Markus 10

¹En van daar opgestaan zijnde, ging Hij naar het gebied van Judea, door de overzijde van de Jordaan; en de menigten kwamen opnieuw samen bij Hem, en zoals Hij gewoon was, leerde Hij hen opnieuw.

²En de Farizeën, tot Hem komende, vraagden Hem, of het een man geoorloofd is, zijn vrouw te verlaten, Hem verzoekende.

³Maar Hij antwoordende, zei tot hen: Wat heeft u Mozes geboden?

⁴En zij zeiden: Mozes heeft toegelaten een scheidbrief te schrijven, en haar te verlaten.

⁵En Jezus, antwoordende, zei tot hen: Vanwege de hardheid van uw harten heeft hij u dat gebod geschreven.

⁶Maar van het begin van de schepping heeft ze God man en vrouw gemaakt.

⁷Daarom zal een mens zijn vader en zijn moeder verlaten, en zal zijn vrouw aanhangen;

⁸En die twee zullen tot één vlees zijn, zo dat zij niet meer twee zijn, maar één vlees.

⁹Wat dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet.

¹⁰En in het huis vraagden Hem Zijn discipelen opnieuw van het.

¹¹En Hij zei tot hen: Zo wie zijn vrouw verlaat, en een andere trouwt, die doet overspel tegen haar.

¹²En als een vrouw haar man zal verlaten, en met een anderen trouwen, die doet overspel.

¹³En zij brachten kinderen tot Hem, opdat Hij ze aanraken zou; en de discipelen bestraften degenen, die ze tot Hem brachten.

¹⁴Maar Jezus, dat ziende, nam het zeer kwalijk, en zei tot hen: Laat de kinderen tot Mij komen, en verhindert ze niet; want voor deze is het Koninkrijk van God.

¹⁵Voorwaar zeg Ik u: Zo wie het Koninkrijk van God niet ontvangt, zoals een kind, die zal in het in geen geval ingaan.

¹⁶En Hij omving ze met Zijn armen, en de handen op hen gelegd hebbende, zegende Hij deze.

¹⁷En als Hij uitging op de weg, liep een tot Hem, en voor Hem op de knieën vallende, vraagde Hem: Goede Meester! wat zal ik doen, opdat ik het eeuwige leven beërve?

¹⁸En Jezus zei tot hem: Wat noemt u Mij goed? Niemand is goed, dan Één, namelijk God.

¹⁹U weet de geboden: U zult geen overspel doen; u zult niet doden; u zult niet stelen; u zult geen valse getuigenis geven; u zult niemand te kort doen; eer uw vader en uw moeder.

²⁰Maar hij, antwoordende, zei tot Hem: Meester! al deze dingen heb ik onderhouden van mijn jeugd af.

²¹En Jezus, hem aanziende, hield van hem, en zei tot hem: Één ding ontbreekt u; ga heen, verkoop alles, wat u hebt, en geef het de armen, en u zult een schat hebben in de hemel; en kom herwaarts, neem het kruis op, en volg Mij.

²²Maar hij, treurig geworden zijnde over dat woord, ging bedroefd weg; want hij had vele goederen.

²³En Jezus rondom ziende, zei tot Zijn discipelen: Hoe moeilijk zullen degenen, die goed hebben, in het Koninkrijk van God inkomen!

²⁴En de discipelen werden verbaasd over deze Zijn woorden. Maar Jezus opnieuw antwoordende, zei tot hen: Kinderen! Hoe zwaar is het, dat degenen, die op het goed hun betrouwen zetten, in het Koninkrijk van God ingaan!

²⁵Het is gemakkelijker, dat een kameel ga door het oog van een naald, dan dat een rijke in het Koninkrijk van God inga.

²⁶En zij werden nog meer verslagen, zeggende tot elkaar: Wie kan dan zalig worden?

²⁷Maar Jezus, hen aanziende, zei: Bij de mensen is het onmogelijk, maar niet bij God; want alle dingen zijn mogelijk bij God.

²⁸En Petrus begon tot Hem te zeggen: Zie, wij hebben alles verlaten, en zijn U gevolgd.

