Markus 7

¹En tot Hem verzamelden de Farizeën, en sommigen van de Schriftgeleerden, die van Jeruzalem gekomen waren;

²En ziende, dat sommigen van Zijn discipelen met onreine, dat is, met ongewassen handen brood aten, berispten zij hen.

³Want de Farizeën en al de Joden eten niet, tenzij dat zij eerst de handen dikwijls wassen, houdende de voorschriften van de oude.

⁴En van de markt komende, eten zij niet, tenzij dat zij eerst gewassen zijn. En vele andere dingen zijn er, die zij aangenomen hebben te houden, als namelijk de wassingen van de drinkbekers, en kannen, en koperen voorwerpen, en bedden.

⁵Daarna vraagden Hem de Farizeën en de Schriftgeleerden: Waarom wandelen Uw discipelen niet naar de inzetting van de ouden, maar eten het brood met ongewassen handen?

⁶Maar Hij antwoordde en zei tot hen: Wel heeft Jesaja, van u, huichelaars, geprofeteerd, zoals geschreven is: Dit volk eer Mij met de lippen, maar hun hart houdt zich verre van Mij.

⁷Maar tevergeefs eren zij Mij, lerende onderwijzingen, die geboden zijn van de mensen;

⁸Want, nalatende het gebod van God, houdt u de voorschriften van de mensen, als namelijk wassingen van de kannen en drinkbekers; en andere dergelijke dingen doet u vele.

⁹En Hij zei tot hen: U doet zeker Gods gebod wel te niet, opdat u uw voorschriften zou onderhouden.

¹⁰Want Mozes heeft gezegd: Eer uw vader en uw moeder; en: wie vader of moeder vloekt, die zal de dood sterven.

¹¹Maar u zegt: Zo een mens tot vader of moeder zegt: Het is korban (dat is te zeggen, een gave), zo wat u van mij zou kunnen ten nutte komen, die voldoet.

¹²En u laat hem niet meer toe, iets aan zijn vader of zijn moeder te doen;

¹³Makende zo Gods woord krachteloos door uw inzetting, die u ingezet hebt; en vele dergelijke dingen doet u.

¹⁴En tot Zich de hele menigte geroepen hebbende, zei Hij tot hen: Hoor Mij allen en verstaat.

¹⁵Er is niets van buiten de mens in hem ingaande, dat hem kan ontreinigen; maar de dingen, die van hem uitgaan, die zijn het, die de mens ontreinigen.

¹⁶Zo iemand oren heeft om te horen, die hore.

¹⁷En toen Hij van de menigte in huis gekomen was, vraagden Hem Zijn discipelen van de gelijkenis.

¹⁸En Hij zei tot hen: Bent ook u zo onwetend? Verstaat u niet, dat al wat van buiten in de mens ingaat, hem niet kan ontreinigen?

¹⁹Want het gaat niet in zijn hart, maar in de buik, en gaat in de heimelijkheid uit, reinigende al de spijzen.

²⁰En Hij zei: Wat uitgaat uit de mens, dat ontreinigt de mens.

²¹Want van binnen uit het hart van de mensen komen voort kwade gedachten, overspelen, hoererijen, doodslagen,

²²Dieverijen, gierigheden, boosheden, bedrog, ontucht, een boos oog, lastering, hoogmoed, onverstand.

²³Al deze boze dingen komen voort van binnen, en ontreinigen de mens.

²⁴En van daar opstaande, ging Hij weg naar het gebied van Tyrus en Sidon; en in een huis gegaan zijnde, wilde Hij niet, dat het iemand wist, en Hij kon toch niet verborgen zijn.

²⁵Want een vrouw, van wie de dochtertje een onreine geest had, van Hem gehoord hebbende, kwam en viel neer aan Zijn voeten.

²⁶Deze nu was een Griekse vrouw, van geboorte uit Syro-fenicië; en zij bad Hem, dat Hij de duivel uitwierp uit haar dochter.

²⁷Maar Jezus zei tot haar: Laat eerst de kinderen verzadigd worden; want het is niet passend dat men het brood van de kinderen neme, en de hondjes voor werpe.

²⁸Maar zij antwoordde en zei tot Hem: Ja, Heere, maar ook de hondjes eten onder de tafel van de kruimkens van de kinderen.

²⁹En Hij zei tot haar: Vanwege deze woords ga heen, de duivel is uit uw dochter uitgevaren.

³⁰En als zij in haar huis kwam, vond zij, dat de duivel uitgevaren was, en de dochter liggende op het bed.

³¹En Hij opnieuw weggegaan zijnde van het gebied van Tyrus en Sidon, kwam aan de zee van Galilea, door het midden van het gebied van Dekapolis.

³²En zij brachten tot Hem een dove, die moeizaam sprak, en baden Hem, dat Hij de hand op hem legde.

³³En hem van de menigte alleen genomen hebbende, stak Hij Zijn vingers in zijn oren, en gespogen hebbende, raakte Hij zijn tong aan;

³⁴En omhoog ziende naar de hemel, zuchtte Hij, en zei tot hem: Effatha! dat is: wordt geopend!

³⁵En meteen werden zijn oren geopend, en de band van zijn tong werd los, en hij sprak recht.

³⁶En Hij gebood hun, dat zij het niemand zeggen zouden; maar wat Hij hun ook gebood, zo verkondigden zij het van de te meer.

³⁷En zij ontzetten zich bovenmate zeer, zeggende: Hij heeft alles wel gedaan, en Hij maakt, dat de doven horen, en de stommen spreken.