Markus 12

¹En Hij begon door gelijkenissen tot hen te zeggen: Een mens plantte een wijngaard, en zette een tuin daarom, en groef een wijnpersbak, en bouwde een toren, en verhuurde die aan de landbouwers, en reisde buiten 's lands.

²En als het de tijd was, zond hij een dienaar tot de landbouwers, opdat hij van de landbouwers ontving van de vrucht van de wijngaard.

³Maar zij namen en sloegen hem, en zonden hem leeg heen.

⁴En hij zond opnieuw een andere dienaar tot hen, en die stenigden zij, en wondden hem het hoofd, en zonden hem heen, schandelijk behandeld zijnde.

⁵En opnieuw zond hij een anderen, en die doodden zij; en vele anderen, waarvan zij sommigen sloegen, en sommigen doodden.

⁶Als hij dan nog een zoon had, die hem lief was, zo heeft hij ook die ten laatste tot hen gezonden, zeggende: Zij zullen immers mijn zoon ontzien.

⁷Maar die landbouwers zeiden onder elkaar: Deze is de erfgenaam; kom, laat ons hem doden, en de erfenis zal onze zijn.

⁸En zij namen en doodden hem, en wierpen hem uit, buiten de wijngaard.

⁹Wat zal dan de heer van de wijngaard doen? Hij zal komen, en de landbouwers verderven, en de wijngaard aan anderen geven.

¹⁰Heb u ook deze Schrift niet gelezen: De steen, die de bouwers verworpen hebben, deze is geworden tot een hoeksteen;

¹¹Van de Heere is dit gebeurd, en het is wonderlijk in onze ogen?

¹²En zij zochten Hem te vangen, maar zij vreesden de menigte; want zij verstonden, dat Hij die gelijkenis op hen sprak; en zij verlieten Hem en gingen weg.

¹³En zij zonden tot Hem enige van de Farizeën en van de Herodianen, opdat zij Hem in Zijn rede vangen zouden.

¹⁴Deze nu kwamen en zeiden tot Hem: Meester! wij weten, dat U waarachtig bent, en naar niemand vraagt; want U ziet de persoon van de mensen niet aan, maar U leert de weg van God in van de waarheid; is het geoorloofd, de keizer belasting te geven, of niet? Zullen wij geven, of niet geven?

¹⁵En Hij, wetende hun huichelarij, zei tot hen: Wat verzoekt u Mij? Breng Mij een penning, dat Ik hem zie.

¹⁶En zij brachten een. En Hij zei tot hen: Van wie is dit beeld, en het opschrift? en zij zeiden tot Hem: Van de keizer.

¹⁷En Jezus, antwoordende, zei tot hen: Geef dan de keizer, dat van de keizer is, en voor God, dat Gods is. En zij verwonderden zich over Hem.

¹⁸En de Sadduceën kwamen tot Hem, die zeggen, dat er geen opstanding is, en vraagden Hem, zeggende:

¹⁹Meester! Mozes heeft ons geschreven: Als iemands broer sterft, en een vrouw achterlaat, en geen kinderen nalaat, dat zijn broer zijn vrouw nemen zal en zijn broer zaad verwekken.

²⁰Er waren nu zeven broers, en de eerste nam een vrouw, en stervende liet geen zaad na.

²¹De tweede nam haar ook, en is gestorven, en ook deze liet geen zaad na; en de derde evenzo.

²²En al de zeven namen deze, en lieten geen zaad na; de laatste van allen is ook de vrouw gestorven.

²³In de opstanding dan, wanneer zij zullen opgestaan zijn, wiens vrouw zal zij van deze zijn? Want die zeven hebben haar tot een vrouw gehad.

²⁴En Jezus, antwoordende, zei tot hen: Dwaalt u niet, daarom, dat u de Schriften niet weet, noch de kracht van God?

²⁵Want als zij uit de doden zullen opgestaan zijn, zo trouwen zij niet, noch worden ten huwelijk gegeven; maar zij zijn gelijk engelen, die in de hemelen zijn.

²⁶Maar voor wat betreft de doden, dat zij opgewekt zullen worden, hebt u niet gelezen in het boek van Mozes, hoe God in het doornenbos tot hem gesproken heeft, zeggende: Ik ben de God van Abraham, en de God van Izak, en de God van Jakob?

²⁷God is niet een God van de doden, maar een God van de levenden. U dwaalt dan zeer.

²⁸En één van de Schriftgeleerden horende, dat zij samen in woorden waren, en wetende, dat Hij hun wel geantwoord had, kwam tot Hem, en vraagde Hem: Welk is het eerste gebod van alle?

²⁹En Jezus antwoordde hem: Het eerste van al de geboden is: Hoor, Israël! de Heere, onze God, is een enig Heere.

³⁰En u zult de Heere, uw God, liefhebben uit geheel uw hart, en uit geheel uw ziel, en uit geheel uw verstand, en uit geheel uw kracht. Dit is het eerste gebod.

³¹En het tweede aan dit gelijk, is dit: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Er is geen ander gebod, groter dan deze.

³²En de schriftgeleerde zei tot Hem: Meester, U hebt wel in van de waarheid gezegd, dat er een enig God is, en er is geen ander dan Hij;

³³En Hem lief te hebben uit geheel het hart, en uit geheel het verstand, en uit geheel de ziel, en uit geheel de kracht; en de naaste lief te hebben als zichzelf, is meer dan al de brandoffers en de slachtoffers.

³⁴En Jezus ziende, dat hij verstandig geantwoord had, zei tot hem: U bent niet verre van het Koninkrijk van God. En niemand durfde Hem meer vragen.

³⁵En Jezus antwoordde en zei, lerende in de tempel: Hoe zeggen de Schriftgeleerden, dat de Christus een Zoon van David is?

³⁶Want David zelf heeft door de Heilige Geest gezegd: De Heere heeft gezegd tot mijn Heere: Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik Uw vijanden zal gezet hebben tot een voetbank van Uw voeten.

³⁷David dan zelf noemt Hem zijn Heere, en hoe is Hij zijn Zoon? En de menigte van de menigte hoorde Hem graag.

³⁸En Hij zei tot hen in Zijn leer: Wees op uw hoede voor de Schriftgeleerden, die daar graag willen wandelen in lange kleren, en gegroet zijn op de markten;

³⁹En de voorgestoelten hebben in de synagogen, en de vooraanzittingen in de maaltijden;

⁴⁰Die de huizen van de weduwen opeten, en dat onder de schijn van lang te bidden. Deze zullen zwaarder oordeel ontvangen.

⁴¹En Jezus, gezeten zijnde tegenover de schatkist, zag, hoe de menigte geld wierp in de schatkist; en vele rijken wierpen veel daarin.

⁴²En er kwam een arme weduwe, die twee kleine penningen daarin wierp, dat is een oort.

⁴³En Jezus, Zijn discipelen tot Zich geroepen hebbende, zei tot hen: Voorwaar, Ik zeg u, dat deze arme weduwe meer ingeworpen heeft, dan allen, die in de schatkist geworpen hebben.

⁴⁴Want zij allen hebben van hun overvloed daarin geworpen; maar deze heeft van haar gebrek, al wat zij had, daarin geworpen, haar ganse leeftocht.