²⁹En Jezus, antwoordende, zei: Voorwaar zeg Ik u: Er is niemand, die verlaten heeft huis, of broers, of zussen, of vader, of moeder, of vrouw, of kinderen, of akkers, om Mijnentwil en omwille van het Evangelie,

³⁰Of hij ontvangt honderdvoud, nu in deze tijd, huizen, en broers, en zussen, en moeders, en kinderen, en akkers, met de vervolgingen, en in de toekomende eeuw het eeuwige leven.

³¹Maar vele eersten zullen de laatsten zijn, en velen, die de laatsten zijn, de eersten.

³²En zij waren op de weg, gaande op naar Jeruzalem; en Jezus ging voor hen; en zij waren verbaasd, en Hem volgende, waren zij bevreesd. En de twaalven opnieuw tot Zich nemende, begon Hij hun te zeggen de dingen, die Hem overkomen zouden;

³³Zeggende: Zie, wij gaan op naar Jeruzalem, en de Zoon des mensen zal de overpriesteren, en de Schriftgeleerden overgeleverd worden, en zij zullen Hem ter dood veroordelen, en Hem de heidenen overleveren;

³⁴En zij zullen Hem bespotten, en Hem geselen, en Hem bespuwen, en Hem doden; en op de derde dag zal Hij weer opstaan.

³⁵En tot Hem kwamen Jakobus en Johannes, de zonen van Zebedeüs, zeggende: Meester! wij wilden wel, dat U ons deedt, zo wat wij begeren zullen.

³⁶En Hij zei tot hen: Wat wilt u, dat Ik u doe?

³⁷En zij zeiden tot Hem: Geef ons, dat wij mogen zitten, de één aan Uw rechter-, en de ander aan Uw linkerhand in Uw heerlijkheid.

³⁸Maar Jezus zei tot hen: U weet niet, wat u begeert. Kunt u de drinkbeker drinken, die Ik drink, en met de doop gedoopt worden, daar Ik mee gedoopt word?

³⁹En zij zeiden tot Hem: Wij kunnen. Maar Jezus zei tot hen: De drinkbeker, die Ik drink, zult u wel drinken, en met de doop gedoopt worden, daar Ik mee gedoopt word;

⁴⁰Maar het zitten tot Mijn rechter- en tot Mijn linkerhand staat bij Mij niet te geven; maar het zal gegeven worden die het bereid is.

⁴¹En als de andere tien dit hoorden, begonnen zij het van Jakobus en Johannes zeer kwalijk te nemen.

⁴²Maar Jezus, hen tot Zich geroepen hebbende, zei tot hen: U weet, dat degenen, die geacht worden oversten te zijn van de volken, heerschappij voeren over hen, en hun grote gebruiken macht over hen.

⁴³Maar zo zal het onder u niet zijn; maar zo wie onder u groot zal willen worden, die zal uw dienaar zijn.

⁴⁴En zo wie van u de eerste zal willen worden, die zal aller dienaar zijn.

⁴⁵Want ook de Zoon des mensen is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen, en Zijn ziel te geven tot een losprijs voor velen.

⁴⁶En zij kwamen te Jericho. En als Hij en Zijn discipelen, en een grote menigte van Jericho uitging, zat de zoon van Timeüs, Bar-timeüs, de blinde, aan de weg, bedelende.

⁴⁷En horende, dat het Jezus de Nazarener was, begon hij te roepen en te zeggen: Jezus, U Zoon van David! ontferm U mijn.

⁴⁸En velen bestraften hem, opdat hij zwijgen zou; maar hij riep zoveel temeer: U Zoon van David! ontferm U mijn.

⁴⁹En Jezus, stil staande, zei, dat men hem roepen zou; en zij riepen de blinde, zeggende tot hem: Heb goede moed; sta op; Hij roept u.

⁵⁰En hij, zijn mantel afgeworpen hebbende, stond op, en kwam tot Jezus.

⁵¹En Jezus, antwoordende, zei tot hem: Wat wilt u, dat Ik u doen zal? En de blinde zei tot Hem: Rabboni! dat ik ziende mag worden.

⁵²En Jezus zei tot hem: Ga heen, uw geloof heeft u behouden. En meteen werd hij ziende, en volgde Jezus op de weg.