zat Hij aan.

³⁷En ziet, een vrouw in de stad, die een zondares was, verstaande, dat Hij in van de Farizeër huis aanzat, bracht een albasten fles met zalf.

³⁸En staande achter Zijn voeten, huilend, begon zij Zijn voeten nat te maken met tranen, en zij droogde ze af met het haar van haar hoofd, en kuste Zijn voeten, en zalfde ze met de zalf.

³⁹En de Farizeër, die Hem uitgenodigd had, dat ziende, sprak bij zichzelf, zeggende: Deze, als Hij een profeet was, zou wel weten, wat en zoals vrouw deze is, die Hem aanraakt; want zij is een zondares.

⁴⁰En Jezus antwoordende, zei tot hem: Simon! Ik heb u wat te zeggen. En hij sprak: Meester! zeg het.

⁴¹Jezus zei: Een zeker schuldheer had twee schuldenaars; de één was schuldig vijfhonderd penningen, en de andere vijftig;

⁴²En als zij niet hadden om te betalen, schold hij het hun beiden kwijt. Zeg dan, wie van deze zal hem meer liefhebben?

⁴³En Simon, antwoordende, zei: Ik acht, dat hij het is, die hij het meeste kwijtgescholden heeft. En Hij zei tot hem: U hebt recht geoordeeld.

⁴⁴En Hij, Zich omkerende naar de vrouw, zei tot Simon: Ziet u deze vrouw? Ik ben in uw huis gekomen; water hebt u niet tot Mijn voeten gegeven; maar deze heeft Mijn voeten met tranen nat gemaakt, en met het haar van haar hoofd afgedroogd.

⁴⁵U hebt Mij geen kus gegeven; maar deze, van dat zij ingekomen is, heeft niet afgelaten Mijn voeten te kussen.

⁴⁶Met olie hebt u Mijn hoofd niet gezalfd; maar deze heeft Mijn voeten met zalf gezalfd.

⁴⁷Daarom zeg Ik u: Haar zonden zijn haar vergeven, die vele waren; want zij heeft veel liefgehad; maar die weinig vergeven wordt, die heeft weinig lief.

⁴⁸En Hij zei tot haar: Uw zonden zijn u vergeven.

⁴⁹En die mee aanzaten, begonnen te zeggen bij zichzelf: Wie is Deze, Die ook de zonden vergeeft?

⁵⁰Maar Hij zei tot de vrouw: Uw geloof heeft u behouden; ga heen in vrede.