Markus 14

¹En het pascha, en het feest van de ongezuurde broden was na twee dagen. En de overpriesters en de Schriftgeleerden zochten, hoe zij Hem met list vangen en doden zouden.

²Maar zij zeiden: Niet in het feest, opdat niet misschien oproer onder het volk wordt.

³En als Hij te Bethanië was, in het huis van Simon, de melaatse, daar Hij aan tafel zat, kwam een vrouw, hebbende een albasten fles met zalf van onvervalste nardus, van grote prijs; en de albasten fles gebroken hebbende, goot die op Zijn hoofd.

⁴En er waren sommigen, die dat zeer kwalijk namen bij zichzelf, en zeiden: Waartoe is dit verlies van de zalf gebeurd?

⁵Want deze had kunnen boven de driehonderd penningen verkocht, en die de armen gegeven worden; en zij vergrimden tegen haar.

⁶Maar Jezus zei: Laat af van haar; wat doet u haar moeite aan? Zij heeft een goed werk aan Mij gewerkt.

⁷Want de armen hebt u altijd met u, en wanneer u wilt, kunt u hun weldoen; maar Mij hebt u niet altijd.

⁸Zij heeft gedaan, wat zij konde; zij is voorgekomen, om Mijn lichaam te zalven, tot een voorbereiding ter begrafenis.

⁹Voorwaar zeg Ik u: Alwaar dit Evangelie gepredikt zal worden in de hele wereld, daar zal ook tot haar herinnering gesproken worden, van wat zij gedaan heeft.

¹⁰En Judas Iskariot, één van de twaalven, ging heen tot de overpriesters, opdat hij Hem hun zou overleveren.

¹¹En zij, dat horende, waren verblijd, en beloofden hem geld te geven; en hij zocht, hoe hij Hem bekwaam overleveren zou.

¹²En op de eerste dag van de ongezuurde broden, wanneer zij het pascha slachtten, zeiden Zijn discipelen tot Hem: Waar wilt U, dat wij heengaan, en bereiden, dat U het pascha eet?

¹³En Hij zond twee van Zijn discipelen uit, en zei tot hen: Ga heen in de stad, en u zal een mens ontmoeten, dragende een kruik water, volgt die;

¹⁴En zo waar hij ingaat, zegt tot de heer van het huis: De Meester zegt: Waar is de eetzaal, daar Ik het pascha met Mijn discipelen eten zal?

¹⁵En hij zal u wijzen een grote opperzaal, toegerust en gereed; bereidt het ons daar.

¹⁶En Zijn discipelen gingen uit, en kwamen in de stad, en vonden het, zoals Hij hun gezegd had, en bereidden het pascha.

¹⁷En als het avond geworden was, kwam Hij met de twaalven.

¹⁸En als zij aanzaten en aten, zei Jezus: Voorwaar, Ik zeg u, dat één van u, die met Mij eet, Mij zal verraden.

¹⁹En zij begonnen bedroefd te worden, en de één na de ander tot Hem te zeggen: Ben ik het? En een ander: Ben ik het?

²⁰Maar Hij antwoordde en zei tot hen: Het is één uit de twaalven, die met Mij in de schotel indoopt.

²¹De Zoon des mensen gaat wel heen, zoals van Hem geschreven is; maar wee die mens, door welke de Zoon des mensen verraden wordt! Het was hem goed, zo die mens niet geboren was geweest.

²²En als zij aten, nam Jezus brood, en als Hij gezegend had, brak Hij het, en gaf het hun, en zei: Neem, eet, dat is Mijn lichaam.

²³En Hij nam de drinkbeker, en gedankt hebbende, gaf hun die; en zij dronken allen uit die.

²⁴En Hij zei tot hen: Dat is Mijn bloed, het bloed van het Nieuwe Testament, dat voor velen vergoten wordt.

²⁵Voorwaar, Ik zeg u, dat Ik niet meer zal drinken van de vrucht van de wijnstok, tot op die dag, wanneer Ik deze nieuw zal drinken in het Koninkrijk van God.

²⁶En als zij de lofzang gezongen hadden, gingen zij uit naar de Olijfberg.

²⁷En Jezus zei tot hen: U zult in deze nacht allen aan Mij ten val komen; want er is geschreven: Ik zal de Herder slaan, en de schapen zullen verstrooid worden.

²⁸Maar nadat Ik zal opgestaan zijn, zal Ik u voorgaan naar Galilea.

²⁹En Petrus zei tot Hem: Of zij ook allen ten val kwamen, zo zal ik toch niet ten val komen.

³⁰En Jezus zei tot hem: Voorwaar, Ik zeg u, dat vandaag in deze nacht, voordat de haan tweemaal gekraaid zal hebben, u Mij drie keer zult verloochenen.

³¹Maar hij zei nog van de te meer: Al moest ik met U sterven, zo zal ik U in geen geval verloochenen! En ook zeiden zij ook allen.

³²En zij kwamen in een plaats, waarvan de naam Gethsemane was, en Hij zei tot Zijn discipelen: Zit hier neer, totdat Ik gebeden zal hebben.

³³En Hij nam met Zich Petrus, en Jakobus, en Johannes, en begon verbaasd en zeer angstig te worden;

³⁴En zei tot hen: Mijn ziel is geheel bedroefd tot de dood toe; blijf hier, en waakt.

³⁵En een weinig voortgegaan zijnde, viel Hij op de aarde, en bad, zo het mogelijk was, dat dat uur van Hem voorbij zou gaan.

