Markus 4

¹En Hij begon opnieuw te leren ongeveer de zee; en er verzamelde een grote menigte bij Hem, zo dat Hij, in het schip gegaan zijnde, nederzat op de zee; en de hele menigte was op het land aan de zee.

²En Hij leerde hun veel dingen door gelijkenissen, en Hij zei in Zijn onderwijzing tot hen:

³Hoor toe: zie, een zaaier ging uit om te zaaien.

⁴En het gebeurde in het zaaien, dat het ene deel van het zaad viel bij de weg; en de vogels des hemels kwamen, en aten het op.

⁵En het andere viel op het steenachtige, waar het niet veel aarde had; en het ging meteen op, omdat het geen diepte van aarde had.

⁶Maar als de zon opgegaan was, zo is het verschroeid geworden, en omdat het geen wortel had, zo is het verdord.

⁷En het andere viel in de doornen, en de doornen groeiden op, en verstikten het, en het gaf geen vrucht.

⁸En het andere viel in de goede aarde, en gaf vrucht, die opging en groeide; en het ene droeg dertig-, en het andere zestig-, en het andere honderdvoud.

⁹En Hij zei tot hen: Wie oren heeft om te horen, die hore.

¹⁰En als Hij nu alleen was, vraagden Hem degenen, die ongeveer Hem waren, met de twaalven, naar de gelijkenis.

¹¹En Hij zei tot hen: Het is u gegeven te verstaan het geheim van het Koninkrijk van God; maar van hen, die buiten zijn, gebeuren al deze dingen door gelijkenissen;

¹²Opdat zij ziende zien, en niet bemerken, en horende horen, en niet verstaan; opdat zij zich niet te eniger tijd, bekeren en hun de zonden vergeven worden.

¹³En Hij zei tot hen: Weet u deze gelijkenis niet, en hoe zult u al de gelijkenissen verstaan?

¹⁴De zaaier is, die het Woord zaait.

¹⁵En deze zijn, die bij de weg bezaaid worden, waarin het Woord gezaaid wordt; en als zij het gehoord hebben, zo komt de satan meteen, en neemt het Woord weg, dat in hun harten gezaaid was.

¹⁶En deze zijn evenzo, die op de steenachtige plaatsen bezaaid worden; die, als zij het Woord gehoord hebben, meteen het met vreugde ontvangen.

¹⁷En hebben geen wortel in zichzelf, maar zijn voor een tijd; daarna, als verdrukking of vervolging komt omwille van het Woord, zo worden zij meteen ten val komen.

¹⁸En deze zijn, die in de doornen bezaaid worden; namelijk degenen, die het Woord horen;

¹⁹En de zorgen van deze wereld, en de verleiding van de rijkdom en de begeerlijkheden ongeveer de andere dingen, inkomende, verstikken het Woord, en het wordt onvruchtbaar.

²⁰En deze zijn, die in de goede aarde bezaaid zijn, die het Woord horen en aannemen, en dragen vruchten, het ene dertig-, en het andere zestig-, en het andere honderdvoud.

²¹En Hij zei tot hen: Kom ook de kaars, opdat zij onder de korenmaat of onder het bed gezet wordt? Is het niet, opdat zij op de kandelaar gezet wordt?

²²Want er is niets verborgen, dat niet geopenbaard zal worden; en er is niets gebeurd, om verborgen te zijn, maar opdat het in het openbaar zou komen.

²³Zo iemand oren heeft om te horen, die hore.

²⁴En Hij zei tot hen: Zie, wat u hoort. Met welke maat u meet, zal u gemeten worden, en u, die hoort, zal meer toegelegd worden.

²⁵Want zo wie heeft, die zal gegeven worden; en wie niet heeft, van die zal genomen worden, ook dat hij heeft.

²⁶En Hij zei: Zo is het Koninkrijk van God, gelijk of een mens het zaad in de aarde wierp;

²⁷En verder sliep, en opstond, nacht en dag; en het zaad uitsproot en lang werd, dat hij zelf niet wist, hoe.

²⁸Want de aarde brengt vanzelf vruchten voort: eerst het kruid, daarna de aar, daarna het volle koren in de aar.

²⁹En als de vrucht zich voordoet, meteen zendt hij de sikkel daarin, omdat de oogst daar is.

³⁰En Hij zei: Waarbij zullen wij het Koninkrijk van God vergelijken, of met wat gelijkenis zullen wij het vergelijken?

³¹Namelijk bij een mosterdzaad, dat, wanneer het in de aarde gezaaid wordt, het minste is van al de zaden, die op de aarde zijn.

³²En wanneer het gezaaid is, gaat het op, en wordt het meeste van al de moeskruiden, en maakt grote takken, zo dat de vogels des hemels onder zijn schaduw kunnen nestelen.

³³En door vele zulke gelijkenissen sprak Hij tot hen het Woord, naardat zij het horen konden.

³⁴En zonder gelijkenis sprak Hij tot hen niet; maar Hij verklaarde alles Zijn discipelen in het bijzonder.

³⁵En op dezelfde dag, als het nu avond geworden was, zei Hij tot hen: Laat ons overvaren aan de andere zijde.

³⁶En zij, de menigte gelaten hebbende, namen Hem mee, zoals Hij in het schip was; en er waren nog andere scheepjes met Hem.

³⁷En er werd een grote storm van wind, en de golven sloegen over in het schip, zo dat het nu vol werd.

³⁸En Hij was in het achterschip, slapende op een oorkussen; en zij wekten Hem op, en zeiden tot Hem: Meester, kan het U niet schelen, dat wij vergaan?

³⁹En Hij opgewekt zijnde, bestrafte de wind, en zei tot de zee: Zwijg, wees stil! En de wind ging liggen, en er werd grote stilte.

⁴⁰En Hij zei tot hen: Wat bent u zo vreesachtig? Hebt u geen geloof?

⁴¹En zij vreesden met grote vrees, en zeiden tot elkaar: Wie is toch Deze, dat ook de wind en de zee Hem gehoorzaam zijn?