Lukas 9

¹En Zijn twaalf discipelen samengeroepen hebbende, gaf Hij hun kracht en macht over al de demonen, en om ziekten te genezen.

²En Hij zond hen heen, om te prediken het Koninkrijk van God, en de zieken gezond te maken.

³En Hij zei tot hen: Neem niets mee tot de weg, noch staven, noch reiszak, noch brood, noch geld; noch iemand van u zal twee rokken hebben.

⁴En in wat huis u ook zult ingaan, blijft daar, en gaat van daar uit.

⁵En zo wie u niet zullen ontvangen, uitgaande van die stad, schudt ook het stof af van uw voeten, tot een getuigenis tegen hen.

⁶En zij, uitgaande, doorgingen al de plaatsen, verkondigende het Evangelie, en genezende de zieken overal.

⁷En Herodes, de viervorst, hoorde al de dingen, die van Hem gebeurden; en was twijfelmoedig, omdat van sommigen gezegd werd, dat Johannes van de doden was opgestaan.

⁸En van sommigen, dat Elia verschenen was; en van anderen, dat een profeet van de oude was opgestaan.

⁹En Herodes zei: Johannes heb ik onthoofd; wie is nu Deze, van Welke ik zulke dingen hoor? En hij zocht Hem te zien.

¹⁰En de apostelen, teruggekeerd zijnde, verhaalden Hem al wat zij gedaan hadden. En Hij nam hen mee en vertrok alleen in een woeste plaats van de stad, genoemd Bethsaïda.

¹¹En de menigten, dat verstaande, volgden Hem; en Hij ontving ze, en sprak tot hen van het Koninkrijk van God; en die genezing nodig hadden, maakte Hij gezond.

¹²En de dag begon te dalen; en de twaalven, tot Hem komende, zeiden tot Hem: Laat de menigte van U, opdat zij, heengaande in de omliggende plaatsen en in de dorpen, herberg nemen mogen, en voedsel vinden; want wij zijn hier in een woeste plaats.

¹³Maar Hij zei tot hen: Geef u hun te eten. En zij zeiden: Wij hebben niet meer dan vijf broden, en twee vissen; tenzij dan dat wij heengaan en voedsel kopen voor al dit volk;

¹⁴Want er waren ongeveer vijf duizend mannen. Maar Hij zei tot Zijn discipelen: Doe hen nederzitten bij zaten, elk van vijftig.

¹⁵En zij deden zo, en deden hen allen nederzitten.

¹⁶En Hij, de vijf broden en de twee vissen genomen hebbende, zag op naar de hemel, en zegende die, en brak ze, en gaf ze de discipelen, om van de menigte voor te leggen.

¹⁷En zij aten en werden allen verzadigd; en er werd opgenomen, wat hun van de stukken brood overgeschoten was, twaalf manden.

¹⁸En het gebeurde, als Hij alleen was biddende, dat de discipelen met Hem waren, en Hij vraagde hen, zeggende: Wie zeggen de menigten, dat Ik ben?

¹⁹En zij, antwoordende, zeiden: Johannes de Doper; en anderen: Elia; en anderen: Dat enig profeet van de oude opgestaan is.

²⁰En Hij zei tot hen: Maar u, wie zegt u, dat Ik ben? En Petrus, antwoordende, zei: De Christus van God.

²¹En Hij gebood hun scherp en beval, dat zij dit niemand zeggen zouden;

²²Zeggende: De Zoon des mensen moet veel lijden, en verworpen worden van de ouderlingen, en overpriesters, en Schriftgeleerden, en gedood en op de derde dag opgewekt worden.

²³En Hij zei tot allen: Zo iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzelf, en neme zijn kruis dagelijks op, en volge Mij.

²⁴Want zo wie zijn leven behouden wil, die zal het verliezen; maar zo wie zijn leven verliezen zal, om Mijnentwil, die zal het behouden.

²⁵Want wat baat het een mens, die de hele wereld zou winnen, en zichzelf verliezen, of schade van zijn zelf lijden?

²⁶Want zo wie zich voor Mij en Mijn woorden zal geschaamd hebben, diens zal de Zoon des mensen Zich schamen, wanneer Hij komen zal in Zijn heerlijkheid, en in de heerlijkheid van de Vader, en van de heilige engelen.

²⁷En Ik zeg u werkelijk: Er zijn sommigen van degenen, die hier staan, die de dood niet zullen smaken, totdat zij het Koninkrijk van God zullen gezien hebben.

²⁸En het gebeurde, ongeveer acht dagen na deze woorden, dat Hij meenam Petrus, en Johannes, en Jakobus, en klom op de berg, om te bidden.

²⁹En als Hij bad, werd de gedaante van Zijn aangezicht veranderd, en Zijn kleding wit en zeer blinkende.

³⁰En ziet, twee mannen spraken met Hem, die waren Mozes en Elia.

³¹Die, gezien zijnde in heerlijkheid, zeiden Zijn uitgang, die Hij zou volbrengen te Jeruzalem.

³²Petrus nu, en die met hem waren, waren met slaap bezwaard; en ontwaakt zijnde, zagen zij Zijn heerlijkheid, en de twee mannen, die bij Hem stonden.