³⁶En Hij zei: Abba, Vader! alle dingen zijn U mogelijk; neem deze drinkbeker van Mij weg, maar niet wat Ik wil, maar wat U wilt.

³⁷En Hij kwam, en vond hen slapende, en zei tot Petrus: Simon! slaapt u? Kunt u niet één uur waken?

³⁸Waak en bidt, opdat u niet in verzoeking komt; de geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak.

³⁹En opnieuw heengegaan zijnde, bad Hij, sprekende dezelfde woorden.

⁴⁰En teruggekeerd zijnde, vond Hij hen opnieuw slapende, want hun ogen waren bezwaard; en zij wisten niet, wat zij Hem antwoorden zouden.

⁴¹En Hij kwam voor de derde keer, en zei tot hen: Slaap nu voort, en rust; het is genoeg, het uur is gekomen; zie, de Zoon des mensen wordt overgeleverd in de handen van de zondaren.

⁴²Sta op, laat ons gaan; zie, die Mij verraadt, is nabij.

⁴³En meteen, als Hij nog sprak, kwam Judas aan, die een was van de twaalven, en met hem een grote menigte, met zwaarden en stokken, gezonden van de overpriesters, en de Schriftgeleerden, en de ouderlingen.

⁴⁴En die Hem verraadde, had hun een afgesproken teken gegeven, zeggende: Die ik kussen zal, Die is het, grijpt Hem, en leidt Hem zeker heen.

⁴⁵En als hij gekomen was, ging hij meteen tot Hem, en zei: Rabbi, en kuste Hem.

⁴⁶En zij sloegen hun handen aan Hem, en grepen Hem.

⁴⁷En één van degenen, die daarbij stonden, het zwaard trekkende, sloeg de dienaar van de hogepriester, en hieuw hem zijn oor af.

⁴⁸En Jezus, antwoordende, zei tot hen: Bent u uitgegaan, met zwaarden en stokken, als tegen een moordenaar, om Mij te vangen?

⁴⁹Dagelijks was Ik bij u in de tempel, lerende, en u hebt Mij niet gegrepen; maar dit gebeurt, opdat de Schriften vervuld zouden worden.

⁵⁰En zij, Hem verlatende, zijn allen gevlucht.

⁵¹En een zeker jongeling volgde Hem, hebbende een lijnwaad omgedaan over het naakte lijf, en de jongemannen grepen hem.

⁵²En hij, het lijnwaad verlatende, is naakt van hen gevlucht.

⁵³En zij leidden Jezus heen tot de hogepriester; en bij hem verzamelden al de overpriesters, en de ouderlingen, en de Schriftgeleerden.

⁵⁴En Petrus volgde Hem van verre, tot binnen in de zaal van de hogepriester, en hij was mee zittende met de dienaren, en zich warmende bij het vuur.

⁵⁵En de overpriesters, en de hele raad, zochten getuigenis tegen Jezus, om Hem te doden, en vonden niet.

⁵⁶Want velen getuigden vals tegen Hem, en de getuigenissen waren niet eenparig.

⁵⁷En enige, opstaande, getuigden vals tegen Hem, zeggende:

⁵⁸Wij hebben Hem horen zeggen: Ik zal deze tempel, die met handen gemaakt is, afbreken, en in drie dagen een anderen, zonder handen gemaakt, bouwen.

⁵⁹En ook zo was hun getuigenis niet eensgezind.

⁶⁰En de hogepriester, in het midden opstaande, vraagde Jezus, zeggende: Antwoordt U niets? Wat getuigen deze tegen U;

⁶¹Maar Hij zweeg stil, en antwoordde niets. Opnieuw vraagde Hem de hogepriester, en zei tot Hem: Bent U de Christus, de Zoon van de gezegende van God?

⁶²En Jezus zei: Ik ben het. En u zult de Zoon des mensen zien zitten ter rechterhand van de kracht van God, en komen met de wolken van de hemel.

⁶³En de hogepriester, verscheurende zijn kleren, zei: Wat hebben wij nog getuigen nodig?

⁶⁴U hebt de godslastering gehoord; wat denkt u? En zij allen veroordeelden Hem, van de dood schuldig te zijn.

⁶⁵En sommigen begonnen Hem te bespuwen, en Zijn aangezicht te bedekken, en met vuisten te slaan, en tot Hem te zeggen: Profeteer! En de dienaren gaven Hem slagen in het gezicht.

⁶⁶En als Petrus beneden in de zaal was, kwam één van de dienaressen van de hogepriester;

⁶⁷En ziende Petrus zich warmende, zag zij hem aan, en zei: Ook u was met Jezus de Nazarener.

⁶⁸Maar hij heeft het ontkend, zeggende: Ik ken Hem niet, en ik weet niet wat u zegt. En hij ging buiten in de voorzaal, en de haan kraaide.

⁶⁹En de dienstmaagd, hem opnieuw ziende, begon te zeggen tot degenen, die daarbij stonden: Deze is één van die.

⁷⁰Maar hij ontkende het opnieuw. En een weinig daarna, die daarbij stonden, zeiden opnieuw tot Petrus: Werkelijk, u bent één van die; want u bent ook een Galileër, en uw spraak vertoont overeenkomst.

⁷¹En hij begon zichzelf te vervloeken en te zweren: Ik ken deze Mens niet, Die u zegt.

⁷²En de haan kraaide de tweede maal; en Petrus werd indachtig het woord, dat Jezus tot hem gezegd had: Voordat de haan tweemaal gekraaid zal hebben, zult u Mij drie keer verloochenen. En hij, zich van daar makende, huilde.