³³En het gebeurde, als zij van Hem afscheidden, zo zei Petrus tot Jezus: Meester, het is goed, dat wij hier zijn; en laat ons drie tenten maken, voor U één, en voor Mozes één, en voor Elia één; niet wetende, wat hij zei.

³⁴Als hij nu dit zei, kwam een wolk, en overschaduwde hen; en zij werden bevreesd, als die in de wolk ingingen.

³⁵En er kwam een stem uit de wolk, zeggende: Deze is Mijn geliefde Zoon; hoor Hem!

³⁶En toen de stem geklonken had, zo werd Jezus alleen gevonden. En zij zwegen stil, en verhaalden in die dagen niemand iets van wat zij gezien hadden.

³⁷En het gebeurde overdag daaraan, als zij van de berg afkwamen, dat Hem een grote menigte in het gemoet kwam.

³⁸En ziet, een man van de menigte riep uit, zeggende: Meester, ik bid U, zie toch mijn zoon aan; want hij is mij een eniggeborene.

³⁹En zie, een geest neemt hem, en ogenblikkelijk roept hij, en hij scheurt hem, dat hij schuimt, en wijkt nauwelijks van hem, en verplettert hem.

⁴⁰En ik heb Uw discipelen gebeden, dat zij hem zouden uitwerpen, en zij hebben niet gekund.

⁴¹En Jezus, antwoordende, zei: O ongelovig en verkeerd geslacht, hoe lang zal Ik nog bij u zijn, en u verdragen? Breng uw zoon hier.

⁴²En nog, als hij naar Hem toekwam, scheurde hem de duivel, en verscheurde hem; maar Jezus bestrafte de onreine geest, en maakte het kind gezond, en gaf hem zijn vader weer.

⁴³En zij werden allen verslagen over de grootheid van God. En als zij allen zich verwonderden over al de dingen, die Jezus gedaan had, zei Hij tot Zijn discipelen:

⁴⁴Leg u deze woorden in uw oren: Want de Zoon des mensen zal overgeleverd worden in van de mensen handen.

⁴⁵Maar zij verstonden dit woord niet, en het was voor hen verborgen, zo dat zij het niet begrepen; en zij vreesden van dat woord Hem te vragen.

⁴⁶En er rees een overlegging onder hen, namelijk, wie van hen de meeste was.

⁴⁷Maar Jezus, ziende de overlegging van hun harten, nam een kind, en stelde dat bij Zich;

⁴⁸En zei tot hen: Zo wie dit kind ontvangen zal in Mijn Naam, die ontvangt Mij; en zo wie Mij ontvangen zal, ontvangt Hem, Die Mij gezonden heeft. Want die de minste onder u allen is, die zal groot zijn.

⁴⁹En Johannes antwoordde en zei: Meester! wij hebben een gezien, die in Uw Naam de demonen uitwierp, en wij hebben het hem verboden, omdat hij U met ons niet volgt.

⁵⁰En Jezus zei tot hem: Verbied het niet; want wie tegen ons niet is, die is voor ons.

⁵¹En het gebeurde, als de dagen van Zijn opneming vervuld werden, zo richtte Hij Zijn aangezicht, om naar Jeruzalem te reizen.

⁵²En Hij zond boden uit voor Zijn aangezicht; en zij, heengereisd zijnde, kwamen in een plaats van de Samaritanen, om voor Hem herberg te bereiden.

⁵³En zij ontvingen Hem niet, omdat Zijn aangezicht was als reizende naar Jeruzalem.

⁵⁴Als nu Zijn discipelen, Jakobus en Johannes, dat zagen, zeiden zij: Heere, wilt U, dat wij zeggen, dat vuur van de hemel nederdale, en deze verslinde, zoals ook Elia gedaan heeft?

⁵⁵Maar Zich omkerende, bestrafte Hij hen, en zei: U weet niet van wat voor geest u bent.

⁵⁶Want de Zoon des mensen is niet gekomen om van de mensen zielen te verderven, maar om te behouden. En zij gingen naar een ander plaats.

⁵⁷En het gebeurde op de weg, als zij reisden, dat een tot Hem zei: Heere, ik zal U volgen, waar U ook heengaat.

⁵⁸En Jezus zei tot hem: De vossen hebben holen, en de vogels des hemels nesten; maar de Zoon des mensen heeft niet, waar Hij het hoofd nederlegge.

⁵⁹En Hij zei tot een anderen: Volg Mij. Maar hij zei: Heere, laat mij toe, dat ik heenga, en eerst mijn vader begrave.

⁶⁰Maar Jezus zei tot hem: Laat de doden hun doden begraven; maar u, ga heen en verkondig het Koninkrijk van God.

⁶¹En ook een ander zei: Heere, ik zal U volgen; maar laat mij eerst toe, dat ik afscheid neme van degenen, die in mijn huis zijn.

⁶²En Jezus zei tot hem: Niemand, die zijn hand aan de ploeg slaat, en ziet naar wat achter is, is bekwaam tot het Koninkrijk van God.